I FZ 114/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Janusz Zubrzycki (sprawozdawca), , , po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 3181/17 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 3 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2012 r. oraz zabezpieczenia jej na majątku podatnika postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 17 listopada 2017 r., w sprawie III SA/Wa 3181/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił M.W. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 3 lipca 2017 r. w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2012 r. oraz zabezpieczenia jej na majątku Podatnika. Sąd I instancji wskazał, że w skardze na powyższą decyzję organu podatkowego Strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania tejże decyzji, jednak w żaden sposób przedmiotowego wniosku nie uzasadniła, a zatem nie wykazała, że w niniejszej sprawie wykonanie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki, w rozumieniu art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.). W zażaleniu Skarżący wniósł o uchylenie opisanego wyżej postanowienia w całości, ewentualnie o jego zmianę, poprzez wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji. Argumentując powyższe Skarżący podniósł, że na podstawie akt sprawy podatkowej, w których znajduje się dokumentacja dotycząca sytuacji majątkowej Skarżącego, Sąd I instancji powinien był ocenić, że wykonanie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej będzie wiązało się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skoro w jej efekcie Skarżący będzie pozbawiony możliwości dysponowania swoim majątkiem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. przewiduje możliwość wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie, wskazuje się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. To w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń. Również w jej interesie leży poparcie tychże twierdzeń stosownymi dokumentami. Uprawdopodobnienie okoliczności wskazanych we wniosku nie oznacza bowiem gołosłownego stwierdzenia przez podmiot powołujący się na te okoliczności, że one zachodzą (por. postanowienie NSA z 26 sierpnia 2014 r., II FSK 998/14, z 13 listopada 2014 r., II FZ 1504/14, dostępne w internetowej bazie orzeczeń CBOIS). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zażalenie Strony nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż kwestionowane postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odpowiada prawu. Przede wszystkim nie można zgodzić się ze Skarżącym co do tego, że to Sąd I instancji - w sytuacji takiej, jak w niniejszej sprawie, gdzie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został w żaden sposób uzasadniony, tj. nie wskazano nawet ogólnie na żadne okoliczności, które mogłyby przemawiać za zasadnością tegoż wniosku - obowiązany jest samodzielnie weryfikować całe akta sprawy sądowej i podatkowej pod kątem ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania skarżonej decyzji. Jak już wyżej wyjaśniono, to na stronie ubiegającej się o przyznanie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania danej decyzji spoczywa obowiązek wykazania, że przesłanki określone w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a. faktycznie zachodzą. Zgodzić się zatem należy z WSA w Warszawie, że brak w niniejszej sprawie uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji, spełniającego wymagania, o których była mowa na wstępie, to jest takiego, z którego wynikają konkretne okoliczności faktyczne uprawdopodabniające wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., uniemożliwił temu Sądowi pozytywne rozpatrzenie tego wniosku. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji.