I FZ 138/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, , , po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia D.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 1468/14 w zakresie prawa pomocy w sprawie ze skargi D.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 20 lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za III i IV kwartał 2010 r. oraz I kwartał 2011 r. postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 1468/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu – D. S. – zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2015 r. o sygn. akt III SA/Wa 1468/14 wydanego w zakresie prawa pomocy. Sąd pierwszej instancji, odwołując się do treści art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", wskazał, że skarżący wniósł o zmianę postanowienia z 27 października 2015 r., nie wykazując jednak zmiany okoliczności sprawy, na podstawie których żąda zmiany przedmiotowego postanowienia i to pomimo, że został wezwany do wykazania zmiany okoliczności sprawy. Zaznaczył przy tym, że sytuacja materialna skarżącego była już dwukrotnie oceniania zarówno przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jak również przez Naczelny Sąd Administracyjny, który postanowieniami z dnia 27 listopada 2014 r., sygn. akt I FZ 428/14 oraz z dnia 28 stycznia 2016 r., sygn. akt I FZ 515/15 oddalił zażalenia skarżącego na postanowienia odmawiające przyznania mu prawa pomocy. W ocenie Sądu pierwszej instancji, skarżący nie wskazał zatem nowych okoliczności, które nie byłyby już przedmiotem analizy w prawomocnie zakończonych postępowaniach w przedmiocie prawa pomocy. W złożonym zażaleniu skarżący podniósł, że niezrozumiałe jest dlaczego nie przyznano mu prawa pomocy, mimo że należycie udokumentował sytuację materialną, w której się znajduje. Zaznaczył, że nieudzielenie prawa pomocy wiązać się będzie z pozbawieniem go prawa do sądu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Mając na uwadze argumentację strony zawartą we wniesionym zażaleniu należy za Sądem pierwszej instancji przypomnieć, że sytuacja materialna skarżącego była już dwukrotnie oceniania zarówno przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jak również przez Naczelny Sąd Administracyjny, który postanowieniami z dnia 27 listopada 2014 r., sygn. akt I FZ 428/14, oraz z dnia 28 stycznia 2016 r., sygn. akt I FZ 515/15, oddalił zażalenia skarżącego na postanowienia w zakresie prawa pomocy. W tej sytuacji Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu z dnia 6 kwietnia 2016 r. zasadnie rozpoznał kolejny wniosek strony z uwzględnieniem treści art. 165 p.p.s.a., który stanowi, że postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Lektura zaskarżonego postanowienia prowadzi do wniosku, że Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo uwzględnił wymienioną regulację, wskazując, że ponowne rozstrzygnięcie w przedmiocie prawa pomocy jest dopuszczalne, ale tylko z uwagi na takie okoliczności, które powstały później i w sposób zasadniczy zmieniają sytuację strony. Sąd zasadnie wskazał, że strona nie przedstawiła żadnych okoliczności uzasadniających odstąpienie od wydanej w zakresie prawa pomocy oceny. Zresztą wynikało to wprost z oświadczenia skarżącego, który w odpowiedzi na sądowe wezwanie o wyjaśnienie zakresu zmian w majątku od czasu wydania postanowienia WSA w Warszawie z dnia 27 października 2015 r., w piśmie z dnia 19 lutego 2016 r. (k. 254 akt sądowych) wyraźnie oświadczył, że jego sytuacja majątkowa nie uległa zmianie. W tych okolicznościach w zaskarżonym postanowieniu słusznie zwrócono uwagę, że wszystkie zaistniałe w sprawie okoliczności odnoszące się do stanu majątkowego strony skarżącej były już przedmiotem oceny składów orzekających i brak jest podstaw, aby od niej odstąpić. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.