I FZ 193/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Małgorzata Niezgódka - Medek, , , po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia D. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 maja 2017 r. sygn. akt III SA/Gl 295/17 odrzucające skargę w sprawie ze skargi D. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 17 stycznia 2017 r. nr ... w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 17 maja 2017 r., III SA/Gl 295/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 58 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", odrzucił skargę D. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 17 stycznia 2017 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu WSA wskazał, że postanowienie DIS zostało doręczone Skarżącemu za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej 18 stycznia 2017 r. Termin do wniesienia skargi upływał więc 17 lutego 2017 r. Tymczasem wymieniony środek prawny został nadany przez Skarżącego w urzędzie pocztowym 20 lutego 2017 r., a zatem po upływie terminu do dokonania tej czynności procesowej. Stąd też WSA wniesioną skargę jako niedopuszczalną odrzucił. Na powyższe orzeczenie Skarżący złożył zażalenie, w którym zarzucił naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 58 § 3 Ppsa, poprzez przyjęcie, że skargę wniesiono po terminie, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego płynie wniosek przeciwny. Skarżący zarzucił również błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że samo doręczenie postanowienia pełnomocnikowi skarżącego za pośrednictwem platformy e-PUAP należy uznać za prawidłowo odebrane. W jego ocenie, dopiero podpisanie poświadczenia doręczenia kwalifikowanym podpisem elektronicznym można traktować na równi z odbiorem przesyłki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W punkcie wyjścia należy odnotować, że zgodnie z art. 54 § 1 w zw. z art. 53 § 1 Ppsa skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa, sąd odrzuci skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W ocenie NSA, Sąd pierwszej instancji nie naruszył prawa uznając, że Skarżący uchybił terminowi do wniesienia skargi. Dla oceny powyższego należało uwzględnić, że w świetle § 13 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (Dz.U. Nr 206, poz. 1216 ze zm.), w przypadku odebrania dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą podmiotu publicznego poświadczenie przedłożenia jest automatycznie tworzone i udostępniane nadawcy tego dokumentu przez system teleinformatyczny służący do obsługi doręczeń. Jak stanowi § 14 pkt 5 tego rozporządzenia, udostępnione przez system informatyczny podmiotu publicznego poświadczenie doręczenia, w przypadku podpisania poświadczenia doręczenia, zawiera datę i czas podpisania rozumiane jako data i czas doręczenia dokumentu elektronicznego. Uwzględniając powyższe należy przyjąć, że tak wygenerowane poświadczenie doręczenia stanowi dowód na realną możliwość zapoznania się adresata z treścią pisma. Zgodnie bowiem z § 8 ust. 3 (zd. pierwsze) rozporządzenia, doręczenia dokonywane za pomocą e-PUAP uważa się za dokonane przez podmiot publiczny lub do podmiotu publicznego, który utworzył na e-PUAP elektroniczną skrzynkę podawczą. Poświadczenie doręczenia jest zatem niezaprzeczalnym urzędowym poświadczeniem odbioru. Ze znajdującego się w aktach sprawy Urzędowego Poświadczenia Doręczenia (karta 35 akt administracyjnych) wynika, że 17 stycznia 2017 r. utworzono poświadczenie dla dokumentu 24-PT-3.4213.5.50.2016, zawierającego zaskarżone postanowienie. Dokument został odebrany 18 stycznia 2017 r. Poświadczenie zostało podpisane. Tymczasem, co było bezsporne, skargę wniesiono dopiero 20 lutego 2017 r., a zatem z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 Ppsa, gdyż ten, zgodnie z treścią powyższego dokumentu, upływał 17 lutego 2017 r. Skarżący wskazując, że postanowienie odebrał 19 stycznia 2017 r., kiedy to, jak twierdzi, jego pełnomocnik podpisał poświadczenie doręczenia kwalifikowanym podpisem elektronicznym, nie przedstawił żadnego dowodu, który obalałby, a przynajmniej poddawał w wątpliwość, treść Urzędowego Poświadczenia Doręczenia dołączonego do akt sprawy. Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że wobec braku podstaw do kwestionowania skuteczności doręczenia postanowienia w terminie wynikającym z wymienionego dokumentu, zasadnie WSA odrzucił skargę, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa. W tych okolicznościach NSA, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, oddalił zażalenie