I FZ 120/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Zirk-Sadowski, po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia C. N. T. spółki z o.o. w likwidacji z/s w S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 7 listopada 2016 r. sygn. akt I SA/Bd 528/16 odrzucające skargę C. N. T. spółki z o.o. w likwidacji z/s w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 15 czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w zakresie podatku od towarów i usług postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z 7 listopada 2016, I SA/Bd 528/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę C. N. T. sp. z o.o. w likwidacji, wskazując na to, że nie uzupełniono w terminie jej braków formalnych w postaci opłacenia wpisu od skargi, a także złożenia odpisu z KRS (wezwanie doręczono w trybie art. 73 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W zażaleniu na powyższe postanowienie strona wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, podnosząc, że nie miała powodu, by nie odbierać (unikać) korespondencji z Sądu; co więcej, była zainteresowana osobistym udziałem w sprawie. W czasie zaś, gdy przesyłka z wezwaniami miała być awizowana i przechowywana w placówce pocztowej, reprezentant spółki odbierał również pod wskazanym adresem inną korespondencję, tak urzędową jak i prywatną. Wynika stąd zdaniem spółki, że przesyłka zawierająca wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi nigdy nie była awizowana, co przesądza o nieskuteczności doręczenia zastępczego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Twierdzenie skarżącego, że przedmiotowa przesyłka nie została prawidłowo awizowana, nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy, które zawierają prawidłowo opisaną kopertę wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, opatrzone pieczęciami i adnotacjami operatora pocztowego (k. 14 akt sąd.). Z opisu tego wynika, że przesyłka była awizowana dwukrotnie: 25.08.2016 r. oraz 2.09.2016 r., o czym powiadomiono skarżącą umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej. Przesyłkę przechowywano w placówce pocztowej, po czym wobec niepodjęcia w terminie została zwrócona nadawcy (12.09.2016 r.). Wskazany dokument stanowi urzędowe poświadczenie próby doręczenia przesyłki pocztowej i pozostawienia informacji o jej złożeniu w placówce pocztowej; jako taki korzysta z domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało stwierdzone w ramach widniejącego opisu (por. np. postanowienie NSA z 3 grudnia 2014 r., I FZ 460/14, CBOSA). Wspomniane domniemanie jest wprawdzie wzruszalne, ale jak wynika z akt sprawy, nie zostało ono przez stronę skarżącą obalone. W szczególności skarżąca nie przedstawiła ostatecznie informacji o wyniku wszczętego przez siebie postępowania reklamacyjnego dotyczącego przedmiotowej przesyłki (k. 35-38 akt sąd.). Brak jest natomiast podstaw do podważenia ww. domniemania, wynikającego ze znajdującej się w aktach sprawy, prawidłowo opisanej przesyłki z wezwaniami do uzupełnienia braków formalnych, tylko w oparciu o oświadczenie strony o nieotrzymaniu stosownego w tym przedmiocie zawiadomienia. Z tych powodów orzeczono jak w sentencji postanowienia, stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jako że prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał, że wobec nieuzupełnienia w terminie braków formalnych skargi zachodziły podstawy do jej odrzucenia w oparciu o treść art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 ww. ustawy.