I FZ 273/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Z. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 1481/24 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi Z. C. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 25 kwietnia 2024 r., nr 0114-KDIP1-1.4012.164.2024.1.MKA w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 1481/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Z. C. (dalej: "strona") na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 25 kwietnia 2024 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu powyższego postanowienia wskazano, że Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału III z dnia 8 lipca 2024 r. wezwano stronę, za pośrednictwem jej pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego, do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca wezwanie została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 11 lipca 2024 r. W zakreślonym terminie tj. do dnia 18 lipca 2024 r., nie został uiszczony wpis od skargi. W konsekwencji skarga, zdaniem Sądu, podlegała odrzuceniu, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a"). Z notatki znajdującej się w aktach sprawy wynikało, że w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych nie zidentyfikowano wpłaty w przedmiotowej sprawie do dnia 20 sierpnia 2024 r. Na wskazane postanowienie skarżący wniósł zażalenie, wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu zażalenia, podkreślano, że nieuiszczenie należnego wpisu od skargi nie wynikało z winy pełnomocnika, ale było wynikiem wadliwego doręczenia przez Wojewódzki Sad Administracyjny odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu z dnia 8 lipca 2024 r. Wadliwości doręczenia strona upatruje w jednoczesnym doręczeniu w przesyłce z dnia 8 lipca 2024 r. wezwania do uiszczenia wpisu sądowego zszytego jedną zszywką z odpisem odpowiedzi na skargę, który to odpis pełnomocnik, jak twierdzi, potraktował jako jedyne pismo znajdujące się w kopercie. Nadto wywodzi, iż gdyby zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu zostało by spięte, ale na wierzchu przesłanej i odebranej w dniu 11 lipca 2024 r. korespondencji, z całą pewnością nie doszłoby do zaistniałej sytuacji a wpis sądowy zostałby zapłacony w naznaczonym terminie. Pełnomocnik twierdził, iż w żadnym wypadku nie spodziewał się, że wraz z odpowiedzią na skargę może być spięte jedną zszywką jakiekolwiek inne pismo z sądu, zwłaszcza, że co do zasady każde pismo winno być wysyłane odrębną korespondencją. Strona podnosi, iż o wezwaniu do uiszczenia wpisu znajdującego się w kopercie z odpowiedzią na skargę dowiedziała się dopiero po doręczeniu jej w dniu 6 września 2024 r. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2024 r. o odrzuceniu skargi. Zdaniem wnoszącego zażalenie, w skutek powyższego termin do uiszczenia wpisu od skargi powinien być liczony od dnia 6 września 2024 r., tj. od dnia doręczenia zaskarżonego postanowienia, z którego powziął on wiadomość o obowiązku uiszczenia wpisu od skargi, zaznaczono także, że wpis został uiszczony w dniu 9 września 2024 r. Zdaniem strony, uwzględnienie zażalenia pozwoliłoby zapewnić jej konstytucyjne prawo do obrony przed sądem administracyjnym, którego to prawa nie może pozbawić techniczne błędne wysłanie zarządzenia do uiszczenia wpisu sądowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (odrzucenia skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia, skargi o wznowienie postępowania) uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu terminu do uiszczenia opłaty, przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Jeśli zaś pismem tym jest skarga, skarga kasacyjna, zażalenie, skarga o wznowienie postępowania - podlega ono odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Z akt sprawy wynika, że zarządzeniem wezwano stronę do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie z dnia 8 lipca 2024 r. do uiszczenia wpisu zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 11 lipca 2024 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 33 akt sądowych). Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy wynikał następujący opis zawartości przesyłki: "doręczenie odpisu zarządzenia o wpisie; odpis odpowiedzi na skargę". Pod wskazanym wyżej opisem widnieje podpis osoby upoważnionej do odbioru, a zatem należało uznać, iż osoba ta mogła zapoznać się z zawartością przesyłki, której odbiór potwierdziła własnoręcznym podpisem w dniu 11 lipca 2024 r. Nie istnieją też, jak twierdzi pełnomocnik skarżącego żadne zasady, które uniemożliwiałyby sądom wysyłanie kilku pism w jednej przesyłce, a wręcz ze względów ekonomiki procesowej tego rodzaju działanie należało uznać za zasadne. W związku z powyższym, prawidłowo uznał Sąd pierwszej instancji, że wobec skutecznego doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu sądowego i braku zapłaty, skarga podlegała odrzuceniu. Argumentacja pełnomocnika skarżącego w zażaleniu dotycząca braku jego winy w niedotrzymaniu terminu do uiszczenia wpisu jest bezprzedmiotowa w niniejszym postępowaniu wpadkowym, albowiem co do zasady może być podnoszona w razie ubiegania się o przywrócenie terminu. Na marginesie, odnotować należało, iż prawo do sądu nie ma charakteru absolutnego, bowiem jego realizacja uzależniona jest od spełnienia szeregu wymogów, jak np. terminowość składania pism procesowych, uiszczanie opłat sądowych, czy sporządzenie pisma przez zawodowego pełnomocnika. Wymogi te służą zaś pełnej realizacji wyrażonej w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP gwarancji. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.