I FZ 253/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Hieronim Sęk, po rozpoznaniu w dniu 31 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia E. sp. z o.o. w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 17 sierpnia 2017 r., sygn. akt I SO/Bk 6/17, o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie skargi E. sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Administracyjnej Skarbowej w G. z dnia 30 czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do lipca 2014 r. postanawia: oddalić zażalenie.

1. Postanowienie Sądu pierwszej instancji E. sp. z o.o. w B. (dalej: Spółka) wniosła zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 17 sierpnia 2017 r., sygn. akt I SO/Bk 6/17. Orzeczeniem tym Sąd negatywnie rozpoznał jej wniosek, postanawiając o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. (dalej: Dyrektor IAS) z dnia 30 czerwca 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do lipca 2014 r. 2. Uzasadnienie postanowienia Sądu pierwszej instancji 2.1. Podstawę prawną rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji stanowił art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.) 2.2. W motywach swojej oceny Sąd stwierdził, że: - wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego możliwe jest, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków; - katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, a ich wykazanie jest rzeczą wnioskodawcy, który powinien starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące na rzecz zastosowania tego środka procesowego; - Spółka, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, nie uczyniła tego w sposób uzasadniający objęcie jej ochroną tymczasową; - pełnomocnik nie przedstawił przede wszystkim żadnych danych wskazujących na sytuację finansową Spółki, ani też danych o jej stanie majątkowym; - brak dokumentacji obrazującej rzeczywistą kondycję finansową Spółki, mimo niewątpliwie wysokiego zobowiązania wynikającego z decyzji, uniemożliwiał pozytywne rozpoznanie wniosku. 3. Zażalenie 3.1. Spółka zaskarżając postanowienie w całości, wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. 3.2. Sądowi pierwszej instancji zarzuciła naruszenie: - art. 61 § 3 P.p.s.a. przez uznanie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki wymienione w tym przepisie, podczas gdy już sama wartość przedmiotu sporu wskazuje, że w wyniku przymusowej egzekucji nastąpią niemożliwe do odwrócenia skutki w postaci likwidacji Spółki; - art. 163 § 2 w związku z art. 166 i art. 141 § 4 P.p.s.a. przez lakoniczne uzasadnienie wyroku (powinno być postanowienia - przyp. NSA) i brak przedstawienia powodów, dla których zdaniem Sądu okoliczności związane z sytuacją finansową Spółki nie spełniły przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji. 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4.1. Zażalenie jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw podlegało oddaleniu. 4.2. Analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji potwierdzała stanowisko Sądu pierwszej instancji, że Spółka nie uprawdopodobniła w dostateczny sposób przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Przypomnienia wymagało, że zasadą jest wykonalność decyzji (por. art. 61 § 1 P.p.s.a.) Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania takiego aktu jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oraz ich konkretyzacja w przedstawionym przez nią materiale dowodowym. To w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń. Nadto w jej interesie leży poparcie tychże twierdzeń stosownymi dokumentami. Uprawdopodobnienie okoliczności wskazanych we wniosku nie oznacza bowiem gołosłownego stwierdzenia przez podmiot powołujący się na te okoliczności, że one zachodzą (zob. postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2014 r., sygn. akt II FZ 1504/14). Tymczasem w złożonym wniosku Spółka odwołała się do ogólnikowych haseł, jak w szczególności, że: "środki pieniężne posiadane obecnie przez Spółkę pozwalają na prowadzenie działalności gospodarczej w sposób znacznie ograniczony (...) obecna sytuacja finansowa Spółki praktycznie uniemożliwia jej uzyskanie kredytu (...) przymusowa egzekucja należności z pewnością doprowadzi do likwidacji Spółki (...) wykonanie zaskarżonej decyzji zupełnie sparaliżuje działalność Skarżącej i nieuchronnie doprowadzi do likwidacji (...) wykonanie decyzji niewątpliwie doprowadzi do zamknięcia przedsiębiorstwa (...)" nie zestawiając ich z konkretnymi danymi, ani dowodami mogącymi uwidocznić jej aktualną sytuację finansową. Powoływana przez Spółkę wysokość zobowiązania podatkowego (3.248.980 zł) określona zaskarżoną decyzją nie oznacza sama w sobie, że wykonanie tej decyzji może doprowadzić u niej trudne do odwrócenia skutki, czy wywołać znaczną szkodę. Przede wszystkim w realiach sprawy ewentualna egzekucja dotyczyć może kwoty 248.980 zł wraz z należnym odsetkami, a nie kwoty 3.248.980 zł, gdyż Spółka, jak podała we wniosku, uiściła już kwotę 3.000.000 zł tytułem spłaty rzeczonego zobowiązania. Skoro zatem Spółka dążyła do wykazania, że w jej przypadku dojdzie do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, to dla oceny, czy rzeczywiście w okolicznościach sprawy jest to prawdopodobne, konieczne było odniesienie kwoty podlegającej ewentualnej egzekucji do obecnej kondycji finansowej Spółki, zobrazowanej konkretnymi danymi oraz popartymi właściwymi ku temu dokumentami. Niewystarczająca w tym zakresie była ogólna argumentacja Spółki co do mogących powstać jej zdaniem skutków prowadzonej egzekucji (w tym utraty przez nią środków trwałych), gdyż ziszczenie się takowych nie zostało w żaden sposób uprawdopodobnione. Brak przedstawienia przez Spółkę przejrzystej i pełnej informacji o aktualnej kondycji finansowej, nie pozwoliło uznać, że wykonanie zaskarżonej decyzji rzeczywiście może doprowadzić do opisywanych przez nią następstw. Podsumowując, Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 61 § 3 P.p.s.a., ani też pozostałych powołanych w zażaleniu przepisów. Właściwie bowiem dostrzegł, że brak dokumentacji obrazującej faktyczną kondycję finansową Spółki, mimo niewątpliwie wysokiego zobowiązania wynikającego z decyzji, uniemożliwia pozytywne załatwienie wniosku. 4.3. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ab initio w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.