I FZ 21/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, , , po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. SP OOO z siedzibą na Białorusi na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 1040/18 w zakresie wezwania do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi R. SP OOO z siedzibą na Białorusi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia 9 lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od września 2014 . do grudnia 2015 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Zarządzeniem z dnia 12 grudnia 2018 r., w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1040/18 Przewodnicząca Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: P.p.s.a., wezwała stronę skarżącą (R. SP OOO z siedzibą na Białorusi) do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia 9 lutego 2018 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od września 2014 r. do grudnia 2015 r. w kwocie 11.588 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przewodnicząca wyjaśniła, że wysokość wpisu została ustalona przy uwzględnieniu wartości przedmiotu zaskarżenia w kwocie 1.208.756 zł, na którą składają się zadeklarowane przez skarżącą w deklaracjach VAT-7 i korektach deklaracji za miesiące objęte zaskarżoną decyzją kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, kwoty różnicy nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy oraz kwoty do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. W zażaleniu na powyższe zarządzenie skarżąca wniosła o jego uchylenie, zarzucając mu naruszenie § 1 pkt 4 oraz § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). W uzasadnieniu podniesiono, że spór sprowadza się do tego, czy spółka jest podatnikiem VAT, czy też nie, a także do określenia charakteru dokonywanych czynności, które organ uznał za będące poza zakresem opodatkowania. Zdaniem spółki opłaciła już ona wymagany wpis w wysokości wynikającej z dyspozycji § 2 ust. 3 pkt 12 ww. rozporządzenia Rady Ministrów, inne podejście zaś będzie przejawem nadmiernego fiskalizmu i rażąco godzić będzie w interes spółki, gdyż może uniemożliwić jej skorzystanie z prawa do sądu. Ostatecznie można przyjąć, że to określona na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT kwota stanowi należność pieniężną objętą zaskarżonym aktem i to ją spółka kwestionuje. Należność ta jest konsekwencją nieprawidłowego, według skarżącej, uznania przez organy skarbowe, że faktury wystawione przez spółkę nie powinny wykazywać podatku VAT, gdyż spółka nie była podatnikiem VAT, zaś wykonane przez nią świadczenia nie stanowiły czynności opodatkowanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 230 § 1 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, a w innych sprawach pobiera się wpis stały (art. 231 P.p.s.a). W orzecznictwie przyjmuje się, iż przez "sprawy, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne" należy rozumieć te, w których przedmiotem zaskarżenia są akty lub czynności kreujące określoną należność pieniężną bądź stwierdzające jej istnienie (por. postanowienie NSA z 23 czerwca 2008 r., II FZ 227/08 opubl.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast jeżeli przedmiotem zaskarżenia nie jest akt kreujący (albo stwierdzający istnienie) należności pieniężnej, to stosownie do art. 231 P.p.s.a. należny jest w niej wpis stały. W opinii NSA od skargi na powyższą decyzję organu odwoławczego należny jest wpis stosunkowy, a nie stały, jak twierdzi skarżąca. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem wniesionej do sądu skargi była decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia 9 lutego 2018 r., utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia 4 lipca 2017 r., mocą której określono skarżącej w podatku od towarów i usług nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, kwotę różnicy podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy oraz kwotę podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT. Zdaniem spółki "potencjalna" wartość przedmiotu zaskarżenia (przyjmując, że właściwy jest wpis stosunkowy) to wartość wskazana w decyzji z dnia 4 lipca 2017 r. jako kwota do zapłaty określona na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, tj. 15.825 zł. Sąd I instancji prawidłowo w zaskarżonym zarządzeniu, obliczając wysokość wpisu sądowego od skargi, uwzględnił wartość przedmiotu zaskarżenia w kwocie 1.208.756 zł, na którą składają się zadeklarowane przez skarżącą w deklaracjach VAT-7 i korektach deklaracji za miesiące objęte zaskarżoną decyzją kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, kwoty różnicy nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy oraz kwoty do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT i zasadnie wezwał skarżącą, zgodnie z § 1 pkt 4 rozporządzenia RM, do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi w kwocie 11.588 zł (strona bowiem wcześniej uiściła bez wezwania wpis w wysokości 500 zł). Podkreślenia wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 28 stycznia 2008 r., sygn. akt I FPS 7/07 (publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) przyjął, że wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze. Tymczasem skarżąca we wniesionej skardze decyzję organu odwoławczego zakwestionowała w całości, co wynika wprost zarówno ze sformułowanych zarzutów, jak i z treści uzasadnienia skargi, czy zawartego w skardze wniosku o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości. Wobec takiego stanu rzeczy nie można zgodzić się z argumentacją zażalenia, że wyliczona kwota 1.208.756 zł nie jest rzeczywistą sporną kwotą. W konsekwencji należy uznać, że Przewodnicząca Wydziału prawidłowo ustaliła wartość przedmiotu zaskarżenia. Zgodnie z przepisami prawa obliczona też została na kwotę 12.088 zł wysokość wpisu należnego od skargi, zgodnie bowiem z § 1 pkt 4 rozporządzenia RM przy należności pieniężnej przekraczającej 100.000 zł wpis stosunkowy wynosi 1% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej niż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł, a 1% z 1.208.756 zł to 12.088 zł. Zatem wpis w niniejszej sprawie wynosi 12.088 zł, od czego należy odjąć uiszczone 500 zł, co daje do uzupełnienia kwotę 11.588 zł. Końcowo wskazać wypada, że kwestia bycia przez spółkę podatnikiem podatku VAT będzie przedmiotem zasadniczego postępowania w sprawie prowadzonego przez sąd administracyjny. Zauważyć też należy, że spółka ma prawo skorzystania z prawa pomocy w zakresie zwolnienia (lub częściowego zwolnienia) od kosztów sądowych, jeśli wymaga tego jej sytuacja materialna, a zatem nie można samego w sobie prawidłowego określenia wpisu uznać za naruszenie jej prawa do sądu. Wreszcie, sąd nie ma podstaw ani kompetencji, by automatycznie powielać przyjętą w innej sprawie podatnika wartość przedmiotu sporu i sposób jej wyliczenia. NSA jest władny jedynie ocenić prawidłowość wydanego w rozpatrywanej obecnie sprawie zarządzenia, co niniejszym czyni. Powyższe oznacza, że zaskarżone zarządzenie Przewodniczącej Wydziału odpowiada prawu i dlatego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 i art. 198 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.