I FZ 222/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sylwester Marciniak, po rozpoznaniu w dniu 13 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. sp. k. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 maja 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 523/17 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi P. sp. k. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 30 listopada 2016 r., nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od lutego 2013 r. do marca 2015 r. postanawia oddalić zażalenie.

I FZ 222/17 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 11 maja 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 523/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: sąd pierwszej instancji) odrzucił skargę P. sp. k. w W. (dalej: skarżąca lub spółka) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 30 listopada 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od lutego 2013 r. do marca 2015 r. W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 38 305 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzenie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 13 lutego 2017 r., lecz do dnia 25 kwietnia 2017 r. wpis nie został uiszczony. Mając to na względzie sąd stwierdził, że zaszły przesłanki do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.). W zażaleniu na to postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając naruszenie: - art. 220 § 3 p.p.s.a. przez błędne zastosowanie w sprawie, - art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a., przez błędne ustalenie stanu faktycznego i przyjęcie, że pełnomocnikowi spółki doręczono wezwanie do uiszczenia wpisu. Pełnomocnik skarżącej na podstawie art. 193 w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. wniósł równocześnie o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci kopii jego księgi korespondencyjnej i kopii odpisu odpowiedzi na skargę z adnotacją jego kancelarii. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik skarżącej wskazał, że wbrew ustaleniu sądu pierwszej instancji nie zostało mu doręczone w dniu 13 lutego 2017 r. wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego, gdyż w tym dniu został mu doręczony wyłącznie odpis odpowiedzi na skargę. Odwołując się do danych ze swojej książki kancelaryjnej pełnomocnik spółki zaznaczył, że jego twierdzenie potwierdza opis otrzymanej w dniu 13 lutego 2017 r. przesyłki z WSA w niniejszej sprawie (poz. 377). Równocześnie pełnomocnik wskazał, że w dniu 13 lutego 2017 r. doręczono mu – w dwóch innych sprawach – wezwania do uiszczenia wpisów (poz. 369-370) i tak też zostały one ujęte w książce kancelaryjnej, co według pełnomocnika świadczy o tym, że w niniejszej sprawie wezwania do uiszczenia wpisu mu nie doręczono. Z tego względu zdaniem skarżącej w sprawie został nieprawidłowo ustalony stan faktyczny, gdyż do dnia sporządzenia zażalenia nie wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego, a zatem brak było podstaw do zastosowania art. 220 § 3 p.p.s.a. W piśmie z dnia 6 lipca 2017 r. pełnomocnik skarżącej uzupełnił argumentację zażalenia, wskazując, że adnotacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, zgodnie z którą przesyłka doręczona pełnomocnikowi w dniu 13 lutego 2017 r. zawierała oprócz odpowiedzi na skargę wezwanie do uiszczenia wpisu, nie może świadczyć o takiej zawartości przesyłki, zwłaszcza że w piśmie przewodnim sąd wskazał wyłącznie na przesłanie odpowiedzi na skargę. Pełnomocnik spółki podkreślił równocześnie, że obieg korespondencji w kancelarii zorganizowany jest w taki sposób, że nie ma możliwości zagubienia poczty (otwarcie koperty następuje bezpośrednio przed wpisem do książki kancelaryjnej, przez innego pracownika niż ten odbierający pocztę). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Kwestią sporną w okolicznościach sprawy jest to, czy pełnomocnik skarżącej prawidłowo został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi. Sąd pierwszej instancji, opierając się na aktach sprawy, w których znajduje się potwierdzenie odbioru przesyłki zawierającej odpowiedź na skargę i odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi, uznał, że spółka została skutecznie wezwana do opłacenia skargi, natomiast pełnomocnik skarżącej wskazuje, że w przesyłce znajdowała się wyłącznie odpowiedź na skargę. Rozstrzygając wskazany spór należy przede wszystkim stwierdzić, że dowodu na poparcie stanowiska spółki nie mogą stanowić załączone do zażalenia dokumenty. Wymaga zaznaczenia, że dokumenty te nie zostały w żaden sposób uwierzytelnione, tak więc Sąd nie ma żadnych gwarancji, że odpowiadają treścią oryginałom. Nawet jednak pomijając tę kwestię warto ogólnie wskazać, że książka kancelaryjna i sposób dokonywania w niej zapisów nie mogą być uznane za przesądzające dla oceny, czy doszło do doręczenia konkretnego pisma. Wszelkie adnotacje pracowników kancelarii co do zawartości przesyłek muszą być postrzegane jako zapiski prywatne, które nie przewyższają wiarygodnością zapisów i adnotacji o treści przeciwnej, dokonanych w aktach sądowych przez pracowników sądu. Mając to na względzie należy zauważyć, że na podstawie akt przedmiotowej sprawy sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego został pełnomocnikowi spółki doręczony – wraz z odpowiedzią na skargę – w przesyłce odebranej pod adresem kancelarii w dniu 13 lutego 2017 r. Wymaga zaznaczenia, że Przewodniczący Wydziału zarządził doręczenie odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego pełnomocnikowi skarżącej w dniu 8 lutego 2017 r. Adnotacja pracownika sądu o wykonaniu tego zarządzenia opatrzona została datą 9 lutego 2017 r. (k. 33 akt sprawy). Dla porządku warto wskazać, że adnotacja tego samego pracownika potwierdza wykonanie – również w dniu 9 lutego 2017 r. – zarządzenia o doręczeniu pełnomocnikowi spółki odpisu odpowiedzi na skargę (k. 1). O wykonaniu obu zarządzeń świadczą odpisy kierowanych do pełnomocnika spółki pism z dnia 9 lutego 2017 r. ("Doręczenie odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu" – k. 34, "Doręczenie odpisu odpowiedzi na skargę" – k. 35) i dokonane na nich adnotacje pracownika sądu o ich wysłaniu w dniu 9 lutego 2017 r. Dokumenty te wskazują zdaniem Sądu na to, że informacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki doręczonej pełnomocnikowi spółki w dniu 13 lutego 2017 r. o zawartości tej przesyłki – tj. zaznaczenie, że w przesyłce znajdował się zarówno odpis odpowiedzi na skargę, jak i odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi (k. 36) – jest wiarygodna. Co więcej, osoba upoważniona do odbioru korespondencji w imieniu pełnomocnika pokwitowała odbiór spornej przesyłki bezpośrednio pod jednoznacznym opisem zawartości przesyłki (treść potwierdzenia odbioru nie pozostawia wątpliwości co do tego, że w przesyłce znajdowały się dwa pisma, a nie jedno). To, że obieg korespondencji w kancelarii pełnomocnika został zorganizowany w ten sposób, że osoba kwitująca odbiór przesyłek nie otwiera ich, nie oznacza, że sąd może przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy pominąć to, że pokwitowany został odbiór dwóch pism, a nie jednego. Z tych względów należało uznać, że sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie, a skoro doszło do skutecznego doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi w dniu 13 lutego 2017 r., trafnie też zostały wyciągnięte konsekwencje nieuiszczenia wpisu w terminie. W okolicznościach sprawy zaszedł przypadek, o którym mowa w art. 220 § 3 p.p.s.a., a zatem sąd - odrzucając skargę spółki - zgodnie z prawem zastosował ten przepis. W podsumowaniu powyższego należy stwierdzić, że, wbrew zarzutom zażalenia, nie doszło w sprawie do naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 166, czy art. 220 § 3 p.p.s.a. Ze wskazanych przyczyn, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.