I FZ 161/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Danuta Oleś, , , po rozpoznaniu w dniu 16 września 2026. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia V. sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 lutego 2026 r. sygn. akt I SA/Gl 366/25 odrzucające zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 czerwca 2025 r. sygn. akt I SA/Gl 366/25 w sprawie ze skargi V. sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 17 grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do lipca 2021 r. postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 16 lutego 2026 r., sygn. akt I SA/Gl 366/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił zażalenie V. sp. z.o.o. w K. na postanowienie z 23 czerwca 2025 r. w sprawie ze skargi V. sp. z.o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 17 grudnia 2024 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do lipca 2021 r. Sąd wskazał, że pismem z 7 lutego 2025 r. V. sp. z.o.o. w K. (dalej: "spółka") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na wskazaną decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach. Postanowieniem z 23 czerwca 2025 r. Sąd odrzucił skargę spółki. Przesyłka pocztowa zawierająca m.in. odpis postanowienia z 23 czerwca 2025 r. została doręczona (wydana) pełnomocnikowi skarżącej przez operatora pocztowego 15 lipca 2025 r., po jej dwukrotnej awizacji - 30 czerwca 2025 r. i 8 lipca 2025 r. W piśmie z 22 lipca 2025 r. skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie z 23 czerwca 2025 r. W oparciu o znajdujące się w aktach sprawy potwierdzenie odbioru oraz pismo operatora pocztowego z 26 stycznia 2026 r. Sąd ustalił, że przesyłka pocztowa adresowana do pełnomocnika spółki zawierająca m.in. odpis postanowienia z 23 czerwca 2025 r. była dwukrotnie awizowana - 30 czerwca 2025 r., a następnie 8 lipca 2025 r., po czym została wydana przez operatora pocztowego 15 lipca 2025 r. Ze wskazanych wyżej dokumentów wynika ponadto, że zawiadomienia o możliwości odbioru tej przesyłki w placówce operatora pocztowego zostały pozostawione przez doręczającego w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Mając na uwadze treść art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), WSA przyjął, że skutek doręczenia wzmiankowanej przesyłki nastąpił 14 lipca 2026 r., gdyż z tym dniem upłynął czternastodniowy okres liczony od daty pierwszej awizacji (30 czerwca 2026 r.), w którym możliwe było prawidłowe doręczenie pełnomocnikowi spółki przesyłki. W konsekwencji stwierdził, że termin, do którego spółka mogła wnieść zażalenie na postanowienie upływał 21 lipca 2025 r. (poniedziałek). Z treści koperty nadania wynika natomiast, że zażalenie zostało nadane 22 lipca 2025 r. (wtorek). W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik spółki zarzucił naruszenie: - art. 73 § 1 w zw. z art. 58 1 pkt 3 p.p.s.a i przyjęcie, że pomimo podjęcia przesyłki - postanowienia WSA z 23 czerwca 2026 r. - w urzędzie pocztowym doszło do uchybienia terminowi do odbioru przesyłki co zaimplikowało uchybienie terminowi do złożenia zażalenia, - art. 73 § 1-3 w zw. z art. 65-72 i w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przyjęcie, że pomimo odebrania przesyłki w urzędzie pocztowym w terminie wyznaczonym w awizo tj.15 lipca 2025 r. (powtórne awizo wystawione 8 lipca 2025 roku z terminem odbioru przesyłki na 15 lipca 2025 r.) to wg WSA w Gliwicach została potraktowana jako odebrana w innym dniu niż przewiduje to art. 73 § 3 p.p.s.a. tj. w dniu wcześniejszym aniżeli dzień wyznaczony na odbiór przesyłki tj. wg Sądu pierwsze awizo zostało wydane z terminem odbioru na 30 czerwca 2025 r., zaś drugie awizo zostało wystawione 8 lipca 2025 r. z terminem na dzień 15 lipca 2025 r. i z tym dniem przesyłka (postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej) została odebrana, a następnie 22 lipca 2025 r. pomimo zachowania terminu do odbioru przesyłki na dzień awizowania (15 lipca 2025 r.) Sąd uznał że odbiór nastąpił 14 lipca 2025 r. zaś termin 7dniowy upłynął 21 lipca 2025 r. a nie jak wyliczony zgodnie z informacją na dzień 15 lipca i od tej daty liczony okres 7 dniowy upłynął 21 lipca 2025 r. W związku z powyższym wniesiono o wyznaczenie rozprawy i uchylenie zaskarżonego postanowienie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Stosownie do art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65 - 72 p.p.s.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. 2023 r., poz. 1640 ze zm.) albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zgodnie z art. 73 § 2 p.p.s.a. zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Stosownie do § 3 tego artykułu w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Zgodnie zaś z § 4 doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Z treści art. 73 § 1 i § 4 p.p.s.a. wynika zatem, że doręczenie w tym trybie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od dnia pierwszej próby doręczenia, o której adresat dowiaduje się ze stosownego zawiadomienia, tj. awizo. Przepisy te wprowadzają fikcję prawną doręczenia. Oznacza to, że na ich podstawie, wbrew faktom, uznajemy przesyłkę za doręczoną, a skutek ten zachodzi z mocy samego prawa "z upływem ostatniego dnia okresu". W literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądowoadministracyjnym uznaje się, że odebranie pisma po upływie terminu, z którym wiąże się fikcja prawna doręczenia, nie zmienia skutków procesowych zaistniałej fikcji. Odbiór przesyłki przez adresata po upływie 14 dni od daty jej złożenia w urzędzie pocztowym jest bowiem czynnością organizacyjno-techniczną, niemającą znaczenia dla zaistnienia skutku w postaci doręczenia, uzależnionego wyłącznie od spełnienia warunku przewidzianego w ustawie tj. upływ ostatniego dnia okresu. Skoro więc odpis postanowienie, po dwukrotnym awizowaniu (30 czerwca 2025 r. i 8 maja 2025 r.), został doręczony z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu z art. 73 § 1 p.p.s.a., a zatem 14 lipca 2025 r., to termin do wniesienia zażalenia upływał 21 lipca 2025 r. (poniedziałek). Strona skarżąca nadała zaś przesyłkę zawierającą zażalenie 22 lipca 2025 r., a zatem jej wniesienie nastąpiło ewidentnie z uchybieniem terminu określonego w art. 194 § 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił zażalenie zgodnie z obowiązującymi przepisami. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniesionego przez stronę zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Odnosząc się do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, iż nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, albowiem art. 203 i art. 204 p.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji.