I FZ 15/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Zirk-Sadowski, po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 8 grudnia 2016 r. sygn. akt I SA/Rz 575/16 odrzucające zażalenie w sprawie ze skargi P. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 20 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od czerwca do grudnia 2012 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z 8 grudnia 2016 r., I SA/Rz 575/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił zażalenie P. C. na postanowienie tego Sądu w przedmiocie prawa pomocy z 7 listopada 2016 r., jako niedopuszczalne. W zażaleniu na powyższe postanowienie adwokat reprezentujący stronę skarżącą wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi wojewódzkiemu do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W motywach zażalenia wskazano, że "zawsze na orzeczenia sądu pierwszej instancji przysługuje środek odwoławczy", natomiast Sąd nie rozpoznawał sprawy skarżącego, którą "dotychczas zajmował się referendarz sądowy" (s. 2-3). Tak sformułowana argumentacja zażalenia jawi się jako niezrozumiała, zwłaszcza gdy popiera ją zawodowy pełnomocnik. Przede wszystkim w żadnym stopniu nie nawiązuje ona do treści regulacji przywołanych w podstawie prawnej zaskarżonego obecnie postanowienia. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił w uzasadnieniu tegoż, że w aktualnym stanie prawnym postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, wydane w następstwie sprzeciwu od postanowienia referendarza w przedmiocie prawa pomocy jest niezaskarżalne, z określonymi wyjątkami niedotyczącymi niniejszej sprawy (art. 258 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Wynika to w szczególności z art. 260 § 2 zdanie drugie ww. ustawy. Wobec tego zasadnie zażalenie na (takie) postanowienie Sądu z 7 listopada 2016 r. zostało odrzucone, jako niedopuszczalne. Z tych powodów należało orzec jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ww. ustawy.