I FSK 977/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Wiatrowski (sprawozdawca), Sędzia NSA Hieronim Sęk, Sędzia WSA del. Maja Chodacka, Protokolant Katarzyna Nowik, po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 grudnia 2020 r., sygn. akt I SA/Kr 772/20 w sprawie ze skargi W.D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 17 czerwca 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od W.D. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji. Wyrokiem z 3 grudnia 2020 r., sygn. akt I SA/Kr 772/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: Sąd pierwszej instancji) oddalił skargę W.D. (dalej: Skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie (dalej: organ) z 17 czerwca 2020 r., utrzymującą w mocy decyzję własną z 11 marca 2020 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej tego organu z 7 grudnia 2017 r. w zakresie podatku od towarów i usług za grudzień 2010 r. (wyrok ten oraz inne orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu opublikowane zostały w bazie internetowej NSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazany wyrok wydany został w oparciu o następujące okoliczności. Decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. z 12 stycznia 2016 r. Skarżącemu określono zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 2010 r. (dalej: pierwszoistancyjna decyzja wymiarowa). Została ona utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie (dalej: organ) z 7 grudnia 2017 r. (dalej: ostateczna decyzja wymiarowa), od której skargę sądowoadministracyjną oddalono wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 10 kwietnia 2018 r. (sygn. akt I SA/Kr 139/18). Pismem z 8 stycznia 2020 r. Skarżący złożył do organu wniosek o wznowienie postępowania podatkowego, wskazując na ziszczenie się przesłanki wznowieniowej z art. 240 § 1 pkt 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, ze zm.; dalej: o.p.), polegającej na wydaniu wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 16 października 2019 r. w sprawie o sygn. C-189/18. Decyzją organu z 11 marca 2020 r., utrzymaną w mocy decyzją własną z 17 czerwca 2020 r., Skarżącemu odmówiono uchylenia ostatecznej decyzji wymiarowej z 7 grudnia 2017 r. Wywiedziona w tym względzie przez Skarżącego skarga sądowoadministracyjna została oddalona wyrokiem Sądu pierwszej instancji z 3 grudnia 2020 r. (sygn. akt I SA/Kr 772/20). 2. Skarga kasacyjna. 2.1. Od powyższego wyroku Skarżący wywiódł skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości. Wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi Skarżący zarzucił naruszenie następujących przepisów postępowania: 1) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 245 § 1 pkt 1 w zw. z art. 243 § 2 w zw. z art. 240 § 1 pkt 11 o.p. poprzez: a) błędne przyjęcie, że w sprawie nie zaistniała przesłanka wznowienia określona w art. 240 § 1 pkt 11 ordynacji podatkowej, co doprowadziło do oddalenia skargi na decyzję odmawiającą uchylenia w całości decyzji ostatecznej z dnia 7 grudnia 2017 r. [...] w zakresie podatku od towarów i usług za grudzień 2010 r. podczas, gdy rozpoznając istotę sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zauważyć powinien zaistnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji Podatkowej, tj. wpływ wynikających z treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 16 października 2019 r. wydanego w sprawie C-189/18, standardów i wytycznych w zakresie opierania się przez organy na materiale zgromadzonym w innych sprawach i zasad sankcjonowania prawa do obrony Skarżącego, w sytuacji gdy dotychczasowe działania organów prowadzących postępowanie odbiegało od standardów wynikających z treści wyroku; b) błędne uznanie, że organy podatkowe przeprowadziły w sposób należyty postępowanie wznowieniowe, które pozwalało na rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, z uwzględnieniem treści wytycznych zawartych w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 16 października 2019r. wydanego w sprawie C-189/18, co doprowadziło do oddalenia skargi; c) błędne uznanie, że orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 16 października 2019 r. wydane w sprawie C-189/18 nie oddziałuje na decyzję w sposób na tyle istotny, że wymusza odmienne rozstrzygnięcie sprawy podatkowej od przyjętego w decyzji ostatecznej, podczas gdy wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 16 października 2019 r. wydany w sprawie C-189/18 taki wpływ ma i uwzględniając ten wpływ na sposób prowadzenia postępowania w przedmiocie wydania decyzji ostatecznej koniecznym byłoby odmienne przeprowadzenie postępowania dowodowego i wydanie odmiennego rozstrzygnięcia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 7 grudnia 2017r., d) nieprawidłowym zawężeniu wykładni pojęcia "wpływu na treść decyzji" zawartego wart. 240 § 1 pkt 11 ordynacji podatkowej, które uniemożliwia Skarżącemu uzyskanie orzeczenia zgodnego z prawem Unii Europejskiej po wznowieniu postępowania, a polegające na przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, że w ramach postępowania wznowieniowego, bada się jedynie czy istnieje przesłanka wznowienia oraz czy jest na tyle istotna, że ma wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, a organy nie przeprowadzają żadnego postępowania dowodowego, bez wskazania w jaki zatem sposób organ ma ocenić, czy przesłanka wznowieniowa ma wpływ na odmienne rozstrzygnięcie; 2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 245 § 1 pkt 1 w zw. z art. 243 § 2 w zw. z art. 240 § 1 pkt 11 w związku z art. 179 § 1 i § 2 ordynacji podatkowej, poprzez błędne uznanie za organami, że w sprawie Skarżącego w interesie publicznym było wyłączenie przez organy podatkowe materiału dowodowego i wystarczającym było zapoznanie Skarżącego jedynie z treścią zanonimizowanej notatki, stanowiącą analizę wyłączonego materiału, na którym oparto decyzję określającą zobowiązanie podatkowe Skarżącego; 3) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez niewłaściwe, nieodpowiadające rygorom określonym w tym przepisie uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie polegające na ograniczeniu się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie do przytoczenia, jakich ustaleń dokonały organy, bez wskazania, które ustalenia zostały przez Sąd pominięte, a które nie, a w konsekwencji przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie treści uzasadnienia organów podatkowych, bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny. 2.2. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od Skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną w granicach wyznaczonych jej zarzutami i wnioskami (art. 183 § 1 w związku z art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 176 p.p.s.a.) stwierdził, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiot sporu niniejszej sprawy stanowi ocena prawna ziszczenia się w niej przesłanki wznowienia postępowania podatkowego na zasadzie wyrażonej w art. 240 § 1 pkt 11 o.p. z uwagi na wydanie wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 16 października 2019 r. w sprawie o sygn. C-189/18. Zgodnie z tym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ma wpływ na treść wydanej decyzji. Z treści cytowanego przepisu wynika zatem, że nie każde orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości stanowi podstawę wznowienia postępowania zakończonego decyzją podatkową, lecz tylko takie, które oddziałuje na tę właśnie decyzję w sposób na tyle istotny, że wymusza rozstrzygnięcie sprawy podatkowej w sposób odmienny od sposobu przyjętego w decyzji ostatecznej (zob. wyrok NSA z 13 października 2015 r., sygn. akt I FSK 993/14). Z tego względu podkreślić należy, iż zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego (art. 127 o.p.) oraz trwałości decyzji ostatecznych (art. 128 o.p.) nakazują stosowanie ścisłych reguł wykładni przesłanek wznowienia postępowania (art. 240 § 1 o.p.), na czele z zakazem stosowania wykładni rozszerzającej jako, że tryb wznowienia postępowania ma w swej istocie charakter nadzwyczajny (exceptiones non sunt extendendae). Wniosek o wznowienie postępowania Skarżący motywował argumentacją, zgodnie z którą ostateczna decyzja wymiarowa, utrzymująca w mocy pierwszoistancyjną decyzję wymiarową, oparta została na materiałach zgromadzonych przez organy skarbowe i śledcze w toku postępowań, których podatnik nie był stroną. Skarżący wskazał mianowicie, że do akt postępowania zostały włączone pojedyncze dowody, które zostały wprawdzie częściowo zanonimizowane, lecz w jego ocenie powinien on mieć prawo do zapoznania się z całością dowodów zgromadzonych w innych postępowaniach, bez ograniczania tego prawa wyłączenie do decyzji lub pojedynczych dowodów wybranych przez organ. Zgodnie ze wskazanym wyżej wyrokiem Trybunału, dyrektywę Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zasadę poszanowania prawa do obrony oraz art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że co do zasady nie sprzeciwiają się one uregulowaniu lub praktyce danego państwa członkowskiego, zgodnie z którymi w trakcie weryfikacji wykonanego przez podatnika prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej (VAT) organ podatkowy jest związany ustaleniami faktycznymi i kwalifikacjami prawnymi dokonanymi już przez siebie w ramach powiązanych postępowań administracyjnych wszczętych przeciwko dostawcom tego podatnika, na których zostały oparte decyzje, które stały się ostateczne, stwierdzające istnienie oszustwa związanego z VAT popełnionego przez dostawców, z zastrzeżeniem, po pierwsze, że nie zwalniają one organu podatkowego z obowiązku zapoznania podatnika z dowodami, w tym z dowodami pochodzącymi z owych powiązanych postępowań administracyjnych, na podstawie których zamierza on wydać decyzję, oraz że podatnik ten nie zostaje w ten sposób pozbawiony prawa do skutecznego zakwestionowania w trakcie toczącego się przeciwko niemu postępowania owych ustaleń faktycznych i kwalifikacji prawnych, po drugie, że wspomniany podatnik może w trakcie tego postępowania uzyskać dostęp do wszystkich dowodów zebranych w trakcie owych powiązanych postępowań administracyjnych lub w jakimkolwiek innym postępowaniu, na których to dowodach wspomniany organ zamierza oprzeć swą decyzję lub które to dowody mogą zostać wykorzystane przy wykonywaniu prawa do obrony, chyba że cele leżące w interesie ogólnym uzasadniają ograniczenie tego dostępu, oraz po trzecie, że sąd rozpoznający skargę na tę decyzję może skontrolować zgodność z prawem uzyskania i wykorzystania owych dowodów oraz ustaleń, które mają decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia skargi, dokonanych w decyzjach administracyjnych wydanych względem wspomnianych dostawców. Wskazać w tym miejscu należy tym samym, iż przywołany wyrok Trybunału obejmował kontrolę przepisów węgierskiej Ordynacji podatkowej, a ściślej czynności węgierskiego organu podatkowego, który zapoznał podatnika w sposób pośredni tylko z częścią dowodów zgromadzonych w sprawie jego kontrahenta oraz przedstawił je podatnikowi w formie streszczenia. Taką praktykę organów podatkowych, Trybunał ocenił jako naruszającą m.in. zasadę poszanowania prawa do obrony i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Z tego względu Trybunał, uwzględniając prawne uwarunkowania wynikające z regulacji prawa węgierskiego stwierdził w uzasadnieniu tego wyroku, że wśród praw gwarantowanych przez prawo Unii znajduje się poszanowanie prawa do obrony, jako podstawowa zasada Unii, która powinna być stosowana, gdy organ administracyjny ma podjąć w stosunku do danej osoby niekorzystną decyzję. Na podstawie tej zasady adresaci decyzji, powinni być w stanie skutecznie przedstawić swoje stanowisko wobec dowodów, na których organ zamierza się oprzeć. Obowiązek ten ciąży na organach administracyjnych państw członkowskich, gdy podejmują one decyzję należącą do zakresu zastosowania prawa Unii, nawet wówczas, gdy właściwe prawo Unii nie przewiduje wyraźnie takiej formalności (pkt 39 wyroku). Dalej Trybunał wskazał, że zasada poszanowania prawa do obrony nie ma bezwzględnego charakteru, lecz może podlegać ograniczeniom pod warunkiem, że ograniczenia te rzeczywiście odpowiadają celom interesu ogólnego zamierzonym przez dany przepis i nie stanowią z punktu widzenia realizowanego celu, nieproporcjonalnej oraz niedopuszczalnej ingerencji w samą istotę zagwarantowanych w ten sposób praw (pkt 43 wyroku). W przypadku, gdy organ podatkowy zamierza oprzeć swoją decyzję na dowodach uzyskanych, tak jak w postępowaniu głównym, w ramach powiązanych postępowań karnych i postępowań administracyjnych wszczętych przeciwko dostawcom podatnika, zasada poszanowania prawa do obrony wymaga, aby podatnik ten miał możliwość dostępu w trakcie toczącego się przeciwko niemu postępowania do wszystkich tych dowodów oraz dowodów, które mogą być wykorzystane w jego obronie, chyba że cele leżące w interesie ogólnym uzasadniają ograniczenie tego dostępu (pkt 57 wyroku). Jednocześnie Trybunał wyjaśnił, że zasada poszanowania prawa do obrony w postępowaniu administracyjnym, takim jak toczące się postępowanie główne, nie nakłada na organ podatkowy ogólnego obowiązku zapewnienia pełnego dostępu do akt będących w jego dyspozycji. Wymaga natomiast, aby podatnik miał możliwość uzyskania, na swój wniosek, informacji i dokumentów zawartych w aktach administracyjnych i uwzględnionych przez ten organ w celu wydania decyzji, chyba że cele leżące w interesie ogólnym uzasadniają ograniczenie dostępu do wspomnianych informacji i dokumentów. W tym ostatnim przypadku do organu podatkowego należy zbadanie, czy możliwy jest dostęp częściowy (pkt 56 wyroku). TSUE nie nakazuje więc, aby "wszystkie" dowody z powiązanych postępowań, niejako z urzędu, trafiły do sprawy głównej. Organ nie ma więc obowiązku gromadzenia dokumentacji, którą uznaje za zbędną w sprawie i nie zamierza na niej opierać swojej decyzji. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wyjaśnić należy, iż polska Ordynacja podatkowa w sposób odmienny niż prawo węgierskie, kształtuje sytuację procesową strony w postępowaniu podatkowym. Przepisy polskie nie przewidują związania organów decyzjami wydanymi wobec kontrahentów podatnika. Decyzje wydane wobec kontrahentów, jak i ewentualne dowody zgromadzone w toku powiązanego postępowania prowadzonego w stosunku do kontrahenta nie są wiążące dla organu prowadzącego postępowanie główne. Mają one moc dowodową równą innym środkom dowodowym oraz podlegają regułom swobodnej oceny. Dowody zaczerpnięte z innych postępowań mogą, w świetle art. 180 § 1 oraz art. 181 o.p., zostać wykorzystane w postępowaniu prowadzonym przez organy podatkowe, bowiem w postępowaniu podatkowym obowiązuje zasada otwartego katalogu środków dowodowych, dopuszczająca jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Organ nie ma jednak obowiązku włączać do materiału dowodowego sprawy wszystkich dowodów z innych postępowań podatkowych toczących się wobec kontrahentów podatnika, czy też w ramach postępowań karnych. Winien włączyć te materiały, które są istotne dla wyniku sprawy, a po ich włączeniu – zapewnić do nich dostęp stronie, z zagwarantowaniem przestrzegania zasad tajemnicy skarbowej. Jednocześnie stronie przysługuje prawo do wnioskowania o ponowne przeprowadzenie tych dowodów w jej obecności, ze wskazaniem istotnych okoliczności, które jej zdaniem wymagają dodatkowego wyjaśnienia (por. art. 188 o.p.), a także żądania przeprowadzenia dowodu przeciwko włączonym do akt dokumentom urzędowym (por. art. 194 § 3 o.p.). W świetle powyższego, powoływany w tym względzie przez Skarżącą wyrok TSUE dotyczy innej sytuacji, niemającej miejsca w niniejszej sprawie. W sprawie, której wniosek o wznowienie postępowania dotyczy, przeprowadzono szereg czynności dowodowych, wykraczających dalece poza zanonimizowany i udostępniony Skarżącemu materiał pozyskany w toku innego postępowania. Włączone do postępowania materiały nie były bowiem jedynymi dowodami branymi pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy. Dowody zaczerpnięte z innych postępowań mogą w świetle art. 180 § 1 oraz art. 181 o.p. zostać wykorzystane w postępowaniu prowadzonym przez organy podatkowe, albowiem zarówno w postępowaniu kontrolnym jak i podatkowym kształtowanym przepisami polskiej Ordynacji podatkowej, obowiązuje zasada otwartego katalogu środków dowodowych, dopuszczająca jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a co nie jest sprzeczne z obowiązującym prawem. Skarżący nie podnosi tymczasem, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie był wszechstronny bądź, by wydane w sprawie rozstrzygnięcia organów podatkowych opierały się wyłącznie o materiały pozyskane z innych postępowań, w stosunku do których przysługujące Skarżącemu prawo do ich wglądu zostać miało naruszone. Skarżący nie wskazał, by pozbawiono go możliwości zapoznania się z aktami sprawy, czy podejmowania aktywnych czynności procesowych, w tym prawa do składania wniosków dowodowych. Wykazanie racji swojego stanowiska Skarżący upatruje głównie w notatce służbowej z 21 marca 2013 r. w związku z którą dywaguje, że w dokumentach niedołączonych do akt sprawy – na podstawie których ją sporządzono – mogą znajdować się dowody potwierdzające zeznania świadków, okoliczności i fakty powołane przez stronę, a do których nie miała ona dostępu w toku postępowania, co ograniczyło jej prawo do obrony. Argument ten – choć w jego ocenie zasadniczy – zupełnie nie poddaje się jakiejkolwiek merytorycznej ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżący bowiem nie wyjaśnia w jakikolwiek uszczegółowiony sposób, jakie zeznania i których świadków miał na względzie, o jakich konkretnie okolicznościach i faktach powoływanych przez niego jest mowa. Jego wywody miały charakter ogólników nie znajdujących odniesienia do konkretnych okoliczności stanu faktycznego. Tożsama w tym względzie ocena prawna, choć odnosząca się do postępowania podatkowego względem Skarżącego prowadzonego w przedmiocie jego zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych, wyrażona została w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 kwietnia 2021 r. (sygn. II FSK 238/21), którą sąd ten podziela również na gruncie sprawy niniejszej. Przypomnieć w tym miejscu należy bowiem, że przedmiotowa notatka funkcjonariusza Komendy Wojewódzkiej Policji w B. z 21 marca 2013 r. zawierała analizę materiału dowodowego zgromadzonego w toku śledztwa o sygn. akt [...], dotyczącego działalności gospodarczej prowadzonej przez G.K., w tym analizę prowadzonych przez H.K. notesów, w których odnotowywał on dostawy kożuchów przez różne podmioty na rzecz firmy jego żony oraz analizę rozmów telefonicznych prowadzonych pomiędzy nim a sprzedawcami kożuchów z terenu P. Notatka ta została włączona w poczet materiału dowodowego dwukrotnie. Najpierw włączono ją do akt sprawy w dniu 10 lutego 2014 r., by następnie w tym samym dniu dowód ten wyłączyć ze względu na interes publiczny związany z koniecznością ochrony dóbr osób trzecich i ponownie postanowieniem z 5 grudnia 2014 r. notatka została włączona w poczet zebranego w sprawie materiału dowodowego w formie zanonimizowanej polegającej na utajnieniu danych identyfikujących osoby trzecie (imię, nazwisko, telefon), nie zaburzając jednakowoż ogólnego obrazu okoliczności sprawy. Skarżący miał zatem możliwość zapoznania się z treścią powyższej notatki i z prawa tego skorzystał dnia 18 grudnia 2014 r. Na uwzględnienie nie zasługiwały zatem sformułowane przez Skarżącego zarzuty wniesionej przez niego skargi kasacyjnej. Skarżący nie wykazał bowiem istnienia związku zachodzącego między wskazywanym przez niego wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości, a treścią decyzji wymiarowej kończącej postępowanie w sprawie podatkowej, którego wznowienia domagał się w swym wniosku (tj. zarzut wskazany w pkt 2.1. ppkt 1 lit. a oraz c powyżej). Skarżący nie wykazał również, by przesłanki wynikające ze wskazanego wyżej wyroku Trybunału miałyby znaleźć swoje zastosowanie na gruncie jego sprawy (tj. zarzut wskazany w pkt 2.1. ppkt 1 lit. b oraz d powyżej). Nie wykazał bowiem istnienia jakiegokolwiek przedmiotowo istotnego związku treści zanonimizowanej notatki, na którą powołuje się w złożonym wniosku o wznowienie postępowania z kierunkiem wydanej wobec niego decyzji wymiarowej (tj. zarzut wskazany w pkt 2.1. ppkt 2 powyżej). Nie sposób również podzielić zarzutu niewłaściwego, nieodpowiadającego wymogom z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnieniu wyroku Sądu pierwszej instancji. Sąd ten nie tyle co oparł się na ustaleniach dokonanych przez organy podatkowe, ile dokonał ich poprawnej z punktu widzenia zasad wykładni prawa subsumpcji z właściwym w tym względzie dla niniejszej sprawy stanem prawnym. Skarżący nie wskazał bowiem na istnienie jakiejkolwiek relewantnej dla przedmiotu jego sprawy podatkowej, konkretnej okoliczności prawnej lub faktycznej, której Sąd ten nie poddał pod rozwagę na kartach uzasadnienia swego wyroku, a które w ocenie Skarżącego winien był w tym względzie rozpatrzeć (tj. zarzut wskazany w pkt 2.1. ppkt 3 powyżej). 4. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną uznając, iż nie ma ona usprawiedliwionych podstaw. 5. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w związku z art. 205 p.p.s.a. |Maja Chodacka |Roman Wiatrowski |Hieronim Sęk |