I FZ 152/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Danuta Oleś, , , po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 kwietnia 2018 r. sygn. akt I SA/Łd 142/18 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. z dnia 27 listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zwrotu podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień, maj i grudzień 2007 r. postanawia oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z 26 kwietnia 2018 r., sygn. akt I SA/Łd 142/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił J.S. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. z 27 listopada 2017 r. w przedmiocie określenia wysokości zwrotu podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień, maj i grudzień 2007 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że J.S. (dalej: "skarżący") w złożonym wniosku nie wykazał inicjatywy w zakresie uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonalności zaskarżonego przez siebie aktu administracyjnego. Lakoniczne wskazanie na ewentualne skutki w sferze majątkowej uniemożliwiło Sądowi przeprowadzenie obiektywnej oceny, czy w rozpoznawanej sprawie faktycznie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: "P.p.s.a."). Powołując się na regulacje zawarte w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002 r., Nr 110, poz. 968 ze zm.) Sąd wskazał, że nawet jeżeli dojdzie do wszczęcia wobec strony skarżącej postępowania egzekucyjnego, nie jest ona pozbawiona możliwości normalnej, codziennej egzystencji. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniu zarzucił naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez błędne uznanie, że: - skierowanie egzekucji do majątku skarżącego, w tym w szczególności do wynagrodzenia za pracę, w oparciu o decyzję w niniejszej sprawie, nie spowoduje niebezpieczeństwa nastąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, w sytuacji w której kwota wyłączona spod egzekucji, nie pozwoli skarżącemu na zapewnienie minimum egzystencji, w tym w szczególności zapewnienia utrzymania małoletnim dzieciom, - zagrożenie przeprowadzenia egzekucji z nieruchomości skarżącego nie stanowi niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w sytuacji w której przeprowadzenie takiej egzekucji doprowadzi do nieodwracalnej utraty własności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast zgodnie z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści przytoczonego przepisu wynika, iż co do zasady wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia. Postanowienie sądu o wstrzymaniu wykonania aktu w całości lub w części stanowi zatem odstępstwo od tej generalnej reguły i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanek, których istnienie musi wykazać wnioskodawca. W rozpatrywanej sprawie stwierdzić należy, że złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został uzasadniony z punktu widzenia wskazanych wyżej przesłanek ustawowych. Zawierał on jedynie wskazanie, że jej wykonanie rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w szczególności dokonywania potrąceń z uzyskiwanego wynagrodzenia za pracę, a w konsekwencji trudności w zaspokojeniu podstawowych potrzeb. Nie można zatem czynić Sądowi zarzutu, że nieprawidłowo uznał, że w przedmiotowym stanie faktycznym nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd nie miał możliwości weryfikacji twierdzeń strony. Opierając się na informacjach przedstawionych we wniosku nie był w stanie stwierdzić czy podane okoliczności znajdują poparcie w rzeczywistości. To na stronie spoczywa obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie ochrony tymczasowej. Należy zauważyć, że bardziej szczegółowe uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji czy też wskazanie nowych okoliczności, na etapie postępowania zażaleniowego nie czyni błędnym czy też nieprawidłowym rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. Kontrolą Naczelnego Sądu Administracyjnego objęte jest jedynie zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na etapie rozpoznawania omawianego wniosku dysponował danymi w nim zawartymi, zatem jego orzeczenie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jest prawidłowe. Ponadto na uwagę zasługuje okoliczność, że stosownie do treści art. 61 § 4 P.p.s.a. w razie zmiany okoliczności sąd może zmienić bądź uchylić postanowienie wydane w sprawie wstrzymania aktu lub czynności. Mając powyższe na uwadze, wobec nie naruszenia prawa przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, a tym samym braku podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, należało zażalenie oddalić, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.