I FZ 108/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Zirk-Sadowski, po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia F. sp. z o.o. z/s w R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 1835/16 odrzucające zażalenie F. sp. z o.o. z/s w R. w sprawie ze skargi F. sp. z o.o. z/s w R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 24 marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy 2014 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z 10 stycznia 2017 r., III SA/Wa 1835/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie F. sp. z o.o. w R. na postanowienie tego Sądu w przedmiocie prawa pomocy z 17 listopada 2016 r., jako niedopuszczalne. W zażaleniu na powyższe postanowienie adwokat reprezentujący stronę skarżącą wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi wojewódzkiemu do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W motywach zażalenia wskazano, że "zawsze na orzeczenia sądu pierwszej instancji przysługuje środek odwoławczy", natomiast Sąd nie rozpoznawał sprawy skarżącego, którą "dotychczas zajmował się referendarz sądowy" (s. 2-3). Tak sformułowana argumentacja zażalenia jawi się jako niezrozumiała, zwłaszcza gdy popiera ją zawodowy pełnomocnik. Przede wszystkim w żadnym stopniu nie nawiązuje ona do treści regulacji przywołanych w podstawie prawnej zaskarżonego obecnie postanowienia. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił w uzasadnieniu tegoż (s. 3), że w aktualnym stanie prawnym postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, wydane w następstwie sprzeciwu od postanowienia referendarza w przedmiocie prawa pomocy jest niezaskarżalne, z określonymi wyjątkami niedotyczącymi niniejszej sprawy (art. 258 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Wynika to w szczególności z art. 260 § 2 zdanie drugie ww. ustawy. Wobec tego zasadnie zażalenie na (takie) postanowienie Sądu z 17 listopada 2016 r. zostało odrzucone, jako niedopuszczalne. Z tych powodów należało orzec jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ww. ustawy