I FSK 983/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Olejnik, Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka - Medek, Sędzia WSA del. Alojzy Skrodzki (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 lutego 2021 r. sygn. akt I SA/Łd 22/21 w sprawie ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 21 maja 2020 r. nr [...] UNP [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym za okresy od lipca do grudnia 2012 r. oddala skargę kasacyjną.

1. Wyrok Sądu I instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami. 1.1. Wyrokiem z 17 lutego 2021 r., sygn. akt I SA/Łd 22/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił wydaną wobec K. sp. z o.o. decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 21 maja 2020 r. utrzymującą w mocy jego własną decyzję 16 października 2019 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym za okres lipiec-grudzień 2012 r. 1.2. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd I instancji podał, że wspomnianą decyzją ostateczną z 5 czerwca 2014 r. Dyrektor Izby Celnej w Łodzi utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego I w Łodzi z 28 stycznia 2014 r. w przedmiocie zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiące lipiec-grudzień 2012 r. Skargę na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił w dniu 22 czerwca 2015 r. (III SA/Łd 735/14), a skargę kasacyjną od tego rozstrzygnięcia Naczelny Sąd Administracyjny oddalił w dniu 20 października 2015 r. (I GSK 1852/15). Skarżąca złożyła wniosek o wznowienie postępowania podatkowego, a jako przesłankę uzasadniającą to wznowienie wskazała wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 13 marca 2019 r. w sprawie C-195/18. Organy podatkowe odmówiły uchylenia w całości powyższej decyzji ostatecznej. Stwierdziły, że wskutek tego uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja tożsama z decyzją dotychczasową. Wyjaśniły, że w wyniku badania produkowanego przez Skarżącą wyrobu stwierdzono, że nie spełnia on wymogów do uznania go za piwo. Organy podatkowe zauważyły, że materiał ten stanowił podstawę rozstrzygnięcia podjętego przez sądy administracyjne obu instancji w sprawie bliźniaczej, dotyczącej określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za okres styczeń-czerwiec 2012 r. (wyrok NSA z 3 października 2017 r., I GSK 628/15 oddalający skargę kasacyjną od wyroku WSA w Łodzi, III SA/Łd 245/14 z 20 stycznia 2015 r. oddalającego skargę na decyzję określającą to zobowiązanie). W efekcie organy te uznały, że ustalenia wówczas poczynione są miarodajne również dla niniejszego postępowania z uwagi na niezmienność procedury i kontynuację procesu technologicznego. 2. Skarga do Sądu I instancji. 2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego i prawa materialnego: - art. 245 § 1 pkt 1 i pkt 3 lit. a), art. 122, art. 187 i art. 191 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm. – dalej: "O.p."), - art. 94 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2020 r. poz. 722 – dalej: "u.p.a.") w zw. z art. 2 oraz art. 6 dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych (Dz.Urz. L 316), art. 12 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.Urz. L 256) w związku z załącznikiem nr 1 do ww. rozporządzenia. 2.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. 3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu I instancji. 3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził, że skarga jest zasadna. Przypomniał, że w przywołanym przez Skarżącą wyroku TSUE stwierdził, że art. 2 dyrektywy Rady 92/83/EWG należy interpretować w ten sposób, że półprodukt przeznaczony do zmieszania z napojami bezalkoholowymi, otrzymywany z brzeczki zawierającej mniej składników słodowych niż składników niesłodowych, do którego dodano syrop glukozowy przed procesem fermentacji, można zakwalifikować jako "piwo otrzymywane ze słodu" objęte pozycją 2203 nomenklatury scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87, w wersji wynikającej z rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2587/91 z dnia 26 lipca 1991 r., o ile cechy organoleptyczne tego wyrobu odpowiadają cechom organoleptycznym piwa, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego. Odnosząc powyższe do rozpoznanej sprawy Sąd I instancji zauważył, że w sprawie tej organy podatkowe, jak i sądy administracyjne (obu instancji) nie odniosły się do kwestii cech organoleptycznych produktu. Klasyfikacja wyrobu została dokonana wyłącznie na podstawie procentowego ustalenia składników słodowych i niesłodowych (przeważająca ilość syropu glukozowego nad ekstraktem słodowym) bez dokonania oceny, czy jego cechy organoleptyczne odpowiadają cechom organoleptycznym piwa, co narusza wykładnię dokonaną przez TSUE w wyroku w sprawie C-195/18. 4. Skarga kasacyjna. 4.1. Dyrektor zaskarżył powyższy wyrok w całości. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej: "P.p.s.a."), zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) P.p.s.a. w zw. z art. 245 § 1 pkt 1 i pkt 3 lit. a) O.p. przez uznanie, że organ bezzasadnie odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej mimo zaistnienia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 11 O.p., w sytuacji gdy organ wykazał, że nawet gdyby uchylił zaskarżoną decyzję to nowe rozstrzygnięcie w sprawie byłoby tożsame z rozstrzygnięciem dotychczasowym, które organ ten ocenił jako zgodne z prawem materialnym interpretowanym z uwzględnieniem wyroku TSUE w sprawie C-195/18, 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) P.p.s.a., art. 170 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. oraz art. 245 § 1 pkt 1 i pkt 3 lit. a) O.p. wskutek błędnego przyjęcia przez Sąd I instancji, że ustalenia sądów obu instancji w sprawie dotyczącej określenia Skarżącej zobowiązania w podatku akcyzowym za okres styczeń-czerwiec 2012 r. nie wiążą organu ani sądu w niniejszej sprawie, podczas gdy w prawomocnych wyrokach została przesądzona klasyfikacja wyrobu produkowanego przez Skarżącą z uwzględnieniem całokształtu materiału dowodowego w tym dokumentu dotyczącego cech organoleptycznych wyrobu, a zatem oceną tą związany był organ i Sąd I instancji, bowiem sprawa dotyczy tożsamego wyrobu, co w konsekwencji oznacza, że w wyniku uchylenia dotychczasowej decyzji zobowiązanie w podatku akcyzowym za okres lipiec - grudzień 2012 r. nie uległoby zmianie, 3) art. 141 § 4 P.p.s.a. przez zawarcie w uzasadnieniu wyroku błędnych wskazań co do dalszego postępowania tj. nakazanie organowi uchylenia dotychczasowej decyzji wymiarowej, co jest zbędne w sytuacji związania oceną wyrobu produkowanego przez Skarżącą dokonaną wcześniej przez WSA i NSA w sprawie za styczeń-czerwiec 2012 r., 4) art. 141 § 4 P.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) P.p.s.a. przez uwzględnienie skargi i wyeliminowanie z obrotu prawnego rozstrzygnięcia organu podatkowego zgodnego z prawem, a to wskutek błędnego uznania, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 245 § 1 pkt 1 i 3 O.p., czym naruszono przepis art. 151 P.p.s.a., ponieważ skarga - jako bezzasadna - powinna zostać oddalona. Na tej podstawie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wniósł także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, a nadto o przeprowadzenie rozprawy. 5. Odpowiedź na skargę kasacyjną. 5.1. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Skarżącej wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, a nadto o przeprowadzenie rozprawy. 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 6.1. Istota rozpoznawanej sprawy sprowadzała się do rozstrzygnięcia, czy powołany przez stronę skarżącą we wniosku o wznowienie postępowania wyrok TSUE z dnia 13 marca 2019r., sygn. akt C-195/18 miał wpływ na treść wydanej w stosunku do strony skarżącej ostatecznej decyzji z dnia 5 czerwca 2014 r. i w konsekwencji, czy decyzja ta powinna podlegać uchyleniu zgodnie z żądaniem strony opartym na podstawie wznowienia określonej w art. 240 § 1 pkt 11 O.p. 6.2. Na wstępie należy podkreślić, iż wznowienie postępowania jest instytucją procesową dającą możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej ostateczną decyzją (od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku postępowania), jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte wadą (przesłanki wznowienia) określoną w art. 240 O.p.. W wyroku z 19 stycznia 2010r. sygn. akt I FSK 1848/08 NSA zauważył, że "granica postępowania w sprawie wznowienia jest wyznaczana zakresem sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną. Prowadząc postępowanie w sprawie wznowienia można rozstrzygać wyłącznie sprawę tożsamą, pod względem podmiotowym i przedmiotowym, co sprawa zakończona uprzednią decyzją ostateczną. Niedopuszczalne jest także wykorzystanie postępowania wznowieniowego do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Toczy się ono tylko w zakresie oceny czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 O.p." Z kolei w wyroku z 9 lipca 2009r. sygn. akt I SA/Go 194/09 podkreślono, że "przedmiotem postępowania, wszczętego na skutek wniosku o wznowienie postępowania, nie jest i nie może być ocena prawidłowości przeprowadzenia postępowania dowodowego w postępowaniu zwykłym, w tym np. prawidłowość uwzględnienia wniosków dowodowych strony. Taka ocena może być dokonywana jedynie przez organ drugiej instancji w postępowaniu odwoławczym" (por. Etel Leonard (red.), Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2021). 6.3. Zgodnie z treścią art. 240 § 1 pkt 11 O.p., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ma wpływ na treść wydanej decyzji. Wpływ orzeczenia TSUE na decyzję podatkową zachodzi wówczas, gdy orzeczenie to oddziałuje na nią w sposób na tyle istotny, że wymusza odmienne rozstrzygnięcie sprawy podatkowej od przyjętego w decyzji ostatecznej. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 września 2016r., sygn. akt I FSK 477/15 przesądził, że przepis art. 240 § 1 pkt 11 O.p., należy rozumieć w ten sposób, że jego przedmiotem jest orzeczenie TSUE, które jako precedensowe wskazuje na wykładnię określonych norm prawa unijnego, rzutujących na praktykę przepisów krajowych, stanowiących podstawę wydania decyzji, będącej przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania. Z powołanego przez stronę skarżącą wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 13 marca 2019r., sygn. akt C-195/18 wynika, że artykuł 2 dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych należy interpretować w ten sposób, że półprodukt przeznaczony do zmieszania z napojami bezalkoholowymi, otrzymywany z brzeczki zawierającej mniej składników słodowych niż składników niesłodowych, do którego dodano syrop glukozowy przed procesem fermentacji, można zakwalifikować jako "piwo otrzymywane ze słodu" objęte pozycją 2203 nomenklatury scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, w wersji wynikającej z rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2587/91 z dnia 26 lipca 1991r., o ile cechy organoleptyczne tego wyrobu odpowiadają cechom organoleptycznym piwa, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego. 6.4. W niniejszej sprawie organ odwoławczy uznał, że decyzja wydana wobec strony skarżącej w postępowaniu instancyjnym odnosiła się do tej samej kwestii, na której oparta została przesłanka wznowienia wskazana we wniosku z dnia 27 maja 2019r. Wobec powyższego wniesione żądanie dotyczyło zakresu objętego już oceną organu podatkowego, co uniemożliwiło mu dalsze procedowanie sprawy. Strona skarżąca konsekwentnie wskazywała natomiast, iż organ bezzasadnie uznał w sprawie podatku za okres od stycznia do czerwca 2012 r. dotyczącej tej samej kwestii, że wyrok NSA z 3 października 2017r. w sprawie I GSK 628/15 jest przeszkodą w merytorycznym rozstrzygnięciu sprawy, tj. wyjaśnieniu cech organoleptycznych produkowanego przez skarżącą spółkę wyrobu oraz przez bezzasadne uznanie, że "kwestia wpływu wyroku TSUE na treść wydanej decyzji została poddana ocenie w prawomocnym wyroku sądu odwoławczego", podczas gdy wyrok TSUE był późniejszy niż wyrok NSA w sprawie I GSK 628/15, a ponadto NSA nie oceniał w tym postępowaniu kwestii będących następnie przedmiotem rozstrzygnięcia TSUE. 6.5. Oceniając sprawę w tak zakreślonej kognicji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż ocena sprawy dokonana przez Sąd pierwszej instancji jest w okolicznościach faktycznych wskazanych na wstępie niniejszego uzasadnienia prawidłowa, a zarzuty sformułowane w skardze kasacyjnej związane z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) P.p.s.a. w zw. z art. 245 § 1 pkt 1 i pkt 3 lit. a) i art. 240 § 1 pkt 11 O.p. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) P.p.s.a., art. 170 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. oraz art. 245 § 1 pkt 1 i pkt 3 lit. a) O.p. są niezasadne. 6.6. Niniejsza sprawa dotyczy wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 11 O.p. Zważywszy na uwagi przywołane wyżej, a dotyczące istoty wznowienia i tej przesłanki wznowienia postępowania już sama okoliczność, że ocena sprawy została dokonana, co prawda za inne okresy rozliczeniowe, przez organy w postępowaniu zwykłym przed wydaniem wyroku przez TSUE oznacza, że organy te nie mogły jej ocenić w kontekście tez zawartych w wydanym przez TSUE wyroku. W związku z tym nie może tu być mowy o tym, iż kwestia wpływu wyroku TSUE na treść wydanej decyzji została poddana ocenie w prawomocnym wyroku sądu odwoławczego odnośnie innego okresu rozliczeniowego. Wyrok ten nie istniał w dacie orzekania przez sądy w toku kontroli sprawy w zwykłym postępowaniu instancyjnym. Istotą postępowania wznowieniowego opartego na podstawie określonej w art. 240 § 1 pkt 11 O.p. jest zbadanie, czy orzeczenie TSUE ma wpływ na treść wydanej decyzji. W rozstrzygnięciach zapadłych w kontrolowanej sprawie w postępowaniu wznowieniowym takiej oceny wpływu wyroku na treść decyzji ostatecznej co do zasady nie dokonano. Należało bowiem odnieść zebrany materiał dowodowy i merytoryczną ocenę sprawy do tez, które przedstawił TSUE w wydanym wyroku i ocenić, czy rozstrzygnięcie sprawy byłoby inne od przyjętego w decyzji ostatecznej. I takiej oceny należy dokonać, bowiem w sprawie – ze względów przywołanych wyżej – nie ma mowy o zastosowaniu art. 170 oraz art. 171 P.p.s.a. I już z tego względu wydana decyzja nie mogła ostać się w obrocie prawnym. 6.7. Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega dodatkowo, iż zdaniem organu, zalecenia zawarte w orzeczeniu TSUE zostały zrealizowane (mimo, że wyroku nie było) w postępowaniu wymiarowym za inny okres rozliczeniowy, bowiem NSA w wyroku z dnia 3 października 2017r. stwierdził, że skoro "w rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji dopuścił na rozprawie dowód z dokumentu "Parametry fizyko - chemiczne i organoleptyczne wyrobu [...]", to dowód ten był przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji. A Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieusprawiedliwiony zarzut strony naruszenia art. 106 § 3 i art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez dopuszczenie na rozprawie dowodu z parametrów fizykochemicznych i organoleptycznych spornego piwa, jako dowodu na wykazanie obecności w spółce takich zapisów i możliwości sprawdzenia tych parametrów dla celów zbadania cech charakterystycznych tego piwa, a następnie podanie w uzasadnieniu wyroku, że taki dowód nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W tym zakresie należy podzielić stanowisko, że sądy w obu orzeczeniach wydanych wobec strony skarżącej za okres styczeń –czerwiec 2012 r., kontrolując prawidłowość oceny sprawy dokonanej przez organy w postępowaniu zwykłym nie wypowiedziały się w przedmiocie wpływu cech organoleptycznych produkowanego przez skarżącą spółkę wyrobu na przyporządkowanie go do danego kodu CN i wynikającą stąd stawkę podatku akcyzowego i w ogóle nie uczyniły przedmiotem swoich rozważań cech organoleptycznych wyrobu. W postępowaniu wymiarowym kluczową kwestią było przyporządkowanie produkowanego przez skarżącą spółkę wyrobu do prawidłowego kodu CN, które to przypisanie decydowało o wysokości należnego podatku akcyzowego. W postępowaniu wymiarowym organy podatkowe powoływały się przede wszystkim na wynik badań przeprowadzonych przez Izbę Celną w B. W raporcie z badań z 24 kwietnia 2012r. Izba Celna, koncentrując się na takich kwestiach jak to, że napój alkoholowy został otrzymany z brzeczki z dodatkiem syropu glukozowego i że zawartość syropu przewyższa kilkukrotnie zawartość ekstraktu słodowego, wskazała, że produkowany przez spółkę wyrób nie jest piwem i że w związku z tym nie jest zasadne kwalifikowanie go do kodu CN 2203. Ocenę tę podzieliły organy prowadzące postępowanie podatkowe, przy czym należy zaznaczyć, że żaden dowód zgromadzony w toku tego postępowania nie odnosił się do cech organoleptycznych wyrobu. Spółka w postępowaniu przed WSA w Łodzi w sprawie III SA/Łd 245/14 dotyczącej okresy styczeń czerwiec 2012 r. złożyła pismo procesowe, jednocześnie wnosząc o przeprowadzenie dowodu z dokumentu - "parametry fizyko-chemiczne i organoleptyczne wyrobu". W załączonej tabeli wskazano na takie dane, jak data analizy próbki, numer metryczki, zawartość alkoholu, ogólną kwasowość i ekstrakt ogólny (g/1). W rubryce "smak" opisano go jako "charakterystyczny", "słodowy", "swoisty", "lekko gorzki", "karmelowy", "bez obcych posmaków". Zapach opisano z użyciem takich pojęć jak "alkoholowy", "intensywny", "charakterystyczny", "swoisty", "bez obcych zapachów", a barwę - "bursztynowa", "złocista", "słomkowa". Pienistość wyrobu określały takie przymiotniki jak "gęsta piana", "trwała", "utrzymująca się", "gęsta". Do problemu dotyczącego cech organoleptycznych i parametrów fizyko-chemicznych WSA w uzasadnieniu wyroku z 20 stycznia 2015 roku w sprawie III SA/Łd 245/14 odniósł się następująco: "dla jej merytorycznego rozstrzygnięcia - tj. dokonania prawidłowej klasyfikacji produktu spółki, zgodnie z przepisami stanowiącymi podstawę wydanych w sprawie orzeczeń, nie miały także znaczenia zapisy Spółki o właściwościach i cechach sensoryczno -organoleptycznych [...] w okresie od 5 stycznia 2012 r. do 4 października 2012 r.". Powyższa ocena została podzielona przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2017 roku w sprawie I GSK 628/15, który wskazał, że "w rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji dopuścił na rozprawie dowód z dokumentu "Parametry fizyko - chemiczne i organoleptyczne wyrobu [...]". Dowód ten był więc przedmiotem oceny Sądu I instancji, przy czym pamiętać należy, że wnioski z niego płynące zostały oceniane w całokształcie materiału dowodowego sprawy, ustalonego stanu faktycznego, odnoszącego się do obowiązujących przepisów prawa materialnego". 6.8. Te przywołane okoliczności nie uzasadniają zarzutu sformułowanego w skardze kasacyjnej, iż NSA przesądził w sprawie I GSK 628/15, że produkowany przez skarżącą spółkę wyrób nie ma cech organoleptycznych i parametrów fizyko-chemicznych piwa, a tylko takiej treści ustalenia zawarte w tym wyroku mogłyby stanowić podstawę rozumowania organów podatkowych. W szczególności NSA nie podważył oceny WSA, że "dla dokonania prawidłowej klasyfikacji produktu spółki (...) nie miały także znaczenia zapisy Spółki o właściwościach i cechach sensoryczno - organoleptycznych". Trafnie w zaskarżonym wyroku stwierdzono, iż część fragmentu zacytowanego zdania w brzmieniu: "odnoszącego się do obowiązujących przepisów prawa materialnego" oczywiście nie oznacza, że WSA i NSA dokonały wykładni art. 2 dyrektywy 92/83 EWG w sposób zgodny z tym, co przesądził następnie TSUE. W tym kontekście także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 P.p.s.a w związku z art. 240 § 1 pkt 11 w zw. z art. 245 § 1 pkt 3 lit. a) O.p. jest zasadny, bowiem wbrew stanowisku organu i Sądu pierwszej instancji Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2017r. w sprawie I GSK 628/15 nie zbadał i nie oceniał wpływu orzeczenia TSUE z dnia 13 marca 2019r., sygn. akt C-195/18 na wynik sprawy. 6.9. Podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku nie mógł stanowić postawiony zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Oceniając zatem powyższy zarzut, przypomnieć należało uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której przyjęto, że przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (zob. uchwała z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010/3/39, ZNSA 2010/2/122, LEX nr 552012). Z uchwały tej wynika, że kwestionowanie wyroku sądu pierwszej instancji na podstawie wskazanego przepisu jest możliwe zasadniczo tylko wtedy, gdy uzasadnienie wyroku nie przedstawia stanu faktycznego przyjętego do wyrokowania przez ten sąd. W niniejszej sprawie nie miało to jednak miejsca, czego dowodzi zarówno zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., jak i pozostałe zarzuty procesowe postawione w skardze kasacyjnej. Na ich podstawie uznać należało, że Organ podatkowy nie napotkał istotnych trudności w ustaleniu na podstawie pisemnych motywów zaskarżonego wyroku podstawy faktycznej przyjętej do wyrokowania. Odmiennie więc niż oczekiwał tego Organ podatkowy, takie uzasadnienie zarzutu jakie przedstawiono w skardze kasacyjnej, nie mogło samo w sobie oznaczać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia standardów przewidzianych prawem i że z tej przyczyny należy wspomniany wyrok uchylić. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji merytorycznie odniósł się do wszystkich okoliczności sprawy. Przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy. Sąd ten objął przedmiotem swoich rozważań podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie, co czyni zarzuty naruszenia przepisów art. art. 141 § 4 P.p.s.a. jako niezasadne. 7. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty sformułowane w skardze kasacyjnej okazały się niezasadne. W związku z tym na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.