I FZ 105/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Hieronim Sęk, po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Gminy Z na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 marca 2022 r., sygn. akt I SA/GI 1323/21 o odrzuceniu skargi Gminy Z interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 28 lipca 2021 r., nr 0114-KDIP4-2.4012.415.2021.1.MMA w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: oddalić zażalenie.

1. Postanowieniem z dnia 28 marca 2022 r., sygn. akt I SA/GI 1323/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę Gminy Z (dalej: Gmina lub Skarżąca) na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej lnformacji Skarbowej z dnia 28 lipca 2021 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. 2. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, że: - Gmina, działając przez zawodowego pełnomocnika, wniosła skargę na ww. interpretację indywidualną; - na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 grudnia 2021 r. wezwano pełnomocnika Skarżącej do uzupełnienia braku formalnego tej skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia, poprzez prawidłowe podpisanie załączników do skargi (tj. pełnomocnictwa procesowego z dnia 13 stycznia 2021 r. oraz zaświadczenia z dnia 23 października 2018 r. o wyborze Prezydenta Miasta Z) podpisem elektronicznym albo nadesłanie podpisanych własnoręcznie przez pełnomocnika egzemplarzy tych dokumentów; - wezwanie doręczono przez ePUAP w dniu 10 stycznia 2022 r., ale pozostało ono bez odpowiedzi. W takich okolicznościach Sąd pierwszej instancji stwierdził, że Skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi i z tego powodu odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej: P.p.s.a.). 3. Na powyższe postanowienie Skarżąca złożyła zażalenie. W zażaleniu podniosła, że: - w jej ocenie przesłana za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej skarga spełniała przesłanki wymienione w art. 46 § 2a i § 3 P.p.s.a., gdyż jako pismo wniesione w formie dokumentu elektronicznego została podpisana kwalifikowanym podpisem elektronicznym, natomiast załączone do niej i przesłane do Sądu dokumenty (pełnomocnictwo procesowe i dokumenty potwierdzające umocowanie Prezydenta do reprezentowania Gminy oraz do udzielania pełnomocnictw) zostały własnoręcznie uwierzytelnione; - wezwanie sądowe z dnia 10 stycznia 2022 r. zostało przekazane pełnomocnikowi Gminy na skrzynkę platformy ePUAP w formie informacji tekstowej oferującej opcję "odpowiedz", ona zaś skorzystała z niej i sformułowała swoją informację dla Sądu w identyczny sposób, a także załączyła do tej informacji opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym dokumenty; - po zakończeniu edycji wiadomości dla Sądu pełnomocnik Gminy była przekonana o skutecznym udzieleniu odpowiedzi, która jednak finalnie nie dotarła do Sądu; - o odrzuceniu skargi pełnomocnik dowiedziała się dopiero w skutek wydania postanowienia z dnia 28 marca 2022 r. w tym przedmiocie; - po otrzymaniu postanowienia pełnomocnik skontaktowała się z infolinią systemu ePUAP celem uzyskania informacji o przyczynie niedoręczenia jej pisma z dnia 10 stycznia 2022 r., nie uzyskała jednak informacji na temat powodu ewentualnego błędu systemu. W oparciu o przedstawione motywy Gmina zarzuciła, że przy wydaniu postanowienia doszło do naruszenia art. 46 § 2a i § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Wniosła zatem o jego uchylenie w całości na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 4.1. Zażalenie jako niezasadne podlegało oddaleniu. 4.2. W pierwszej kolejności należało stwierdzić, że pełnomocnik Skarżącej nie kwestionuje otrzymania w dniu 10 stycznia 2022 r. wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi. Akta sądowe potwierdzają, że w podanej dacie pełnomocnik otrzymał przez portal ePUAP takie wezwanie. Zostało ono wysłane w wykonaniu zarządzenia z dnia 21 grudnia 2021 r. Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach i zawierało zarówno termin, jak i rygor pod jakim należało je wykonać. Brakiem wymagającym usunięcia były niepodpisane załączniki do skargi złożonej elektronicznie w postaci pełnomocnictwa z dnia 13 stycznia 2021 r. oraz zaświadczenia z dnia 23 października 2018 r. o wyborze Prezydenta Miasta Z. Wskazano zatem prawidłowo na wymóg opatrzenia ich podpisem elektronicznym albo nadesłanie podpisanych własnoręcznie przez pełnomocnika egzemplarzy tych dokumentów (k. 47-52 akt sądowych). 4.3. Nie znajdowało usprawiedliwienia twierdzenie Skarżącej o rzekomym spełnianiu przez skargę wniesioną za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej przesłanek wymienionych w art. 46 § 2a i § 3 P.p.s.a. Zgodnie z ich treścią w przypadku gdy pismo strony jest wnoszone w formie dokumentu elektronicznego, powinno ponadto zawierać adres elektroniczny oraz zostać podpisane przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym (§ 2a), a do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem (§ 3). Natomiast według art. 46 § 2b P.p.s.a. zasady podpisywania przewidziane w § 2a dotyczą także załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego. Prawidłowa wykładnia tego przepisu zakłada, że jeśli dokumenty składane są drogą elektroniczną, to nie jest dopuszczalna sytuacja, w której część dokumentów jest opatrzona kwalifikowanym podpisem elektronicznym, a pozostałe - tą sama drogą składane - są własnoręcznie uwierzytelnione. Takiej możliwości nie ma (zob. też uchwała NSA z dnia 6 grudnia 2021 r., sygn. akt I FPS 2/21). W przedstawionych okolicznościach faktycznych bez znaczenia pozostawały rozważania Skarżącej co do użycia przez Sąd rzekomej skrótowej formy komunikacji. 4.4. Podsumowując, odrzucenie skargi w analizowanym przypadku nie stanowiło naruszenia przepisów podanych w zażaleniu. Wyłącznie bowiem brak odpowiedzi na prawidłowe wezwanie sądowe doprowadził do odrzucenia skargi jako obarczonej brakami formalnymi, które nie zostały usunięte mimo prawidłowego wezwania w tym przedmiocie. 4.5. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ab initio w związku z art. 197 § 1 i § 2 orzekł jak w sentencji.