I FZ 130/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. Sp. z o.o. w likwidacji w S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Po 224/17 odrzucające skargę kasacyjną w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. w likwidacji w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 9 grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec 2012 r. postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 25 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę kasacyjną P. Sp. z o.o. w likwidacji w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z 9 grudnia 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec 2012 r. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że pełnomocnik skarżącej, mimo prawidłowego wezwania, z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedopełnienia obowiązku uzupełnienia braków formalnych, nie uczynił tego w wymaganym terminie. Złożone przez pełnomocnika skarżącej 3 stycznia 2018 r. pismo "Uzupełnienie skargi kasacyjnej" różni się od oryginału skargi kasacyjnej z 14 grudnia 2017 r., dlatego nie mogło zostać uznane za jego odpis. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę kasacyjną ze względu na nieuzupełnienie braku formalnego skargi kasacyjnej poprzez złożenie jego odpisu. Na powyższe postanowienie działający w imieniu spółki pełnomocnik wniósł zażalenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 178 w zw. z art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") poprzez błędną wykładnię a w konsekwencji błędne zastosowanie, co wynikało z uznania, iż pełnomocnik strony nie uzupełnił w terminie braków formalnych skargi kasacyjnej. W oparciu o powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik stwierdził, że nadesłane pismo zatytułowane "Uzupełnienie skargi kasacyjnej z dnia 14 grudnia 2017 r." stanowi w istocie pełny tekst wniesionej uprzednio skargi, uzupełniony jedynie o uzasadnienie powołanych wcześniej podstaw kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 47 § 1 p.p.s.a., do pisma należy dołączyć jego odpisy oraz odpisy załączników dla doręczenia ich stronom postępowania. W myśl zaś art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie natomiast z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż prawidłowo zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału WSA z 21 grudnia 2017 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej poprzez między innymi nadesłanie jej odpisu. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik skarżącej, co prawda nadesłał pismo z 3 stycznia 2018 r. ale z uwagi na fakt, iż swoją treścią różniło się ono od skargi kasacyjnej wniesionej 14 grudnia 2017 r., prawidłowo Sąd pierwszej instancji stwierdził, że nie może być ono uznane za jego odpis. P.p.s.a. nie zawiera własnej definicji "odpisu", zgodnie z definicją zamieszczoną w wersji internetowej słownika języka polskiego Wydawnictwo Naukowe PWN "odpis" to kopia lub przepisany tekst oryginalnego dokumentu (zob. https://sjp.pwn.pl/szukaj/odpis.html). Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że nadesłane pismo różni się od złożonego w ustawowym terminie jej oryginału nie tylko ilością stron ale też treścią. Nadesłana skarga kasacyjna z 14 grudnia 2017 r. sporządzona została na 2 stronach natomiast nadesłane wskutek wezwania pismo składa się z 4 stron. Złożone pismo zawiera również treści nieistniejące w oryginale. Zmianie uległa ilość i treść zarzutów przeciwko zaskarżonemu wyrokowi. W tekście skargi kasacyjnej z 14 grudnia 2017 r. znajdują się dwa zarzuty w zakresie naruszenia prawa materialnego i jeden w zakresie naruszenia prawa procesowego a w nadesłanym przez pełnomocnika skarżącego piśmie są trzy zarzuty z zakresu prawa procesowego i pięć zarzutów odnośnie naruszenia prawa materialnego. W ramach zarzutów naruszenia prawa procesowego dodano: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: u.p.t.u.), art. 31 ust. 2 pkt 1 u.p.t.u., art. 13 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. i podatku akcyzowym (Dz. U. z 2011 r. poz. 626 ze zm., dalej: u.p.a.), art. 37j ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz Krajowym funduszu drogowym (t.j. Dz. U. 2012 r. poz. 931 ze zm.). Zaś w ramach zarzutów prawa materialnego dodano: art. 13 u.p.a., art. 79 lit. c) Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U.UE nr 347, poz. 1 ze zm.). Skoro istotą odpisu jest każdy jego dalszy egzemplarz zgodny z oryginałem wykonany w dowolnej technice to w takiej sytuacji WSA zasadnie uznał, iż pełnomocnik skarżącej nie wykonał prawidłowo wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej, co skutkowało jej odrzuceniem. Nie można bowiem pisma z 3 stycznia 2018 r. uznać za odpis skargi kasacyjnej z 14 grudnia 2017 r. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.