I FZ 174/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sylwester Marciniak, po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 kwietnia 2017 r. sygn. akt I SA/Kr 971/16 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi M. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 17 czerwca 2016 r., nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2014 r. postanawia zwrócić zażalenie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie w celu usunięcia dostrzeżonych braków.

W wyniku wstępnego badania złożonego przez M. O. (dalej: skarżący) zażalenia na odrzucające jego zażalenie postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 971/16, Naczelny Sąd Administracyjny dostrzegł braki formalne uniemożliwiające nadanie temu pismu biegu, w wyniku czego doszło do spełnienia przesłanki, o której mowa w art. 180 in fine ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Po pierwsze należy wskazać, że nie pobrano od przedmiotowego zażalenia wpisu. Analiza zaskarżonego postanowienia wskazuje, że odrzucenie zażalenia spowodowane zostało nieuzupełnieniem jego braków formalnych (nieprzedłożenie w zakreślonym terminie załącznika wymienionego w zażaleniu, lecz do niego niedołączonego). Wymaga w związku z tym zaznaczenia, że zażalenie na postanowienie o odrzuceniu zażalenia co do zasady podlega wpisowi. Takie zażalenie byłoby wolne od wpisu jedynie wtedy, gdyby przyczyną odrzucenia było nieuiszczenie mimo wezwania należnego wpisu (co wynika z art. 220 § 3 i 4 p.p.s.a.), a z taką sytuacją w rozpatrywanym przypadku nie mamy do czynienia. Bez znaczenia w tym względzie jest to, że odrzucone w zaskarżonym postanowieniu zażalenie było zażaleniem, o którym mowa w art. 220 § 4 p.p.s.a. i było wolne od wpisu. Niepodleganie danego pisma wpisowi stanowi wyjątek, który powinien być interpretowany ściśle, tj. nie może być rozszerzany na kolejne pisma składane w związku z zażaleniem od wpisu wolnym. Z uwagi na to, że przedmiotowe zażalenie – zgodnie z zasadą ogólną z art. 230 p.p.s.a. – podlega wpisowi, który jednak nie został uiszczony, jest ono obarczone brakiem fiskalnym, który należy uzupełnić w trybie art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. Po drugie należy stwierdzić, że znajdujący się w aktach sprawy odpis pełnomocnictwa (k. 21) nie może być uznany za upoważniający podpisanego pod zażaleniem pełnomocnika do wniesienia tego środka zaskarżenia w imieniu skarżącego. We wskazanym dokumencie skarżący upoważnił adwokata A. K. do "zastępstwa procesowego Mocodawcy we wszelkich sprawach związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie, organami kontroli podatkowej, we wszystkich instancjach właściwych w danej sprawie, jak również w postępowaniu egzekucyjnym". Sformułowanie powyższego umocowania wskazuje na to, że jedynym sądem administracyjnym, przed którym pełnomocnik może działać, jest wskazany konkretnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, a określenie "we wszystkich instancjach właściwych w danej sprawie" dotyczy nie sądów, lecz wskazanych ogólnie tuż przed tym zwrotem "organów kontroli podatkowej". Z tego powodu Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wystąpił również kolejny brak formalny uniemożliwiający nadanie zażaleniu biegu, tj. brak wykazania, że podpisany pod zażaleniem pełnomocnik został umocowany do dokonania podjętej przez siebie czynności procesowej, tj. sporządzenia w imieniu skarżącego zażalenia. Wskazany brak zażalenia należy uzupełnić w trybie art. 49 § 1 w zw. z art. 46 § 3 i art. 37 § 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 180 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił zwrócić zażalenie sądowi pierwszej instancji w celu usunięcia dostrzeżonych braków.