I FZ 242/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Barbara Wasilewska, , , po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia L. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 1257/13 odrzucające zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 1257/13, w zakresie cofnięcia prawa pomocy w sprawie ze skargi L.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 6 lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od grudnia 2005 r. do marca 2008 r. postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 1257/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił zażalenie L. S. (zwanego w dalszej części uzasadnienia również "skarżącym") na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 1257/13, w zakresie cofnięcia prawa pomocy. Sąd I instancji wyjaśnił, że przyczyną, która legła u podstaw odrzucenia zażalenia było to, że skarżący, mimo wystosowanego wezwania, nie usunął jego braków formalnych, wskazanych w zarządzeniu z dnia 10 stycznia 2014 r., tj. nie nadesłał odpisu zażalenia wraz z załącznikami. W złożonym zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wskazał, że wydane postanowienie o pozbawieniu go pełnomocnika jest rażąco krzywdzące z uwagi na trudną sytuację, w której się obecnie znajduje. Uzasadniając w sposób obszerny swoje stanowisko autor zażalenia przypomniał dotychczasowy przebieg postępowania, szczególnie akcentując charakter działań podjętych w sprawie przez organy podatkowe. Ponadto opisał obecną sytuację majątkową oraz bardzo zły stan swojego zdrowia. Na poparcie przedstawionej argumentacji przedstawił kserokopie dokumentacji medycznej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Mając na uwadze argumentację strony zawartą w złożonym zażaleniu należy wyjaśnić, że przedmiotem niniejszego postępowania nie jest kwestia pozbawienia skarżącego pełnomocnika lecz wyłącznie ocena tego, czy postanowienie z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 1257/13, odrzucające zażalenie strony skarżącej, odpowiadało prawu. Z uwagi na powyższe należy przypomnieć, że każde pismo procesowe winno zawierać odpisy dla doręczenia ich stronom (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a."/). Zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma procesowego (art. 194 § 3 P.p.s.a), a zatem należy również i do niego dołączyć jego odpisy dla stron. Brak dołączenia odpisu, jako brak formalny, podlega uzupełnieniu. Stąd też zasadnie i prawidłowo Sąd I instancji postąpił wzywając skarżącego o nadesłania odpisu zażalenia i informując go jednocześnie o konsekwencjach grożących uchybieniu wezwaniu. Niewypełnienie polecenia Sądu skutkowało odrzuceniem zażalenia, czego skarżący – pouczony o skutkach grążących uchybieniu wezwaniu – był świadom. Mimo to, nie nadesłał wymaganego odpisu zażalenia. Sąd I instancji zobligowany był zatem, stosownie do treści art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., odrzucić zażalenie. W świetle powyższego zaskarżone przez skarżącego postanowienie Sądu I instancji należy uznać za prawidłowe. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.