I FZ 159/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krystyna Chustecka po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Wr 309/16 w przedmiocie odrzucenie sprzeciwu w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 20 stycznia 2016 r. nr [....] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja i sierpień 2009 r. postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Wr 309/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej jako: "skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby skarbowej we W. z dnia 20 stycznia 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja i sierpień 2009 r., odrzucił sprzeciw skarżącego od postanowienia zarządzenia referendarza sądowego z dnia 12 stycznia 2017 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu podkreślono, że zarządzenie referendarza sądowego zostało doręczone spółce w dniu 7 lutego 2017 r. Termin do złożenia sprzeciwu upływał zatem w dniu 14 lutego 2017 r. Pismem z dnia 13 lutego 2017 r. strona wniosła zaś sprzeciw od zarządzenie referendarza sądowego. Jak wynika z koperty, pismo to zostało nadane w placówce niemieckiego operatora wyznaczonego w dniu 15 lutego 2017 r. (data stempla pocztowego). Z powyższego wynikało, że sprzeciw został złożony jeden dzień po ustawowym terminie. Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie domagając się jego uchylenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) - dalej "P.p.s.a." od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 P.p.s.a., strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Natomiast § 2 cytowanego artykułu stanowi, iż sprzeciw wniesiony po terminie sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Jednocześnie, należy zwrócić uwagę, że przepis art. 83 § 3 P.p.s.a. wyraźnie stanowi, że tylko oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej lub w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Natomiast, w sytuacji, gdy strona składa pismo w zagranicznym urzędzie pocztowym, o zachowaniu terminu nie decyduje data nadania za granicą, lecz data przekazania pisma polskiej placówce pocztowej lub polskiemu urzędowi konsularnemu (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2008 r., sygn. akt II OSK 1101/07, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2010 r., wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt I FSK 805/09, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GZ 362/16 publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie postanowienie referendarza sądowego z dnia 12 stycznia 2017 r. pozostawiające wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania doręczone zostało skarżącej w dniu 7 lutego 2017 r., co oznacza, że termin do wniesienia sprzeciwu upłynął w dniu 14 lutego 2017 r. Z wydruku emonitoring.poczta-polska.pl - tzw. Śledzenie przesyłek wynika, że strona nadała sprzeciw w niemieckiej placówce pocztowej Deutsche Post w dniu 15 lutego 2017 r., zaś jej wpływ do polskiej placówki pocztowej miał miejsce w dniu 18 lutego 2017 r. (WER-Warszawa). Wobec powyższego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uznać należało, że spełniona została przesłanka obligująca Sąd I instancji do odrzucenia sprzeciwu, określona w art. 259 § 2 P.p.s.a. z uwagi na uchybienie terminu do jego wniesienia. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.