I FZ 196/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Zirk-Sadowski, po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16 maja 2023 r., sygn. akt I SA/Rz 42/23 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu z dnia 29 listopada 2022 r., nr 408000-COP.4105.2.2022 w przedmiocie podatku akcyzowego za okres od lipca do grudnia 2017 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 16 maja 2023 r., sygn. akt I SA/Rz 42/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę K. K. na decyzję Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu z dnia 29 listopada 2022 r. w przedmiocie podatku akcyzowego. Z uzasadnienia przedmiotowego orzeczenia wynika, że powodem odrzucenia skargi, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: Ppsa), było nieopłacenie w terminie należnego wpisu sądowego w kwocie 100.000 zł. W motywach rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że pełnomocnik skarżącego (po prawomocnym zakończeniu postępowania w przedmiocie prawa pomocy) otrzymał wezwanie do uiszczenia przedmiotowej opłaty w dniu 17 kwietnia 2023 r., jednak w wyznaczonym terminie nie dokonano płatności. W zażaleniu skarżący wniósł o uchylenie powyższego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów sądowych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie art. 3 § 1 Ppsa w związku z art. 45 ust. 1 i art. 8 ust. 2 Konstytucji RP poprzez odrzucenie skargi na decyzję z powodu nieuiszczonego wpisu sądowego mimo wykazania przesłanek do zwolnienia od obowiązku uiszczenia wpisu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Nie budzą zastrzeżeń ustalenia Sądu pierwszej instancji stanowiące podstawę kwestionowanego rozstrzygnięcia. Z akt niniejszej sprawy wynika, że wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 17 kwietnia 2023 r., a należna opłata sądowa nie została uiszczona w wyznaczonym do tego (siedmiodniowym) terminie (zob. k. 51-52 akt sąd.). Okoliczność tę potwierdził również wprost autor zażalenia, przyznając, że skarżący nie zapłacił wpisu sądowego, mimo wezwania do jego pokrycia (s. 2 zażalenia). Brak było tym samym jakichkolwiek podstaw, by podważać zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia. Sąd pierwszej instancji był bowiem zobligowany do odrzucenia skargi w myśl art. 220 § 3 Ppsa wobec nieuiszczenia należnej opłaty sądowej w zakreślonym do tego terminie. Nie może natomiast odnieść zamierzonego przez stronę skutku prezentowana w zażaleniu argumentacja odnosząca się do trudnej sytuacji majątkowej skarżącego. Stanowi ona w istocie polemikę z oceną dokonaną w ramach prawomocnie zakończonego postępowania w sprawie prawa pomocy (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 6 kwietnia 2023 r, sygn. akt I SPP/Rz 33/23 utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 15 marca 2023 r. odmawiające skarżącemu przyznania prawa pomocy) i nie może w konsekwencji stanowić przedmiotu rozważań w aktualnie toczącym się postępowaniu dotyczącym legalności orzeczenia odrzucającego skargę. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał sformułowane przez skarżącego zarzuty naruszenia przepisów Konstytucji RP (wskutek pozbawienia strony prawa do rozpatrzenia jego sprawy przez sąd) za chybione i orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Ppsa.