I FZ 256/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia F. Sp. z o.o. z siedzibą w L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 14 listopada 2025 r., sygn. akt I SA/Bk 305/25 odrzucające skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia 19 maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lutego 2023 r. do maja 2023 r. oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od lutego 2023 r. do maja 2023 r. postanawia oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z 14 listopada 2025 r., sygn. akt I SA/Bk 305/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, odrzucił skargę F. Sp. z o.o. z siedzibą w L. (dalej: Skarżąca/Spółka) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z 19 maja 2025 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lutego 2023 r. do maja 2023 r. oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od lutego 2023 r. do maja 2023 r. wskazując w uzasadnieniu, iż pomimo wezwania Sądu zarówno Skarżąca, jak i reprezentujący ją profesjonalny pełnomocnik, nie uiścili wpisu sądowego od wniesionej skargi. W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik Skarżącej zarzucił naruszenie art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a. w zw. z art. 230 § 1 i § 2 P.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie i przedwczesne odrzucenie skargi albowiem termin do uiszczenia wpisu nie rozpoczął biegu pomimo braku skutecznego wezwania Spółki do uiszczenia opłaty w przepisanym terminie w wyniku zaniechania wezwania bezpośrednio Spółki do uiszczenia wpisu sądowego od skargi i poprzestania na wezwaniu wyłączenie pełnomocnika Spółki zarządzeniem z 16 października 2025 r. pomimo, iż pełnomocnictwo główne jest ograniczone do występowania w sprawie ze skargi i nie obejmuje swoim zakresem umocowania do podejmowania w imieniu Spółki czynności innych niż czynności procesowe, a nadto podczas gdy zakres zastosowania art. 220 § 1 P.p.s.a. ograniczony jest podmiotowo wyłącznie do strony występującej ze skargą, bowiem taka konkluzja wynika wprost z literalnego brzmienia tego przepisu. Nie ma więc podstaw do tego, aby do uiszczenia wpisu od skargi przez Spółkę wzywać na podstawie art. 220 § 1 P.p.s.a. jakiekolwiek inne osoby. W związku z tym w zażaleniu wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a. od skargi pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Stosownie do treści art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W niniejszej sprawie Sąd prawidłowo odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. Zastosowanie tego rygoru Sąd oparł na ustaleniu, że Skarżąca nie uiściła wpisu sądowego od skargi w zakreślonym terminie. Zarządzenie w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu skutecznie doręczono pełnomocnikowi Skarżącej 21 października 2025 r. (k. 54). Nie jest przez stronę kwestionowane, że w zakreślonym terminie, który upłynął 28 października 2025 r., wpis ten nie został uiszczony. Należy wskazać, że wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi zostało prawidłowo wysłane na adres ustanowionego pełnomocnika. Zgodnie bowiem z treścią pełnomocnictwa złożonego do akt sprawy (k. 27) wynika, że Skarżąca udzieliła radcy prawnemu pełnomocnictwa ogólnego do reprezentowania mocodawcy przed sądami administracyjnymi, wskazując w treści, że "niniejsze pełnomocnictwo obejmuje umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności procesowych". Tym samym prawidłowo Sąd pierwszej instancji skierował zarządzenie o uiszczeniu wpisu pełnomocnikowi Skarżącej, gdyż jak stanowi art. 67 § 5 P.p.s.a. jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom. Przepis ten ma charakter obligatoryjny i nie pozwala Sądowi na wysyłanie korespondencji wprost do strony z pominięciem pełnomocnika. Skoro pełnomocnictwo przewidywało umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu, to przewidywało także takie zorganizowanie czynności by wpis od skargi, warunkujący jej rozpoznanie, został uiszczony w przewidzianym do tego terminie. Zatem to pełnomocnik Skarżącego został zobowiązany do podjęcia działań by Skarżąca terminowo uiściła wpis. Nie chodzi tu, o dokonanie wpłaty za stronę ale o nadzorowanie wykonania zarządzenia, którym ten obowiązek został nałożony na stronę. Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie sąd pierwszej instancji zasadnie odrzucił skargę, gdyż pomimo wezwania sądu nie została wniesiona stosowna opłata od skargi. Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.