I FZ 119/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: , Przewodniczący Sędzia NSA: Ryszard Pęk (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 15 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 sierpnia 2015 r., sygn. akt I SA/Kr 790/12 w przedmiocie odrzucenia zażalenia J. sp. z o.o. w J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 790/12 w sprawie ze skarg J. sp. z o.o. w J. i W. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 19 marca 2012 r., znak: [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2006 r. postanawia: odrzucić zażalenie.

1. Postanowieniem z 14 sierpnia 2015 r., sygn. akt I SA/Kr 790/12 (k. 273 akt sprawy) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił zażalenie J. Sp. z o.o. w J. (dalej zwana "spółką") na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 18 grudnia 2013 r. 2. Z akt sprawy (k.120 akt sprawy) wynikało, że postanowieniem z 18 grudnia 2013 r. sąd I instancji odrzucił zażalenia wniesione przez spółkę oraz przez W. G. (dalej zwany "skarżącym) na postanowienie z 23 września 2013 r. o odrzuceniu zażaleń na postanowienie z 18 kwietnia 2013 r. Tym ostatnim postanowieniem odrzucono natomiast skargi kasacyjne wniesione przez spółkę oraz przez skarżącego na postanowienie z 26 października 2012 r. o odrzuceniu skargi wniesionej przez spółkę oraz przez skarżącego na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 19 marca 2012 r. określającą spółce zobowiązanie w podatku od towarów i usług za styczeń 2006 r. 3. Odpis postanowienia z 18 grudnia 2013. r. doręczono 23 grudnia 2013 r. skarżącemu (k. 128 akt sprawy), natomiast spółce, w sposób zastępczy, po dwukrotnym awizowaniu – 30 grudnia 2013 r. oraz 7 stycznia 2014 r. (k. 130 akt sprawy). 4. W zażaleniu na powyższe postanowienie złożonym w Urzędzie Pocztowym 14 stycznia 2014 r. (k. 131 akt sprawy) skarżący wniósł o "uchylenie go w całości". Po uprawomocnieniu się postanowienia z 21 marca 2014 r. o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 30 października 2014 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie z 18 grudnia 2013 r., w kwocie 100.00 zł, w terminie 7 dni pod rygorem jego odrzucenia (k. 195 akt sprawy). Ponieważ w zażaleniu skarżący wskazał również spółkę, odrębnym zarządzeniem z 13 stycznia 2015 r. wezwano spółkę do uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie z 18 grudnia 2013 r., w kwocie 100.00 zł, w terminie 7 dni pod rygorem jego odrzucenia (k. 226 akt sprawy). Przesyłkę zawierającą odpis zarządzenia, po dwukrotnym awizowaniu – w dniu 19 stycznia 2015 r. i w dniu 27 stycznia 2015 r. - zwrócono do sądu I instancji i włączono do akt sprawy ze skutkiem doręczenia. 5. Sąd I instancji, odrzucając postanowieniem z 14 sierpnia 2015 r., zażalenie spółki na postanowienie tego Sądu z 18 grudnia 2013 r. powołał się na art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. dalej zwana w skrócie "ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi") i podkreślił, że spółka pomimo prawidłowo doręczonego wezwania, nie uiściła wymaganego wpisu od zażalenia. Odpis postanowienia z pouczeniem o zażaleniu doręczono skarżącemu 7 sierpnia 2015 r. (k. 284 akt sprawy), natomiast przesyłkę zawierającą odpis postanowienia doręczono spółce w sposób zastępczy, po dwukrotnym awizowaniu – 7 i 15 września 2015 r. (k. 289 akt sprawy). 6. Na powyższe postanowienie skarżący złożył 28 września 2015 r. za pośrednictwem poczty (k. 290 akt sprawy) zażalenie wnosząc o "uchylenie orzeczenia dot. spółki w całości, jako zapadłego niezgodnie z zapisami ppsa". 7. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 7.1. Zażalenie podlega odrzuceniu. 7.2. Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu bada, czy zażalenie zostało wniesione przez strony, gdyż jest to jedna z przesłanek jego dopuszczalności. Zgodnie bowiem z art. 173 § 2 w związku z art. 197 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zażalenie może wnieść strona, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka po doręczeniu im odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. 7.3. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że okolicznością niesporną na gruncie tej sprawy było, że zaskarżonym postanowieniem z 14 sierpnia 2015 r. odrzucono zażalenie spółki na postanowienie z 18 grudnia 2013 r. Natomiast zażalenie na to postanowienie złożył skarżący. Świadczył o tym wyraźny sposób oznaczenia, zarówno w nagłówku i w treści tego pisma oraz podpis skarżącego. Ponieważ zaskarżonym postanowieniem odrzucono zażalenie spółki na postanowienie z 18 grudnia 2013 r., to nie było podstaw do doręczania jego odpisu skarżącemu. Skarżący – jak wynikało z akt sprawy – wprawdzie powoływał się na to, że "wnosi pismo za spółkę", ale na żadnym etapie postępowania nie wykazał, że jest uprawniony do reprezentowania spółki w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. 7.4. Z faktu, że sąd I instancji błędnie doręczył skarżącemu odpis postanowienia nie można było wyprowadzić wniosku, że przysługiwało mu zażalenie na postanowienie, którego adresatem była spółka. Nie można bowiem przyjąć, że zażalenie zostało skutecznie wniesione jedynie z tego powodu, że sąd I instancji doręczył skarżącemu odpis zaskarżonego postanowienia, skoro ten nie wykazał, że jest uprawniony do reprezentowania spółki. Ponadto, skoro postanowienie z 14 sierpnia 2015 r. doręczono skarżącemu 7 sierpnia 2015 r. (k. 284 akt sprawy), to złożone przez niego 28 września 2015 r. zażalenie podlegałoby odrzuceniu jako spóźnione. 7.5. Odnotować należy, że sąd I instancji w uzasadnieniu postanowienia z 26 października 2012 r. odrzucającego skargi spółki i skarżącego na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 19 marca 2012 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2006 r. wyjaśnił, że skarżący, jako wspólnik i członek zarządu tej spółki nie był adresatem decyzji i nie miał interesu prawnego w jej zaskarżeniu w rozumieniu art. 50 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nadmienić przy tym także należy, że skarżący, wskazując na siebie w skardze, jako stronę postępowania, posiadał własne uprawnienia procesowe służące kwestionowaniu postanowienia z 18 grudnia 2013 r. Z akt sprawy (k. 128) wynikało przy tym, że odpis postanowienia z 18 grudnia 2013 r., wraz z pouczeniem o sposobie i terminie złożenia zażalenia, doręczono skarżącemu 23 grudnia 2013 r. Zażalenie na powyższe postanowienie skarżący złożył natomiast za pośrednictwem poczty 14 stycznia 2014 r. (k. 131 akt sprawy). 7.6. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 180 w związku z art. 178, art. 197 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucił zażalenie skarżącego, jako niedopuszczalne.