I FZ 107/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Olejnik po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 3 marca 2022 r., sygn. akt I SA/Lu 220/21 w przedmiocie odrzucenia skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 17 marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za IV kwartał 2018 r. praz za 2019 r. postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 3 marca 2022 r. sygn. akt I SA/Lu 220/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę P. W. (dalej "skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 17 marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za IV kwartał 2018 r. oraz za 2019 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że pismem z 27 maja 2021 r. Sąd, wezwał skarżącego do usunięcia jej braków formalnych poprzez wskazanie numeru PESEL oraz wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżący odebrał wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi 8 czerwca 2021 r., nie uzupełnił on w terminie braków formalnych skargi. Skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu 28 czerwca 2021 r., który został odrzucony przez WSA w Lublinie postanowieniem z 5 sierpnia 2021, a zażalenie na to postanowienie zostało oddalone przez NSA w dniu 23 listopada 2021 r. Przy takim stanie faktycznym WSA w Lublinie odrzucając skargę 3 marca 2022r. przytoczył treść art. 46 § 2 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a.") oraz art. 215 § 1 p.p.s.a. jako warunki, których niespełnienie stanowi brak formalny, w wyniku którego skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu. Natomiast w sytuacji nieuzupełnienia tych braków w terminie po prawidłowym wezwaniu do ich uzupełnienia – skarga podlega odrzuceniu zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., jak też Sąd zrobił. Skarżący w zażaleniu wskazał, że skarga zawierała NIP skarżącego, a jego numer PESEL znajdował się w aktach administracyjnych sprawy. Podkreślił on, że jako zaskarżył on decyzję organu II instancji w całości, co oznaczało że wartość przedmiotu sporu wynosiła tyle ile wartość objęta częścią dyspozytywną tejże decyzji. Stąd zdaniem skarżącego nie było podstaw do uznania, że w skardze istniały istotne braki formalne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Pismo procesowe strony powinno spełniać określone warunki formalne, bez których nie można mu nadać prawidłowego biegu. Wymogi formalne składanych pism uregulowane zostały w art. 46 p.p.s.a. Stosownie do art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., poza elementami wymienionymi w § 1 tego przepisu, pismo strony powinno ponadto zawierać, w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie – numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Słusznie wskazał WSA w swoim uzasadnieniu podkreślając, że przepis nie pozostawia w tej kwestii wyboru. Nie ma tutaj znaczenia, że skarżący występuje jako przedsiębiorca. W sytuacji, gdy brak jest jednego z elementów pisma wymienionych w art. 46 p.p.s.a., obowiązkiem sądu, zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jest wezwanie strony do uzupełnienia lub poprawienia pisma w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Takim przepisem szczególnym jest art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z jego treścią, sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Natomiast co do nie wskazania wartości przedmiotu sporu, przepis art. 215 § 1 p.p.s.a. nakłada na podmiot wszczynający postępowanie sądowe w danej instancji obowiązek podania wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Obowiązek taki spoczywa m.in. na stronie wnoszącej skargę do sądu administracyjnego (por. art. 230 i ar. 231 p.p.s.a.). Jak wskazuje się w piśmiennictwie, niedochowanie wymogu podania w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia stanowi brak formalny, do którego uzupełnienia wzywa stronę przewodniczący (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie takiego braku obliguje sąd do odrzucenia wniesionej skargi (por. Małgorzata Niezgudka-Medek, Komentarz do art. 215 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w: Dauter B., Gruszczyński B., Kabat A., Niezgódka-Medek M., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Lex, 2011). Na gruncie rozpoznawanej sprawy, bezsporną okolicznością jest, że strona mimo wezwania, nie uzupełniła braków formalnych skargi, polegających na podaniu numeru PESEL oraz wartości przedmiotu zaskarżenia. Powyższe przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a zatem w przypadku nieuzupełnienia przez stronę skarżącą braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, sąd zobowiązany jest do odrzucenia skargi. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.