I FZ 230/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Artur Mudrecki, , , po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 maja 2023 r. sygn. akt I SA/Łd 745/22 odmawiające stwierdzenia prawomocności pkt 3 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 lutego 2023 r., sygn. akt I SA/Łd 745/22 odnoszącego się do kosztów postępowania sądowego, co do kwoty 2.079 zł w sprawie ze skargi W.J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 12 grudnia 2016 r. nr 1001-PT2.4213.25.2016.26.U19.DK w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 2009 r. postanawia: 1) odrzucić zażalenie, 2) zwrócić W.J. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi uiszczony wpis od zażalenia w kwocie 100 (słownie: sto) złotych.

1. Postanowieniem z 23 maja 2023 r., sygn. akt I SA/Łd 745/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił stwierdzenia prawomocności pkt 3 wyroku tegoż sądu z dnia 28 lutego 2023 r., sygn. akt I SA/Łd 745/22 w części dotyczącej kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że nie było możliwe stwierdzenie prawomocności postanowienia o kosztach w żądanym przez Skarżącego zakresie, gdyż na postanowienie o kosztach (pkt 3 wyroku) Skarżący wniósł zażalenie zawierające wniosek o zmianę lub uchylenie tego orzeczenia. 2. Zażalenie na powyższe postanowienie z dnia 23 maja 2023 r. wniósł Skarżący. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 168 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej: P.p.s.a.) przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez stwierdzenie prawomocności pkt 3 wyroku z dnia 28 lutego 2023 r. w części niezaskarżonej, tj. w zakresie zasądzonej na rzecz Skarżącego od organu kwoty 2.079 zł. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 3.1. Zażalenie podlegało odrzuceniu. 3.2. W niniejszej sprawie w zażaleniu domagano się zmiany postanowienia o odmowie stwierdzenia prawomocności pkt 3 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Stwierdzenie prawomocności orzeczenia następuje zaś na podstawie art. 169 P.p.s.a. i w świetle tej ustawy na takie orzeczenie zażalenie nie przysługuje. Wskazany środek zaskarżenia przysługuje bowiem na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a także na postanowienia, o których mowa w art. 194 § 1 pkt 1–10 P.p.s.a. Ani art. 194 § 1 pkt 1–10 P.p.s.a., ani też jakikolwiek inny przepis P.p.s.a. nie przewiduje zaś możliwości zaskarżenia orzeczenia o stwierdzeniu prawomocności orzeczenia (zob. podobnie postanowienie NSA z dnia 15 kwietnia 2022 r., sygn. akt I FZ 34/22). Jak podnosi się również w piśmiennictwie "w przedmiocie stwierdzenia prawomocności sąd orzeka na posiedzeniu niejawnym w składzie jednego sędziego. Na postanowienie sądu nie przysługuje zażalenie (por. komentarz do art. 169 P.p.s.a., B. Dauter, LexOmega). 3.3. Zgodnie z art. 180 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny na posiedzeniu niejawnym odrzuci skargę kasacyjną, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny, albo zwróci ją temu sądowi w celu usunięcia dostrzeżonych braków. Do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. 3.4. Wobec powyższego, że wniesione zażalenie było niedopuszczalne, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie ww. przepisów - odrzucił zażalenie. O zwrocie całego wpisu uiszczonego od zażalenia orzeczono z urzędu zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.