I FZ 213/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Marek Kołaczek, , , po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 405/18 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej przez A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia 11 grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2015 r. postanawia uchylić zaskarżone postanowienie.

Postanowieniem z 24 maja 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 405/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka" lub "skarżąca") wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z 11 grudnia 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2015 r. Uzasadniając powody swojego rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazała dlaczego wykonanie zaskarżonej decyzji, miałoby spowodować powstanie znacznej szkody lub doprowadzić do trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu uzasadnienie wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji było lakonicznie. Zdaniem WSA w Warszawie strona powinna dokładnie wykazać (wyliczyć), udokumentować w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji jej zaszkodzi. Takiego wyliczenia jednakże nie przedstawiono. Samo natomiast złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji i lakoniczne jego uzasadnienie jest niewystarczające dla jego pozytywnego załatwienia. W złożonym zażaleniu pełnomocnik strony skarżącej podnosił, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie był adresowany do sądu lecz do organu. W ocenie autora zażalenia WSA w Warszawie mógłby rozpoznać wniosek dopiero po uprzednim wezwaniu strony do wskazania jednoznacznie adresata wniosku lub ewentualnej podstawy prawnej wniosku. Na poparcie swojego stanowiska strona odwołała się do postanowień Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 sierpnia 2016 r., sygn. akt II FZ 547/17 oraz z 22 lipca 2014 r., sygn. akt II FZ 713/14. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności została uregulowana w art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017 poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej - "p.p.s.a." Regulacje art. 61 p.p.s.a., normujące powyższą instytucję, rozróżniają wstrzymywanie wykonania aktu lub czynności dokonywane przez organ administracji od wstrzymania wykonania aktu lub czynności dokonywanego przez sąd. W art. 61 § 2 p.p.s.a. ustawodawca wskazał na sytuacje, w których może dojść do wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ. Zastrzegł jednocześnie, że działania organu w tym zakresie mogą być podejmowane w terminie określonym w art. 54 § 2 p.p.s.a., tj. do czasu przekazania skargi sądowi. Z kolei w art. 61 § 3 p.p.s.a. uregulowano sytuację, gdy to sąd prowadzi postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ustawodawca wyraźnie określił, że sąd może podjąć stosowne działania w tym przedmiocie po przekazaniu mu skargi przez organ, jednakże może to uczynić dopiero na wniosek skarżącego. Pełnomocnik skarżącej Spółki sformułował wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w piśmie z dnia 11 stycznia 2018 r., nadanym na poczcie tego samego dnia - równolegle z osobno nadaną skargą z 10 stycznia 2018 r. Treść wniosku oraz dane adresowe widniejące na kopercie wyraźnie wskazują, że został on skierowany bezpośrednio do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W., co potwierdza również okoliczność odwołania się przez pełnomocnika strony skarżącej do treści art. 61 § 2 p.p.s.a. Nie powinno zatem budzić wątpliwości, że w tej sytuacji wniosek powinien rozpoznać organ, a nie sąd. Nie zachodziła przy tym potrzeba precyzowania treści wniosku, o której wspomina autor zażalenia. W przywołanych przez niego postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego w istocie mogła zachodzić wątpliwość co do ustalenia organu właściwego do rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Wywołane to było nie tylko nieprecyzyjną redakcją wniosku, lecz również tym, że był on sformułowany bezpośrednio w skardze wnoszonej za pośrednictwem organu. Jednakże taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie, gdyż wniosek strony - o czym była mowa już wyżej - skierowany był do organu, a nie do sądu I instancji. W tej sytuacji należało przyjąć, że rozpoznanie wniosku strony i wydanie przez Sąd I instancji postanowienia w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nastąpiło z naruszeniem treści art. 61 § 3 p.p.s.a. Strona chcąc skorzystać z ochrony tymczasowej przewidzianej w tym przepisie winna jednak wystąpić z nowym wnioskiem skierowanym bezpośrednio do sądu I instancji. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.