I FZ 266/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Janusz Zubrzycki (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 20 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia O. Sp. z o.o. w S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 czerwca 2016 r. sygn. akt I SA/Lu 499/16 w zakresie wysokości wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi O. Sp. z o.o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 29 kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za grudzień 2012 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zarządzeniem z 23 czerwca 2016 r. w sprawie I SA/Lu 499/16 ze skargi O. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z 29 kwietnia 2016 r. w przedmiocie nadwyżki podatku od towarów i usług naliczonego nad należnym za grudzień 2012 r., wezwał Skarżącą do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi o kwotę 500 zł. Wyjaśnił przy tym, że wartość przedmiotu zaskarżenia ustalono w niniejszej sprawie na kwotę 103.909,40 zł, od której to należności pieniężnej wpis sądowy wynosi 2.000 zł stosownie do § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Na poczet należnego wpisu zaliczono uiszczoną przez Skarżącą kwotę 1.500 zł. Strona zaskarżyła powyższe zarządzenie wnosząc o jego uchylenie w całości. Skarżąca podniosła, że w niniejszej sprawie wpis sądowy od skargi powinien zostać wyliczony od kwoty 62.092 zł, na którą to kwotę określono w decyzji podatkowej wysokość nadwyżki podatku od towarów i usług naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy. Od tej kwoty Skarżąca uiściła należny wpis sądowy w wysokości 1.500 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega oddaleniu, gdyż zaskarżone zarządzenie odpowiada przepisom prawa. W pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że Dyrektor Izby Skarbowej w L. zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w C., którą określono Spółce kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za grudzień 2012 r. w wysokości 62.092 zł do zwrotu na rachunek bankowy, w miejsce zadeklarowanej przez tę Spółkę za ww. okres rozliczeniowy nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w kwocie 166.002 zł. Organ pierwszej instancji zakwestionował bowiem prawo Spółki do odliczenia podatku naliczonego w łącznej kwocie 103.909,40 zł, wykazanego w fakturach zakupu wystawionych przez N. A., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "M." N. A., stwierdzając, że faktury te nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Z powyższego wynika zatem, że Spółka, skarżąc decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. w całości, utrzymującą w mocy opisaną wyżej decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w C., de facto kwestionuje ocenę organu podatkowego co do zawyżenia przez tę Spółkę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym o kwotę 103.909,40 zł. Wskazana kwota stanowi zatem – jak trafnie wskazano w zarządzeniu będącym przedmiotem zażalenia – wartość przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że intencją Skarżącej nie było przecież zakwestionowanie oceny organu podatkowego co do zasadności zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w kwocie określonej w decyzji wymiarowej, gdyż kwota ta w wysokości 62.092 zł jest wielkością bezsporną. Kwestią sporną jest natomiast pozostała zadeklarowana przez Spółkę kwota podatku naliczonego za grudzień 2012 r., zasadność odliczenia której podważa organ podatkowy w zaskarżonej decyzji. Powyższe stanowisko jest zgodne z treścią uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 stycznia 2008 r. I FPS 7/07, zgodnie z którą w świetle przepisów art. 231 w związku z art. 215 i 216 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając, że zaskarżone zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie odpowiada prawu – na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 oraz art. 198 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.