I FZ 137/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, , , po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia D. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 1468/14, odrzucające zażalenie w sprawie ze skargi D.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 20 lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za III i IV kwartał 2010 r. oraz I kwartał 2011 r. postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 1468/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie skarżącego – D. S. – na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 marca 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 1468/14, odrzucające skargę kasacyjną skarżącego. Uzasadniając przyczyny swojego rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez uprawniony do tego podmiot. Tymczasem zażalenie skarżącego nie zostało sporządzone przez żadną z osób wymienionych w art. 194 § 4 p.p.s.a., ani też w art. 175 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), mimo że strona została pouczona o obowiązku sporządzenia zażalenia przez właściwy podmiot i skutkach niezachowania tego wymogu. W złożonym zażaleniu skarżący zaznaczył, że musiał samodzielnie sporządzić zażalenie, gdyż w przeciwnym razie zamknęłaby się przed nim droga do skorzystania z wymienionego środka odwoławczego. Nadmienił przy tym, że sytuacja taka nie miałaby miejsca, gdyby przyznano mu prawo pomocy w wymaganym zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 194 § 4 w związku z art. 175 § 3 pkt 1 p.p.s.a., zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, a w sprawach obowiązków podatkowych – także przez doradcę podatkowego. Treść powyższego przepisu wskazuje, że strona, sporządzając zażalenie na postanowienie sądu odrzucające skargę kasacyjną, powinna skorzystać z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, chyba że sama jest jednym z podmiotów wymienionych enumeratywnie w art. 175 § 2 p.p.s.a. Treść tego ostatniego przepisu wskazuje, że podmiotami, uprawnionymi do sporządzania skargi kasacyjnej oraz zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej mogą być adwokat lub radca prawny jak również sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych oraz doradca podatkowy - w sprawach obowiązków podatkowych. Skoro strona skarżąca sporządziła zażalenie osobiście, pomimo że nie spełnia żadnych z wymagań przewidzianych w art. 175 p.p.s.a., to Sąd pierwszej instancji miał pełne postawy aby je odrzucić, jako sporządzone przez podmiot do tego nieuprawniony. Należy przy tym zaznaczyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu 28 lipca 2015 r., sygn. akt I FZ 244/15, wskazał skarżącemu wyraźnie, odwołując się do treści postanowienia NSA z dnia 18 stycznia 2008 r., II FZ 651/07, że wprawdzie wniosek o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika nie wstrzymuje biegu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, lecz jego uwzględnienie daje podstawę, aby ten termin przywrócić. Oznacza to, że myli się skarżący sądząc, iż fakt nieposiadania profesjonalnego pełnomocnika oznacza konieczność sporządzenia skargi kasacyjnej osobiście, gdyż w przeciwnym razie strona definitywnie straci prawo do wniesienia wymienionego środka odwoławczego. W świetle powyższych okoliczności rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji uznać należało za prawidłowe, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.