I FZ 162/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Hieronim Sęk, po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Łd 1146/16 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie skargi R. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 7 listopada 2016 r., nr UNP: [....] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do sierpnia oraz od października do grudnia 2011 r. postanawia: oddalić zażalenie.

1. Postanowienie Sądu pierwszej instancji R.P. (dalej: Strona lub Skarżący) wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Łd 1146/16. Postanowieniem tym Sąd negatywnie rozpoznał jego wniosek, postanawiając o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w L. (dalej: Dyrektor IS) z dnia 7 listopada 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do sierpnia oraz od października do grudnia 2011 r. (Sąd ten mylnie podał "poszczególne miesiące 2011 roku" - przyp. NSA) 2. Uzasadnienie postanowienia Sądu pierwszej instancji 2.1. Podstawę prawną rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji stanowił art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.) 2.2. W motywach swojej oceny Sąd stwierdził, że: - wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma charakter wyjątkowy i wymaga uprawdopodobnienia przez wnioskodawcę istnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a.; - Skarżący nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a tym samym nie wykazał okoliczności wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. 3. Zażalenie 3.1. Strona zaskarżając postanowienie w całości, wniosła o jego uchylenie. 3.2. Sądowi pierwszej instancji zarzuciła naruszenie: art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 9, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. oraz art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 181 i art. 239 Ordynacji podatkowej. 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4.1 Zażalenie jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw podlegało oddaleniu. 4.2. Podkreślić należało, że podstawę prawną wydanego przez Sąd pierwszej instancji rozstrzygnięcia stanowił art. 61 § 3 P.p.s.a. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd ten ocenił, że Strona nie uzasadniła swojego wniosku z punktu widzenia przesłanek przewidzianych w tym przepisie. Skarżący nie zgadzając się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji powinien był podjąć próbę jego podważenia, poprzez przedstawienie argumentów zgodnych z przedmiotem sprawy wpadkowej, tj. dotyczących zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Tymczasem sformułowane w zażaleniu zarzuty oraz towarzyszące im motywy w sposób oczywisty nie nawiązywały do treści i zapatrywań, które legły u podstaw zaskarżonego postanowienia. Skarżący powołując w zażaleniu przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Kodeksu postępowania administracyjnego, jak również Ordynacji podatkowej, zupełnie rozminął się z argumentacją postanowienia wydanego przez Sąd pierwszej instancji. Analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji potwierdza natomiast, że Skarżący nie uprawdopodobnił przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawierał jakichkolwiek motywów, które mogłyby przemawiać za koniecznością przyznania ochrony tymczasowej. W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji należało uznać za odpowiadające prawu. 4.3. Z przytoczonych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ab initio w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.