I FZ 197/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: , Sędzia NSA Marek Kołaczek, , , po rozpoznaniu w dniu 16 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 czerwca 2020 r. sygn. akt I SA/Wr 715/19 odrzucające skargę A. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 29 maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2015 r. oraz obowiązku zapłaty na podstawie art. 108 ust 1 ustawy o podatku od towarów i usług za miesiące czerwiec, lipiec, sierpień i wrzesień 2015 r. postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę A. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka" lub "Skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 29 maja 2019 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2015 r. oraz obowiązku zapłaty na podstawie art. 108 ust 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: "ustawa o VAT") za miesiące czerwiec, lipiec, sierpień i wrzesień 2015 r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd podał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 10 września 2019 r. wezwano Skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 5 328,00 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono Spółce w dniu 30 marca 2020 r. Skarżąca w zakreślonym terminie nie uiściła należnego wpisu od skargi w zw. z czym Sąd I instancji odrzucił skargę stosownie do art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.) Na powyższe postanowienie Spółka pismem z dnia 30 czerwca 2020 r. (data wpływu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - 7 lipca 2020 r.) wniosła zażalenie podnosząc w nim, że Sad I instancji nieprawidłowo ustalił termin końcowy, w którym dokonanie wpisu powinno było nastąpić. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie odnotować należy, że zgodnie z treścią art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W razie stwierdzenia braków formalnych pisma, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (odrzucenia skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia, skargi o wznowienie postępowania) uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu terminu do uzupełnienia braków pisma, przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Jeśli zaś pismem tym jest skarga, skarga kasacyjna, zażalenie, skarga o wznowienie postępowania – podlega ona odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 P.p.s.a.). Stosownie do treści art. 15 zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374, dalej: "ustawa") w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2020 r., poz. 568), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach sądowych w tym sądowoadministracyjnych nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Wstrzymanie rozpoczęcia biegu terminów oznacza, że terminy, które nie rozpoczęły swojego biegu przed dniem ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii nie biegną w okresie trwania powyższego stanu. Terminy te rozpoczynają swój bieg dopiero od dnia uchylenia powyższego stanu. Zawieszenie natomiast biegu terminów dotyczy tych terminów, które rozpoczęły swój bieg przed dniem ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii. Od tego dnia ulegają one zawieszeniu i biegną dalej od dnia ustania przyczyny powodującej ich zawieszenie. Zgodnie natomiast z art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) z dniem 16 maja 2020 r. uchylony został art. 15 zzs COVID z jednoczesnym wprowadzeniem mocą art. 68 ust. 6 i 7 ustawy zmieniającej siedmiodniowego terminu, po którym terminy wstrzymane rozpoczynają swój bieg, zaś zawieszone – biegną dalej. Mając zatem na uwadze to, że ustawa z dnia 14 maja 2020 r. weszła w życie dnia 16 maja 2020 r. (art. 76 tej ustawy), ustanie przyczyny powodującej wstrzymanie rozpoczęcia, jak i zawieszenia biegu terminów procesowych nastąpiło dnia 23 maja 2020 r. Oznacza to, że od dnia 24 maja 2020 r. rozpoczęły bieg terminy, które nie rozpoczęły swojego biegu przed dniem ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii. Natomiast terminy, które rozpoczęły swój bieg i uległy zawieszeniu, biegną dalej, a do zachowania terminu wlicza się także te dni, które nastąpiły przed dniem zawieszenia. W rozpoznawanej sprawie termin do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, pomimo doręczenia ww. wezwania w dniu 30 marca 2020 r. nie mógł rozpocząć biegu w dniu następnym, tj. 31 marca 2020 r. Zgodnie z przywołanymi powyżej przepisami, w przedmiotowej sprawie termin rozpoczął swój bieg 24 maja 2020 r. i upływał w dniu 30 maja 2020 r., który przypadał na sobotę. Zgodnie z art. 83 § 2 P.p.s.a. jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. W tej sytuacji siedmiodniowy termin do usunięcia braku formalnego skargi upłynął, jak słusznie wskazał Sąd I instancji, w dniu 1 czerwca 2020 r. (poniedziałek). Jak wynika z akt sprawy (vide: informacja z oddziału finansowo-księgowego WSA z dnia 3 czerwca 2020 r. – k. 31 akt sądowych) w przepisanym terminie wpis nie został uiszczony w zw. z czym Sąd I instancji słusznie odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, same lakoniczne twierdzenia pełnomocnika Skarżącej dotyczące błędnego sposobu ustalenia przez Sąd I instancji terminu końcowego, w którym dokonanie wpisu powinno było nastąpić nie mogą prowadzić do zakwestionowania prawidłowości zaskarżonego postanowienia. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., oddalił zażalenie