I FZ 116/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mariusz Golecki po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia I. Spółka z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 23 kwietnia 2025 r., sygn. akt I SA/Bk 353/24 odrzucające zażalenie I. Spółka z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 26 lutego 2025 r., sygn. akt I SA/Bk 353/24 odrzucające skargę I. Spółki z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia 10 września 2024 r. Nr 2001-IOV.2.4103.32.2024 w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za kwiecień, maj, czerwiec i lipiec 2022 r. oraz ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego postanawia: oddalić zażalenie.

1. Postanowieniem z 23 kwietnia 2025 r., sygn. akt I SA/Bk 353/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił zażalenie I. Spółka z o.o. z siedzibą w G. (dalej: "Strona" "Spółka") na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 26 lutego 2025 r. I SA/Bk 353/24 odrzucające skargę Strony na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z 10 września 2024 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za kwiecień, maj, czerwiec i lipiec 2022 r. oraz ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego. 2. Postanowieniem z 26 lutego 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił skargę Spółki na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z 10 września 2024 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za kwiecień, maj, czerwiec i lipiec 2022 r. oraz ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego za ten okres. Pismem z 13 marca 2025 r. (ta sama data nadania) Skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika wniosła zażalenie. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z 17 marca 2025 r. wezwano pełnomocnika Strony do usunięcia braków formalnych zażalenia przez: złożenie pełnomocnictwa procesowego, aktualnego na datę podpisania zażalenia do zastępowania strony skarżącej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie wraz z dowodem uiszczenia należnej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł; złożenie oryginału lub skróconego uwierzytelnionego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego aktualnego w dniu podpisania pełnomocnictwa bądź oryginału lub odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. Strona nie złożyła we wskazanym terminie stosownego pełnomocnictwa, w związku z czym Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę Stronę postanowieniem z 23 kwietnia 2025 r. 2.2. Na powyższe postanowienie złożyła zażalenia Spółka, zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Strona zarzuciła wskazanemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wydane postanowienia, tj.: 1) art. 194 § 3 w zw. z art. 46 § 1 oraz w zw. z art. 37 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w przyjęciu, iż zażalenie z 13 marca 2025 r. było dotknięte brakiem formalnym w postaci braku dołączenia do akt. sprawy przy pierwszej czynności procesowej pełnomocnictwa z podpisem mocodawcy lub wierzytelnego odpisu pełnomocnictwa, pomimo że wraz ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 26 września 2024 r. zostało złożone pełnomocnictwo do reprezentowania Spółki przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym z 26 września 2024 r., a zażalenie z 13 marca 2025 r. inicjowało jedynie wpadkowe postępowanie zażaleniowe w zakresie odrzucenia skargi i tym samym należy uznać, że pełnomocnictwo z 26 września 2024 r. obejmuje także umocowanie do reprezentowania przez Naczelnym Sądem Administracyjnym, 2) art. 197 § 2 w zw. z art. 193 w zw. z art. 36 pkt 2) oraz w zw. z art. 39 pkt 1) p.p.s.a. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w przyjęciu, iż pełnomocnictwo do reprezentowania strony przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym nie obejmuje umocowania do reprezentowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, pomimo a że jak wynika z powołanego art. 39 pkt 1) p.p.s.a. pełnomocnictwo udzielone do prowadzenia poszczególnych spraw obejmuje z samego prawa umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu, a więc także do wniesienia zażalenia na postanowienie od odrzuceniu skargi, 3) art. 197 § 2 w zw. z art. 180 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w przyjęciu, iż zażalenie z dnia 13 marca 2025 r. podlegało odrzuceniu ze względu na to, że było dotknięte brakiem formalnym polegającym na braku dołączenia pełnomocnictwa do reprezentowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, pomimo że wraz ze skargą z dnia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2024 r. zostało złożone pełnomocnictwo do reprezentowania Strony które umocowanie takie obejmowało. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. 3.1. Treść pełnomocnictwa z 26 września 2024 r. stanowi, że Spółka upoważnia pełnomocnika do: "reprezentowania ww. Spółki przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Białymstoku" (k. 18 akt sądowoadministracyjnych"). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego tak sformułowana treść pełnomocnictwa wskazuje, że było to pełnomocnictwo do reprezentowania strony jedynie w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, a nie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, który jest właściwy do rozpoznawania zażaleń na tego rodzaju postanowienia (art. 194 § 1 pkt 8 p.p.s.a.). Należy wskazać, że art. 36 p.p.s.a. przewiduje w postępowaniu przed sądami administracyjnymi trzy rodzaje pełnomocnictw: ogólne - do prowadzenia wszelkich spraw toczących się z udziałem mocodawcy przed sądami administracyjnymi, do prowadzenia poszczególnych, konkretnych spraw wymienionych (opisanych) w treści pełnomocnictwa oraz do niektórych czynności w postępowaniu. Dwa pierwsze z wymienionych w art. 36 p.p.s.a. pełnomocnictw - ogólne oraz do prowadzenia poszczególnych spraw - obejmują z mocy samego prawa umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w tym także skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem, udzielenie dalszego pełnomocnictwa na zasadach określonych w odrębnych przepisach, cofnięcie skargi w całości lub w części, jeżeli te czynności nie zostały wyłączone w danym pełnomocnictwie oraz odbioru kosztów postępowania (art. 39 p.p.s.a.). Przepisy postępowania przed sądami administracyjnymi nie ograniczają swobody stron do zmiany zakresu tych pełnomocnictw w zakresie przedmiotowym (rozszerzenie lub ograniczenie) lub czasowym. Modyfikacja zakresu uprawnień wymaga jednak wyraźnego zaznaczenia w treści pełnomocnictwa. Należy zauważyć, że nie budzi wątpliwości, iż pełnomocnictwo do reprezentowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym nie jest tożsame z pełnomocnictwem do występowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (por. postanowienie NSA z 29 września 2010 r., I FZ 386/10). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego treść pełnomocnictwa, złożonego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, wskazuje, że było to pełnomocnictwo, o którym mowa w art. 36 pkt 2 p.p.s.a., tj. do prowadzenia poszczególnej sprawy. Upoważnia ono bowiem jedynie do reprezentowania w sprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Białymstoku. Pełnomocnictwo to upoważnia do dokonywania wszelkich czynności w postępowaniu przed WSA, ale tylko przed tym sądem. Nie stanowiło natomiast umocowania do wniesienia zażalenia od postanowienia WSA do Naczelnego Sądu Administracyjnego (por postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2008 r., sygn. akt I OSK 1486/07 z 25 kwietnia 2018 r. sygn. akt I FZ 51/18) 4. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji