I FZ 131/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, , , po rozpoznaniu w dniu 14 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2025 r. sygn. akt III SA/WA 752/25 w odrzucające skargę A. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 10 stycznia 2025 r. nr 1401-IOV-1.4103.150.2024.MSK w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu nadpłaty w podatku od towarów i usług postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z 15 maja 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 752/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. N. (dalej: skarżący, podatnik) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 10 stycznia 2025 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu nadpłaty w podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji wyjaśnił, że postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 10 stycznia 2025 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 27 stycznia 2025 r., natomiast skarga na powyższe postanowienie została złożona przez skarżącego osobiście w siedzibie organu w dniu 3 marca 2025 r. Skarga podlegała zatem odrzuceniu jako wniesiona po terminie. W zażaleniu podatnik przyznał, że skargę wniósł osobiście 3 marca 2025 r., niemniej jednak, w jego opinii, została ona złożona z zachowaniem terminu 30 dni, co potwierdzają dalsze działania organów skarbowych podjęte po tej dacie, takie jak kierowanie pytań do skarżącego, który na nie odpowiadał (jak również na pisma z Sądu z kwietnia 2025 r. dotyczące podania numeru PESEL). Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie jako niezasadne podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia zaskarżonego w sprawie rozstrzygnięcia. Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., odrzuca skargę wniesioną po upływie tego terminu. Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 10 stycznia 2025 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 27 stycznia 2025 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru przy karcie 72 akt adm.). Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał więc z dniem 26 lutego 2025 r. (o czym strona została pouczona). Skarga została natomiast złożona przez skarżącego osobiście w siedzibie organu w dniu 3 marca 2025 r. (czemu skarżący nie zaprzecza w zażaleniu), a więc, jak słusznie zauważył WSA - z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Tej konstatacji nie mogą w żaden sposób zmienić okoliczności przywołane w zażaleniu, takie jak to, że skarżący – już po spóźnionym wniesieniu skargi – wymieniał pisma z organami czy WSA w Warszawie. Uznając w rezultacie, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Bartosz Wojciechowski (spr.) sędzia NSA