I FZ 249/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sylwester Marciniak, po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia "H." Spółki z o.o. w P. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lipca 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 1852/17 w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi "H." Spółki z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 23 lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2015 r. i 2016 r. oraz zabezpieczenia jej na majątku podatnika postanawia oddalić zażalenie.

I FZ 249/18 UZASADNIENIE W zarządzeniu z dnia 18 lipca 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 1852/17, działając na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.), Przewodniczący Wydziału w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie wezwał H. sp. z o.o. w P. (dalej: skarżąca lub spółka) do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 23 lutego 2017 r. w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2015 r. i 2016 r. oraz zabezpieczenia jej na majątku podatnika. Wysokość należnego wpisu według Przewodniczącego to 500 zł, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej: rozporządzenie). W zażaleniu na powyższe zarządzenie skarżąca wniosła o jego zmianę lub przekazanie do ponownego rozeznania, zarzucając naruszenie art. 239 § 1 pkt 4 w zw. z § 2 p.p.s.a., mających istotny wpływ na wynik sprawy przez ich błędne zastosowanie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Należy przede wszystkim wskazać, że skarżąca w żaden sposób nie kwestionuje prawidłowości kwoty określonej w zarządzeniu jako wpis należny od skargi. Nie jest też podważana podstawa prawna tegoż wpisu. Przeważająca część wywodów spółki opiera się na tym, że jej stan majątkowy nie pozwala na uiszczenie opłaty wynikającej z zarządzenia. Kwestia ta pozostaje poza granicami obecnego postępowania zażaleniowego, postępowanie w przedmiocie prawa pomocy jest bowiem odrębne od postępowania w zakresie zasadności określonej przez Przewodniczącego wysokości wpisu. Należy podkreślić, że wysokość należnej opłaty sądowej wynika z przepisów prawa i jest niezależna od tego, czy strona posiada środki na jej uiszczenie, czy też nie. Stąd dla porządku jedynie należy wskazać, że referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w postanowieniu z dnia 8 listopada 2017 r. odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, a postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 26 czerwca 2018 r. Skoro natomiast spółka nie jest "stroną, której przyznane zostało prawo do pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym", jak stanowi art. 239 § 1 pkt 4 p.p.s.a., brak jest podstaw do stwierdzenia, że nie ma ona obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Podobnie nie został naruszony art. 239 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem nie mają obowiązku uiszczania opłat sądowych organizacje pożytku publicznego, działające na podstawie przepisów o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, w sprawach własnych, z wyjątkiem spraw dotyczących prowadzonej przez te organizacje działalności gospodarczej, a także organizacje pozarządowe oraz podmioty wymienione w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie w sprawach własnych dotyczących realizacji zleconego zadania publicznego na podstawie przepisów o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Brak jest podstaw do stwierdzenia, by skarżąca miała status organizacji wymienionej w art. 239 § 2 p.p.s.a., co zresztą spółka przyznaje wprost w zażaleniu, wskazując jedynie, że została powołana przez stowarzyszenie w celu realizacji jego misji i "działa w granicach podmiotów wymienionych w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie". Należy w związku z tym wskazać, że zwolnienie, o którym mowa w art. 239 § 2 p.p.s.a. jest zwolnieniem podmiotowym, a kryteria przedmiotowe, np. to, czy sprawa dotyczy działalności gospodarczej lub zadania zleconego, służą zawężeniu zwolnienia przysługującego wyłącznie określonym podmiotom i nie mogą być rozpatrywane jak odrębna przesłanka zwolnienia z obowiązku uiszczania opłat. Oznacza to, że spółka, która nie jest podmiotem wymienionym w art. 239 § 2 p.p.s.a., nie może korzystać z dobrodziejstwa tej normy prawnej. Samo to, że skarżąca "działa w granicach" porównywalnych do podmiotów z art. 239 § 2 p.p.s.a., nie ma istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia. W związku z powyższym argumenty zażalenia nie zasługują na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził również podstaw do zakwestionowania wysokości wpisu określonej w zaskarżonym zarządzeniu. Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 21 grudnia 2006 r., I FZ 551/06, w przypadku decyzji organu podatkowego o zabezpieczeniu na majątku podatnika różnicy pomiędzy przybliżoną kwotą zobowiązania podatkowego a kwotą wynikającą z deklaracji podatkowych należy pobierać wpis stały w wysokości 500 zł, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia, gdyż spór o zasadność wydania decyzji o zabezpieczeniu na majątku pewnej kwoty nie jest sporem o określoną kwotę pieniężną lecz sporem o konieczność wydania takiej decyzji i dokonania zabezpieczenia na majątku podatnika. Należy podkreślić, że skoro spór o wydanie takiej decyzji i dokonanie zabezpieczenia nie jest sporem o prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego, nie można twierdzić, że jest to spór o należność pieniężną w rozumieniu art. 231 zd. 1 p.p.s.a. Z tego powodu wpis od skargi będzie wpisem stałym (art. 231 zd. 2 p.p.s.a.). Ponieważ sprawa tego rodzaju pozostaje skargą "z zakresu zobowiązań podatkowych", zastosowanie znajdzie § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia, zgodnie z którym wpis stały od skargi w takiej sprawie wyniesie 500 zł. Oznacza to, że zaskarżone zarządzenie jest prawidłowe i zgodne z prawem. Ze wskazanych przyczyn, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 oraz art. 198 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.