I FZ 128/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zubrzycki (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 stycznia 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 2662/18 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 10 września 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 3 stycznia 2019 r. w sprawie III SA/Wa 2662/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. sp. z o.o. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 20 września 2018 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Sąd pierwszej instancji wskazał, że na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z 13 listopada 2018 r. pismem z 26 listopada 2018 r. wezwano Skarżącą, reprezentowaną przez pełnomocnika - doradcę podatkowego, do usunięcia braku formalnego skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia przez złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osób, które udzieliły pełnomocnictwa, do reprezentacji Spółki w dacie jego udzielenia. Powyższe wezwanie zostało uznane za doręczone pełnomocnikowi Skarżącej 13 grudnia 2018 r. w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: P.p.s.a.). Wobec bezskutecznego upływu terminu zakreślonego w wezwaniu WSA w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. odrzucił skargę. W zażaleniu na opisane wyżej postanowienie Skarżąca zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 73 P.p.s.a., poprzez uznanie, że termin na realizację zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z 13 listopada 2018 r. został uchybiony, wbrew temu, iż nie zostały spełnione warunki doręczenia z ww. przepisu. Skarżąca wniosła o zmianę kwestionowanego postanowienia "poprzez uwzględnienie pełnomocnictwa" udzielonego przez Skarżącą doradcy podatkowemu R.Z. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca argumentowała, że nie otrzymała awizo dotyczącego przesyłki nr [...] zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków skargi, a zatem nie doszło do skutecznego jej doręczenia w trybie art. 73 P.p.s.a. Do zażalenia dołączono kserokopię formularza reklamacji dotyczącej ww. przesyłki, złożonego przez pełnomocnika Skarżącej. Ponadto Strona zakwestionowała zasadność wzywania jej do uzupełnienia braku formalnego skargi, wobec tego, że do skargi tej załączony był uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa udzielonego dor.pod. R. Z. przez A. G. - prezesa skarżącej Spółki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 73 P.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 tej ustawy, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2 (§ 1). Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4). W myśl art. 65 § 2 P.p.s.a. do doręczania pism w postępowaniu sądowym przez operatora pocztowego, stosuje się tryb doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym, jeżeli przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej. Dokonując zatem doręczenia przesyłki w trybie art. 73 P.p.s.a. doręczający - zgodnie z § 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz. U. 2015 r., poz. 1222 ze zm., dalej: rozporządzenie), po pozostawieniu zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki we właściwej placówce pocztowej operatora lub właściwym urzędzie gminy: dokonuje adnotacji o niedoręczeniu przesyłki na formularzu potwierdzenia odbioru oraz umieszcza adnotację "awizowano dnia" na stronie adresowej niedoręczonej przesyłki i składa swój podpis. Jeżeli osoba uprawniona nie zgłosi się po odbiór przesyłki złożonej w placówce pocztowej operatora w terminie 7 dni, placówka pocztowa operatora sporządza, według wzoru określonego w załączniku nr 3 do rozporządzenia, powtórne zawiadomienie o możliwości jej odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej i zaznacza dokonanie powtórnego zawiadomienia na adresowej stronie niedoręczonej przesyłki adnotacją "awizowano powtórnie dnia" i podpisem (§ 8 ust. 2 rozporządzenia w związku z art. 65 § 2 i art. 73 § 2 i 3 P.p.s.a.). W tym miejscu podkreślenia wymaga, że fikcja prawna doręczenia przewidziana w art. 73 P.p.s.a. jest skuteczna w tym znaczeniu, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, które to doręczenie jest oparte na domniemaniu, iż zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata. Oznacza to, że skuteczność doręczenia dokonanego w tym trybie zależy w szczególności od prawidłowego zawiadomienia adresata o pozostawieniu pisma, które może być odebrane. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w niniejszej sprawie nie podważono w sposób skuteczny domniemania, iż zawiadomienie o złożeniu przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata (pełnomocnika Skarżącej). W zażaleniu pełnomocnik Skarżącej podnosi, że 3 grudnia 2018 r., tj. w czasie, kiedy sporna przesyłka była rzekomo awizowana współpracownik dor.pod. R. Z. - M. C. odebrał w placówce pocztowej przesyłkę dotyczącą zakupu w serwisie Allegro nadaną na nazwisko M. C. na adres wskazany w sprawie przez pełnomocnika jako adres korespondencyjny - ul. [...]. Na potwierdzenie powyższego do zażalenia dołączono wydruk śledzenia przesyłki nr [...] oraz wydruk wiadomości z serwisu Allegro ze wskazaniem adresu dostawy (ul. [...]). W zażaleniu wskazano przy tym, że M. C. był uprawniony (na podstawie złożonego w placówce pocztowej pisemnego pełnomocnictwa pocztowego) do odbioru korespondencji kierowanej na ww. adres. Powyższe - zdaniem autora zażalenia - wskazuje, że 3 grudnia 2018 r. placówka pocztowa UP [...] powinna była wydać M. C. całość korespondencji skierowanej pod adres ul. [...], również przesyłkę zawierającą wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi o nr nadania [...], skierowaną do UP [...] już 29 listopada 2018 r. Odnosząc się do powyższych twierdzeń Strony Naczelny Sąd Administracyjny zwraca przede wszystkim uwagę, że w zażaleniu nie wykazano po pierwsze, iż rzeczywiście M. C. uprawniony był do odbioru korespondencji adresowanej na dor.pod. R. Z. Po drugie, brak jest podstaw do przyjęcia, że przesyłka o numerze [...] odebrana 3 grudnia 2018 r. jest tożsama z przesyłką dotyczącą opisanego w zażaleniu zakupu z Allegro. Co więcej, z załączonego do zażalenia wydruku śledzenia przesyłki o ww. numerze nie wynika na jaki adres została ona skierowana i kto dokonał jej odbioru. Nie można zatem uznać, że załączone do zażalenia wydruki wskazują na nieprawidłowości w doręczaniu przez Pocztę Polską spornej w niniejszej sprawie przesyłki o nr [...], zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi. Prawidłowości doręczenia tej przesyłki (nr [...]) nie podważa w sposób skuteczny również nadesłane przez Stronę pismo Poczty Polskiej z 28 lutego 2019 r., będące odpowiedzią na reklamację złożoną przez pełnomocnika Skarżącej. Wskazano w nim, że "czynności związane z podjęciem próby doręczenia przesyłek przez operatora oraz ich awizowanie nie wymagają uwierzytelniania (...). W związku z powyższym, jednoznaczne odniesienie się do sygnalizowanych zastrzeżeń jest utrudnione.". Treść tego pisma, z którego de facto nie wynika wprost, że czynności związane z doręczeniem spornej przesyłki rzeczywiście nie zostały dokonane z zachowaniem wymogów z art. 73 P.p.s.a., o których była mowa na wstępie rozważań NSA. Tymczasem akta sprawy wskazują jednoznacznie, że 29 listopada 2018 r. podjęto próbę doręczenia adresatowi przesyłki o nr [...]. Z uwagi na brak możliwości uczynienia tego w sposób określony w art. 65-72 P.p.s.a. z uwagi na nieobecność adresata zastosowano tryb doręczenia z art. 73 tej ustawy. Pracownik Poczty Polskiej w dacie tej pozostawił w oddawczej skrzynce pocztowej adresata zawiadomienie o złożeniu przesyłki wraz z informacją o możliwości jej odbioru w placówce pocztowej UP [...]. Powtórne awizo pozostawiono 7 grudnia 2018 r. Przesyłki nie podjęto z placówki pocztowej. Wskazują na to adnotacje na kopercie oraz zwrotnym potwierdzeniu odbioru opatrzone podpisami pracowników Poczty Polskiej i stosownymi pieczątkami (k. 19 akt WSA). Mając powyższe na uwadze za trafne należy uznać stanowisko Sądu pierwszej instancji co do tego, że przedmiotowe wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało w sposób prawidłowy uznane za doręczone pełnomocnikowi Skarżącej 13 grudnia 2018 r. w trybie art. 73 P.p.s.a. Wobec bezskutecznego upływu terminu zakreślonego w wezwaniu zasadne było odrzucenie przez WSA w Warszawie skargi Strony na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W tym miejscu należy również zwrócić uwagę na argumentację zażalenia sprowadzającą się do oceny, że skarga złożona w niniejszej sprawie nie była dotknięta brakiem formalnym stwierdzonym przez WSA w Warszawie, gdyż do skargi tej dołączono prawidłowy uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa udzielonego dor.pod. R. Z. przez prezesa zarządu skarżącej Spółki - A. G., a zatem nie było podstaw do wzywania Strony do uzupełnienia tego braku. Odnosząc się do tego stanowiska Skarżącej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III WSA w Warszawie z 13 listopada 2018 r., na podstawie którego wystosowano wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi dotyczyło nie samego pełnomocnictwa - jak podnosi autor zażalenia, ale dokumentu potwierdzającego, że osoba, która udzieliła dor.pod. R.Z. pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącej Spółki (A. G.), była do tego uprawniona. Takim dokumentem w przypadku spółek prawa handlowego w Polsce jest w szczególności odpis z rejestru przedsiębiorców KRS, w którym znajdują się informacje o organie uprawnionym do reprezentowania danego podmiotu. Wymóg wykazania takiego uprawnienia wynika z art. 28, art. 29 w związku z art. 35-37 P.p.s.a. Powyższa argumentacja zażalenia nie może być zatem w niniejszej sprawie uznana za uzasadniającą uwzględnienie rozpatrywanego środka zaskarżenia. Mając powyższe na uwadze NSA na podstawie art. 184 w związku z art. 197 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. Wniosek zażalenia w zakresie zasądzenia kosztów postępowania - z uwagi na treść art. 209 P.p.s.a., który w ramach postępowania zainicjowanego zażaleniem nie przewiduje rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania - należy uznać za bezzasadny.