I FZ 177/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Zirk-Sadowski, po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia F. T. sp. z o. o. z siedzibą w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 268/17 odrzucające skargę F. T. sp. z o. o. z siedzibą w G. na wynik kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w G. z dnia 18 października 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od października 2012 r. do maja 2014 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z 29 marca 2017 r., I SA/Gd 268/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę F. T. sp. z o.o. z siedzibą w G., stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Ppsa). W zażaleniu na powyższe postanowienie spółka zgłosiła wniosek o jego uchylenie w całości podnosząc, że w ustawowym, siedmiodniowym terminie wypowiedziała się w sprawie niemożności przedłożenia stosownego pełnomocnictwa z uwagi na brak możliwości nawiązania przez pełnomocnika kontaktu z prezesem zarządu skarżącej spółki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Z akt sprawy wynika (k. 10-14), że wezwanie Sądu do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez złożenie stosownego pełnomocnictwa oraz dokumentu określającego sposób reprezentacji strony skarżącej, nie zostało przez spółkę zrealizowane (termin do uzupełnienia ww. braków upłynął bezskutecznie). W tym zaś stanie rzeczy nie nasuwa wątpliwości zasadność zastosowania w zaskarżonym postanowieniu art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa, zgodnie z którym "sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi". W tym kontekście wyjaśnić należy, że akcentowany przez spółkę fakt, iż w ustawowym terminie udzielono odpowiedzi na wezwanie Sądu, wskazując przyczyny niezłożenia wymaganych dokumentów, pozostaje bez znaczenia dla oceny zastosowania dyspozycji ww. art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa. Przeszkody w wywiązaniu się przez stronę (jej pełnomocnika) z adresowanych doń wezwań mogą być analizowane w ramach postępowania wpadkowego zmierzającego do przywrócenia terminu do dokonania uchybionej czynności procesowej. Nie podważają natomiast w żaden sposób ustalenia o nieuzupełnieniu braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, które legło u podstaw zaskarżonego orzeczenia. Z tych powodów należało orzec jak w sentencji postanowienia, stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa.