Sygnatura
I FSK 923/22
Wyrok NSA z 21 października 2022 r., I FSK 923/22 – podatek od towarów i usług
Wynik
Oddalono skargę kasacyjną
- Sąd
- Naczelny Sąd Administracyjny
- Data orzeczenia
- 21 października 2022
- Prawomocne
- tak
Treść rozstrzygnięcia
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Olejnik, Sędzia NSA Sylwester Golec, Sędzia WSA (del.) Dominik Mączyński (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 21 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. [...] sp. z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 2 marca 2022 r. sygn. akt I SA/Bk 23/22 w sprawie ze skargi M. [...] sp. z o.o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia 15 listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od lutego 2013 r. do lutego 2014 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. [...] sp. z o.o. w S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Analiza z kontekstem sprawy
Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?
Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.
Uzasadnienie
1. Skarga kasacyjna. 1.1. M. Sp. z o.o. w S., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia 21 kwietnia 2022 r., wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 2 marca 2022 r., I SA/Bk 23/22. Wyrokiem tym Sąd oddalił skargę M. Spółka z o.o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia 15 listopada 2021 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od lutego 2013 r. do lutego 2014 r. 1.2. Zaskarżonemu wyrokowi Sądu pierwszej zarzucono: I. Naruszenie przepisów postępowania mające znaczący wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. Art. 3 § 1, art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) poprzez oddalenie skargi, pomimo tego iż istniały podstawy do jej uwzględnienia polegające na naruszeniu przez organy podatkowe art. 121 § 1, 122, art. 123 w zw. art. 180, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, podczas gdy w toku postępowania organy są zobligowane podjąć wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, tj.: a. błędne przyjęcie, że faktury wystawione przez K. Sp. z o.o. (dalej: K.) ujęte w księgach podatkowych Strony, nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, podczas gdy z okoliczności związanych z przedmiotowymi transakcjami oraz z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, iż dochodziło do realnego nabycia ciągników siodłowych oraz naczep (dalej: pojazdów) przez Spółkę. 2. art. 3 § 2 pkt 1, art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo tego iż istniały podstawy do jej uwzględnienia polegające na naruszeniu art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1 w zw. z art. 180, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, podczas gdy w toku postępowania organy podatkowe powinny oceniać na podstawie całego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, tj.: a. błędne i nieuzasadnione wywodzenie wniosku, iż celem działania Spółki M. "było głównie tworzenie fikcyjnej dokumentacji mającej przynieść jej korzyści podatkowe" w sytuacji kiedy zgromadzone dowody nie są wystarczające do uznania takiego wniosku za uprawniony; b. nieuzasadnione przyjęcie, iż Spółka nie mogła nabyć pojazdów od K., gdyż ta spółka nie dysponowała towarami jak właściciel, co ustalono w oparciu o tendencyjnie przeanalizowany materiał dowodowy odnoszący się do rejestracji pojazdów w Niemczech i na Słowacji, rzekomego braku ruchu tych pojazdów na terytorium Polski, rzekomą zbieżność cech transakcji z transakcjami wykorzystywanymi w procederze oszustwa "karuzelowego" czy w oparciu o dokumenty pochodzące z Prokuratury Krajowej, których moc i przydatność dowodowa dla sprawy w żaden sposób nie została zweryfikowana; c. arbitralne i nieuprawnione stwierdzenie, że pomimo, iż kwestionowane transakcje miały miejsce i dokonywane były dla osiągnięcia ekonomicznego zysku, a faktury VAT dokumentują czynności istniejące, to Podatnik działał jedynie w celu osiągnięcia korzyści podatkowej w postaci zwrotu podatku VAT naliczonego; d. niezweryfikowanie przez Dyrektora lAS ustaleń poczynionych przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Białymstoku oraz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku zawartych w decyzjach wydanych wobec K., co uzyskało aprobatę Naczelnika US podczas, gdy nie dysponował on materiałem dowodowym, w oparciu o który ww. Organ przyjął, iż podmioty te uczestniczyły w fikcyjnym obrocie. 3. art. 3 § 1, art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo tego iż istniały podstawy do jej uwzględnienia polegające na naruszeniu przez organy podatkowe art. 120, art. 121 § 1, art. 122 i art. 127 w zw. z art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 oraz w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej poprzez lakoniczne odniesienie się do wybranych zarzutów podniesionych przez Stronę w odwołaniu z dnia 30 sierpnia 2021 r. od Decyzji Naczelnika US oraz zaniechanie odniesienia się do pozostałych zarzutów kierowanych wobec tej decyzji, opisanych na str. 5-13 odwołania co powoduje, że Dyrektor lAS zaniechał wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie. 4. art. 3 § 1, art. 141 § 4 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi, a także poprzez odniesienie się do zarzutów skargi w sposób skrótowy, niewyjaśniający przyczyn rozstrzygnięcia, co uniemożliwia dokonanie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku. II. Naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, tj.: 1. art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo tego iż istniały podstawy do jej uwzględnienia polegające na naruszeniu art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a w zw. z art. 86 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: ustawa o PTU) oraz art. 167, art. 168 i art. 178 Dyrektywy 112, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że faktury otrzymane przez Podatnika są fakturami, które nie stwierdzają czynności faktycznie dokonanych, w sytuacji gdy wszystkie faktury dokumentują rzeczywiście wykonane dostawy opodatkowane VAT i winny być uznane przez Naczelnika US oraz Organ II instancji jako dokumenty stanowiące podstawę zwrotu podatku naliczonego. 1.3. Mając na uwadze podniesione zarzuty, wniesiono m.in. o uchylenie zaskarżonego wyroku WSA w całości oraz o zasądzenie od Dyrektora lAS na rzecz Strony kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. 2. Odpowiedź na skargę kasacyjną. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia 19 maja 2022 r., stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną, wniósł m.in. o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie od Skarżącej na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku kosztów postępowania kasacyjnego, w tym zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 4.1. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwaliło się stanowisko, którego źródłem jest unormowanie zawarte w art. 183 § 1 zd. 1 p.p.s.a., że granice skargi kasacyjnej wyznaczane są przez stronę skarżącą, przy czym powinny być one wskazane w sposób precyzyjny. Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem domniemywać granic skargi kasacyjnej ani uzupełniać wywodów strony. Sąd ten jest bowiem władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wymienione (wyartykułowane) w skardze kasacyjnej. Nie jest dopuszczalna rozszerzająca wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie czy uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej bądź poprawianie występujących w niej niedokładności. Wadliwe sformułowanie podstaw kasacyjnych obciąża stronę wnoszącą ułomnie skonstruowany środek zaskarżenia, uniemożliwiając prawidłową ocenę kwestionowanego orzeczenia. 4.2. Mając to na uwadze, należy wyjaśnić, że rozpatrując sprawę na skutek skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej granicami, tj. treścią przytoczonych w niej podstaw kasacyjnych oraz treścią i zakresem zawartego w niej wniosku, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania p.p.s.a. Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza zatem, że zakres kontroli orzeczenia wydanego w pierwszej instancji wyznacza sama strona wnosząca ten środek zaskarżenia. 4.3. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił Sąd pierwszej instancji, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego, wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W odniesieniu do prawa materialnego należy wykazać, na czym polegała dokonana przez Sąd pierwszej instancji błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa lub jakie powinno być właściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego. 5.1. Przedstawienie tych wyjaśnień było niezbędne ze względu na budzący wątpliwości sposób zredagowania skargi kasacyjnej. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, należy zauważyć, że w skardze kasacyjnej sformułowano cztery zarzuty. 5.2. W punkcie I.1 skargi kasacyjnej zarzucono naruszenie "art. 3 § 1 p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo tego iż istniały podstawy do jej uwzględnienia polegające na naruszeniu przez organy podatkowe art. 121 § 1, 122, art. 123 w zw. art. 180, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej." Takie sformułowanie zarzutu kasacyjnego nie spełnia wymogów stawianych skargom kasacyjnym przez art. 176 p.p.s.a. Zarzut naruszenia prawa musi być postawiony wyraźnie, to znaczy należy wskazać konkretny przepis prawa i określić sposób jego naruszenia, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny nie powinien formułować za stronę zarzutów skargi kasacyjnej. W świetle art. 174 p.p.s.a. tworzenie "zbitki" przepisów, które miał rzekomo naruszyć Sąd pierwszej instancji, nie wskazując konkretnie, na czym polega naruszenie każdej z tych norm, jest nieprawidłowe. Z podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu nie wynika bowiem, który przepis Ordynacji podatkowej został naruszony, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego sprawy. W świetle tak opisanego zarzutu nie wiadomo w szczególności, czy wadliwie prowadzone było – zdaniem Autora skargi kasacyjnej – postępowanie dowodowe, czy błąd został popełniony na etapie oceny prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego. Podobną wadą obarczone są kolejne zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W punkcie I.2 skargi kasacyjnej zarzucono naruszenie "art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo tego iż istniały podstawy do jej uwzględnienia polegające na naruszeniu art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1 w zw. z art. 180, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej". W punkcie I.3. wskazano na naruszenie "art. 3 § 1, art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c poprzez oddalenie skargi, pomimo tego iż istniały podstawy do jej uwzględnienia polegające na naruszeniu przez organy podatkowe art. 120, art. 121 § 1, art. 122 i art. 127 w zw. z art. 187 § 1, art.191 i art. 210 § 4 oraz w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej". Odrębnie odnieść się należy natomiast do ostatniego zarzutu dotyczącego naruszenia art. 3 § 1, art. 141 § 4 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. 5.3. Doprecyzowania zarzutów skargi kasacyjnej nie sposób się także doszukać w uzasadnianiu podstawy kasacyjnej ani w uzasadnieniu samej skargi kasacyjnej. W przypadku pierwszego z podniesionych zarzutów kasacyjnych wskazanych, że wymienione przepisy naruszono przez "błędne ustalenie stanu faktycznego, podczas gdy w toku postępowania organy są zobligowane podjąć wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym". Autor skargi kasacyjnej poprzestał na ogólnikowym stwierdzeniu, że "organy są zobligowane podjąć wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym". Twierdzenie, jakkolwiek oczywiście prawdziwe, nie stanowi wystarczającego uzasadnienia zarzutu skargi kasacyjnej. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał, jakich konkretnie działań organ nie podjął w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności nie wnioskował o przeprowadzenie dowodów ani nie przywołał dowodów, które w sprawie zostały pominięte. Podobnie ogólnikowe jest twierdzenie zawarte pod literą a) odnoszącą się do punktu I.1 skargi kasacyjnej, w którym zarzucono "błędne przyjęcie, że faktury wystawione przez K. Sp. z o.o. (dalej: K.) ujęte w księgach podatkowych Strony, nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, podczas gdy z okoliczności związanych z przedmiotowymi transakcjami oraz z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, iż dochodziło do realnego nabycia ciągników siodłowych oraz naczep (dalej: pojazdów) przez Spółkę." Nie wiadomo bowiem, z jakich okoliczności związanych z przedmiotowymi transakcjami oraz z jakich konkretnie dowodów zgromadzonych w sprawie wynika, że dochodziło do realnego nabycia ciągników siodłowych oraz naczep przez skarżącą. 5.4. Równie ogólnikowe jest uzasadnienie podstawy kasacyjnej opisanej w punkcie I.2. W argumentacji przytoczonej pod literą a) Autor skargi kasacyjnej zarzucił "błędne i nieuzasadnione wywodzenie wniosku, iż celem działania Spółki M. "było głównie tworzenie fikcyjnej dokumentacji mającej przynieść jej korzyści podatkowe" w sytuacji kiedy zgromadzone dowody nie są wystarczające do uznania takiego wniosku za uprawniony". Ponownie zabrakło doprecyzowania, dlaczego zdaniem skarżącej zgromadzone dowody nie są wystarczające do uznania takiego wniosku za uprawniony. Nie wskazano, jakich dowodów organ nie przeprowadził i jakie okoliczności winny być przedmiotem dowodzenia. Przedstawiając argumentację, zawartą w punkcie I.2 litera b) skargi kasacyjnej, nie wyjaśniono, na czym miała polegać weryfikacja "mocy i przydatności dowodowej dla sprawy" dowodów pochodzących z Prokuratury Krajowej i dlaczego jest ona kwestionowana. 5.5. Argumentacja znajdująca się w punkcie I.2. litera c) skargi kasacyjnej opiera się natomiast na założeniu nieznajdującym odzwierciedlenia w stanie faktycznym sprawy ustalonym przez organy i zaaprobowanym przez Sąd pierwszej instancji. Autor skargi kasacyjnej zarzucił bowiem "arbitralne i nieuprawnione stwierdzenie, że pomimo iż kwestionowane transakcje miały miejsce i dokonywane były dla osiągnięcia ekonomicznego zysku, a faktury VAT dokumentują czynności istniejące, to Podatnik działał jedynie w celu osiągnięcia korzyści podatkowej w postaci zwrotu podatku VAT naliczonego". Wbrew twierdzeniom Autora skargi kasacyjnej ani organy ani Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku nie uznały, że zakwestionowane faktury dokumentują czynności istniejące, a powodem zakwestionowania prawa do odliczenia podatku był fakt, że skarżąca działała w celu osiągnięcia korzyści podatkowej. Wniosek taki nie daje się wywieść z uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Sąd pierwszej instancji zaprezentował pogląd zasadniczo odmienny. W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd stwierdził "w oparciu o zebrane dowody organy ustaliły faktyczny przebieg transakcji, zestawiając go z łańcuchem transakcji o fikcyjnym, nieodzwierciedlającym rzeczywistości charakterze. (...) Organy podatkowe w sposób przekonujący i zgodny z przepisami postępowania wykazały, że zadeklarowane przez skarżącą spółkę transakcje zakupu pojazdów i usług transportowych od K. sp. z o.o. oraz wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na rzecz UAB A. nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych." W sposób jednoznaczny wyraził więc pogląd, że zakwestionowane przez organy faktury nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. 5.6. Uzasadniając naruszenie wskazanych przepisów, pod literą d) skargi kasacyjnej, wskazano, że na niezweryfikowanie przez Dyrektora lAS ustaleń poczynionych przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Białymstoku oraz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku zawartych w decyzjach wydanych wobec K., co uzyskało aprobatę Naczelnika US podczas, gdy nie dysponował on materiałem dowodowym, w oparciu o który ww. Organ przyjął, iż podmioty te uczestniczyły w fikcyjnym obrocie. Odnosząc się do tej argumentacji, należy zaznaczyć, że organ, prowadząc postępowanie podatkowe w sprawie, może włączyć do materiału dowodowego także dokumenty pozyskane z innych postępowań, w tym decyzje wydane wobec innych podatników. Wynika to wprost z art. 181 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku działalności analitycznej Krajowej Administracji Skarbowej, czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. W takiej sytuacji włączony do akt sprawy podatkowej dowód w postaci decyzji wydanej w innym postępowaniu podlega ocenie, tak jak każdy innych dowód zgromadzony w sprawie, przez pryzmat zasady swobodnej oceny dowodów, wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej. Włączenie decyzji innego organu wydanej wobec innego podatnika, nie wymaga od organu dysponowania materiałem dowodowym, w oparciu o który decyzja ta została wydana. Podlega ona bowiem kontroli instancyjnej w odrębnym postępowaniu podatkowym. Może też być przedmiotem sądowej kontroli dokonanej w ramach odrębnego postępowania. 6.1. Dodatkowo należy zauważyć, że uzasadnienie skargi kasacyjnej sprowadza się do kwestionowania ustaleń organów podatkowych, bez odniesienia zawartych tam twierdzeń do naruszenia konkretnych przepisów postępowania. Tego rodzaju polemika ma charakter wybiórczy i wyraża się w zaprzeczaniu okolicznościom ustalonym w toku postępowania, bez jednoczesnego wskazania prawidłowego – w ocenie Autora skargi kasacyjnej - stanu faktycznego sprawy oraz działań, jakie miały zostać podjęte. Autor skargi kasacyjnej kwestionuje poszczególne ustalenia lub wiarygodności jednostkowych dowodów, z pominięciem całokształtu materiału dowodowego sprawy. 6.2. Tytułem przykładu można wskazać, że w skardze kasacyjnej powołano się na pismo Naczelnika Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białymstoku Referat Centrum Współpracy Służb Granicznych, Celnych i Policyjnych Rzeczypospolitej Polskiej i Republiki Litewskiej w Budzisku. Mowa tu o Automatycznym, w którym stwierdzono, że "Jednocześnie informujemy, iż w związku z zasadami działania systemu sczytywania numerów rejestracyjnych przekazane dane nie obejmują 100% ruchu odbywającego się". W świetle przytoczonego fragmentu nie można jednak zgodzić się z Autorem skargi kasacyjnej, że traktowanie tego typu systemów jako pewnego źródła informacji jest nieuprawnione, ponieważ dane te mogą mieć charakter wybiórczy. Po pierwsze z faktu, że dane ujęte w wystanie w systemie nie obejmują 100% odbywającego się ruchu nie można wywieść, że maja one charakter wybiórczy. Po drugie, okoliczność fikcyjności nabycia i sprzedaży pojazdów nie została ustalona wyłącznie w oparciu o ten dowód, lecz o całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, z którego wynika niezgodność danych wynikających z dokumentacji skarżącej z przemieszczaniem pojazdów w Polsce. 6.3. Nie sposób dopatrzyć się wadliwości działania organów, które zidentyfikowały cechy charakterystyczne transakcji dokonywanych ramach mechanizmu karuzeli podatkowej, a następnie odniosły je do okoliczności faktycznych sprawy poddanej sądowej kontroli w tym postępowaniu. Rację ma Autor skargi kasacyjnej, że żadna ze wskazanych cech rozpatrywanych odrębnie nie przesądza o istnieniu karuzeli podatkowej. Organy wykazały jednak, że zakwestionowane transakcje odpowiadają modelowi, który uznaje się za typowy dla karuzeli podatkowej. Wskazano następujące cechy zakwestionowanych transakcji: - transakcje przebiegały według ustalonego schematu, nie mającego oparcia w rzeczywistości, - rozliczenia następowały gotówkowo, - brach było cech charakterystycznych dla handlu na wolnym rynku – podmioty nie podejmowały działań reklamowych, marketingowych, nie ponosiły kosztów poszukiwania klientów ani ryzyka związanego ze sprzedażą towarów, - brak było pisemnych umów, - obie firmy dostawca faktur – K. Sp. z o.o. i skarżąca – nabywca prowadziły działalność pod jednym adresem w A., - istniały powiązania osobowe np. pracownica firmy M. Sp. z o.o. pomagała w prowadzeń u dokumentacji księgowej firmy K. - występowały krótkie odstępy czasowe dokonywanych transakcji, często w tym samym dniu, - wystawiano dokumenty CMR in blanco, - pojazdy nie poruszały się po polskich drogach lub poruszały się po drogach w innych datach i na innych trasach niż to wynika z wytworzonej przez skarżącą dokumentacji. 6.4. W skardze kasacyjnej obszernie odniesiono się do rzekomej wadliwości ustaleń organów podatkowych w zakresie wskazania cech charakterystycznych karuzeli podatkowej. Podkreślono w szczególności, że zakupy i sprzedaż tych samych towarów tego samego dnia lub na przestrzeni kilku dni nie odbiega od dopuszczalnych na gruncie podatku od towarów i usług transakcji (s. 8 skargi kasacyjnej), że to podatnik decyduje o liczbie swoich dostawców oraz dostosowuje ich ilość do określonych sytuacji biznesowych, co nie jest prawnie zabronione (s. 9 skargi kasacyjnej), że organ niezasadnie uznał, że skarżąca stosowała niską marżę, a nie wskazano "właściwego" poziomu marży charakterystycznego dla handlu nowymi i używanymi ciągnikami siodłowymi, przyczepami i naczepami w odniesieniu do transakcji przeprowadzanych na terenie Unii Europejskiej jaki i krajów Azji Centralnej (s. 9 skargi kasacyjnej), że w branży, w której działała skarżąca model biznesowy może polegać na kojarzeniu nabywcy z odbiorcą, a więc bez działań marketingowych czy reklamowych – czyli poprzez wyszukiwanie produktów dla potencjalnych klientów np. za pomocą bazy kontaktów (s. 10 skargi kasacyjnej), że w takim modelu biznesowym za pomocą wiedzy oraz odpowiedniej sieci kontaktów możliwe jest szybkie zaspokojenie zgłaszanego popytu i zarazem wykorzystanie pojawiającej się szansy na rynku (s. 11 skargi kasacyjnej), że model biznesowy polegający na płaceniu zaliczek dla pośredników, którzy za te środki dokonywali zakupu pojazdów zamówionych przez nabywców z tych krajów, nie może być a priori postrzegany jako świadczący o nierzetelności transakcji (s. 13 skargi kasacyjnej), że organ nie określił jaka powinna być "naturalna długość" łańcucha dostaw pojazdów w realiach biznesowych handlu nowymi i używanymi pojazdami z podmiotami z krajów UE jak i z krajów Azji Centralnej (s. 14 skargi kasacyjnej), że organ nie wykazał, że transakcje odbiegały od rzeczywistych warunków panujących na rynku (s. 14 skargi kasacyjnej), że model biznesowy, w ramach którego Strona dokonywała transakcji polegał na tym, że nabywca znany był od początku transakcji (s. 14 skargi kasacyjnej), że organ pominął specyfikę relacji biznesowych z kontrahentami z krajów byłego ZSRR (s. 15 skargi kasacyjnej). 6.5. Nie można jednak przyjąć przedstawionej argumentacji za uzasadnioną. Skarżąca podważa każde z ustaleń organów, podejmując próbę wykazania, że żadna z tych cech z osobna nie implikuje istnienia karuzeli podatkowej. Skarżąca pomija jednak fakt, że wszystkie one wystąpiły łącznie. Trudno w takiej sytuacji przyjąć wyjaśnienia, których podstawą jest przyjęty przez skarżącą "model biznesowy". 6.6. W skardze kasacyjnej skarżąca zwróciła uwagę na art. 42 ust. 11 ustawy o PTU, tj. katalog otwarty dla możliwości zastosowania stawki 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, twierdząc, że spełniała warunki zastosowania tej stawki. Stanowisko to nie jest jednak zasadne. Prawdą jest, że dokumenty wymienione w punktach 1,3 i 4 znajdują się w aktach sprawy. Jednakże okoliczność ta traci na znaczeniu, wobec ustaleń poczynionych przez organy, że w sprawie miała miejsce karuzela podatkowa. Elementem charakterystycznym wdrożenia mechanizmu karuzeli podatkowej jest bowiem wykreowanie dokumentacji, która pozorować ma faktyczne prowadzenie działalności. Sam fakt posiadania dokumentów, nie przesądza zatem, że w sprawie miały miejsce faktyczne czynności podlegające opodatkowaniu. 6.7. Nie sposób zaaprobować również argumentacji skarżącej, że za bezprzedmiotowy uznać należy fakt wykreślenia spółki K. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Augustowie z rejestru podatników podatku od towarów i usług z dniem 18 września 2014 r. Trafnie zauważył Autor skargi kasacyjnej, że sprawa poddana sądowej kontroli w tym postępowaniu dotyczy okresów od lutego 2013 r. do lutego 2014 r., a więc poprzedzających wykreślenie spółki K. z rejestru podatników podatku od towarów i usług. Okoliczność ta, jakkolwiek nieodnosząca się bezpośrednio do okresu poddanego badaniu w tym postępowaniu, nie pozostaje jednak bez wpływu na ocenę tego podmiotu jako rzetelnego podatnika. 6.8. Wbrew stanowisku Autora skargi kasacyjnej trudno doszukać się argumentacji przemawiającej na korzyść skarżącej wynikającej z faktu niewiedzy A.G. dotyczącej tego, w jaki sposób w dokumentacji spółki znalazły się dokumenty in blanko podpisane przez D.K. oraz zdublowane dokumenty CMR. Okoliczności tej skarżąca w żaden sposób nie wyjaśniła. 6.9. Nie można zgodzić się z Autorem skargi kasacyjnej, że bez znaczenia jest argumentacja organów odnosząca się do okoliczności wywodzonych z danych zawartych w Krajowym Rejestrze Sądowym, z których wynika, iż G.F. pełnił funkcje prezesa zarządu K. Sp. z o.o. od 18.12.2012 r. do 24.07.2015 r. Trafnie zauważył organ, że odkąd G.F. zaczął pełnić funkcję prezesa zarządu K. Sp. z o.o. od razu nawiązał współpracę z M. Sp. z o.o. (która została zawiązana dnia 14.11.2012 r.). Natomiast po przeprowadzeniu transakcji zakupu i sprzedaży ciągników oraz naczep G.F. zrezygnował z pełnienia funkcji Prezesa Zarządu K. Sp. z o.o. Po raz kolejny należy zauważyć, że choć rezygnacja G.F. ze stanowiska prezesa spółki K. miała miejsce po zakończeniu okresu objętego postępowaniem w tej sprawie, to okres pełnienia tej funkcji przypadał na czas dokonywania zakwestionowanych transakcji. 6.10. Odnosząc się do argumentacji skargi kasacyjnej dotyczącej dokumentów pozyskanych z Prokuratury Krajowej, podkreślić należy, że poza sporem jest fakt, że tego rodzaju dokumenty mogą stanowić dowód w postępowaniu podatkowym. Nie jest w tym zakresie wymagana ich weryfikacja przez sąd powszechny. Dowody takie, podobnie jak każdy inny dowód zgromadzony w sprawie, podlegają ocenie przez pryzmat zasady swobodnej oceny dowód. Dowody takie muszą zatem podlegać ocenie w kontekście pozostałego zgromadzonego w sprawie podatkowej materiału dowodowego. Dla ich oceny nie jest natomiast niezbędne potwierdzenie okoliczności ustalonych na ich podstawie innych dowodami zgromadzonymi w sprawie karnej. Istotne jest zatem to, czy korespondują z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie podatkowej. Sąd pierwszej instancji trafnie zwrócił także uwagę, że brak podania danych osobowych podejrzanego nie uniemożliwia skarżącej spółce odniesienia się do treści zeznań i możliwości ich zakwestionowania. Dodatkowo należy zauważyć, że na wiarygodność ustaleń podatkowych nie ma wpływu powoływany w skardze kasacyjnej fakt, że z zeznań pozyskanych z Prokuratury Krajowej wynika, że zaangażowani w proceder kontrahenci "kupowali puste faktury", a następnie "na papierze robili eksport ze stawką 0%". Jak trafnie zaznaczył Autor skargi kasacyjnej, organ nie zakwestionował eksportu. Jednak, po pierwsze, na gruncie języka potocznego powszechnie utożsamia się eksport z wewnątrzwspólnotową dostawą towarów. Znajomość tego ostatniego terminu wymaga wiedzy specjalistycznej. Po drugie, istotne było ukazanie mechanizmu, polegającego na wystawianiu "pustych faktur" i dokonywaniu czynności opodatkowanych stawką 0% w celu realizacji korzyści podatkowej. W rezultacie nie można zgodzić się z Autorem skargi kasacyjnej, że ustalenie Prokuratury Krajowej bezkrytyczne są przyjmowanie przez organy (s. 13 skargi kasacyjnej). Organy nie przyjęły ustaleń Prokuratury Krajowej, lecz włączyły do akt sprawy dowody pochodzące z postępowania karnego, które poddały ocenie w toku postępowania podatkowego z uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów. 6.11. Ponadto nie można zgodzić się z Autorem skargi kasacyjnej, że organy dokonały oceny materiału dowodowego w odniesieniu do decyzji wydanych dla K. przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Białymstoku w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy styczeń-kwiecień 2013 r., opierając się wyłącznie o ustalenia dokonane przez inny organ podatkowy. Raz jeszcze należy wskazać, że dokumenty pochodzące z innych postępowań mogą stanowić dowód w postępowaniu podatkowym, który podlega ocenie przez pryzmat zasady swobodnej oceny materiału dowodowego. Wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze kasacyjnej, organy, działając w sprawie poddanej sądowej w tym postępowaniu, nie oparły się wyłącznie na ustaleniach dokonanych przez inny organ podatkowy. Taka sytuacja miałaby miejsce, gdyby organ dokonał ustaleń na podstawie decyzji wydanej wobec innego podmiotu, z pomięciem gromadzenia materiału dowodowego w ramach prowadzonego postępowania. W tej sprawie organ zgromadził jednak obszerny materiał dowodowy, a jego częścią była decyzja wydana wobec K., którą organ ocenił w kontekście całości materiału dowodowego. Na przeszkodzie dokonania takiej oceny nie stał fakt, że decyzja wydana wobec K. nie podlegała sądowej kontroli. 6.12. W świetle przedstawionych wyjaśnień nie zasługują na uwzględnienie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Abstrahując od wadliwości ich sformułowania, skarga kasacyjna sprowadza się do polemiki z ustaleniami organów podatkowych, polegającej na kwestionowaniu ustalonych okoliczności, często w oparciu o jednostkowe dowody, a nawet fragmenty ich fragmenty (zeznania), rozpatrywane w oderwaniu od pozostałego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W rezultacie w skardze kasacyjnej nie zakwestionowano skutecznie ustaleń faktycznych poczynionych w toku postępowania przez organy i zaaprobowanych przez Sąd pierwszej instancji. 7.1. Ponadto na uwzględnienie nie zasługuje podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 3 § 1, art. 151, oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo tego iż istniały podstawy do jej uwzględnienia polegające na naruszeniu przez organy podatkowe art. 120, art. 121 § 1, art. 122 i art. 127 w zw. z art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 oraz w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Autora skargi kasacyjnej przepisy te naruszono poprzez lakoniczne odniesienie się do wybranych zarzutów podniesionych przez Stronę w odwołaniu z dnia 30 sierpnia 2021 r. od Decyzji Naczelnika US oraz zaniechanie odniesienia się do pozostałych zarzutów kierowanych wobec tej decyzji, opisanych na str. 5-13 odwołania, co powoduje, że Dyrektor lAS zaniechał wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie. 7.2. Po raz kolejny wrócić należy uwagę na wadliwe sformułowanie przytoczonego zarzutu. W świetle art. 174 p.p.s.a. tworzenie "zbitki" przepisów, które miał rzekomo naruszyć Sąd pierwszej instancji, nie wskazując konkretnie, na czym polega naruszenie każdej z tych norm, jest nieprawidłowe. Z podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu nie wynika bowiem, który przepis Ordynacji podatkowej został naruszony, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego sprawy. W świetle tak opisanego zarzutu nie wiadomo w szczególności, czy wadliwie prowadzone było – zdaniem Autora skargi kasacyjnej – postępowanie dowodowe czy błąd został popełniony na etapie oceny prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego. 7.3. Ponadto z uzasadnienia podstawy kasacyjnej nie wynika sposób naruszenia odnoszący się do konkretnych przepisów. Z jednej strony w skardze kasacyjnej wskazano, że przepisy – przy czym nie doprecyzowano jakie – naruszono poprzez lakoniczne odniesienie się do wybranych zarzutów podniesionych przez Stronę w odwołaniu z dnia 30 sierpnia 2021 r. od Decyzji Naczelnika US oraz zaniechanie odniesienia się do pozostałych zarzutów kierowanych wobec tej decyzji, opisanych na str. 5-13 odwołania. Z drugiej strony stwierdzono, że spowodowało to zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie. Tego rodzaju argumentacja jest niespójna i ogólnikowa. Uzasadnienie podstawy kasacyjnej zmierza bowiem do zakwestionowania jakości uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Jednakże "lakoniczne odniesienie się do wybranych zarzutów podniesionych przez Stronę w odwołaniu" samo w sobie nie stanowi wady decyzji uzasadniającej jej uchylenie, zwłaszcza że Autor skargi kasacyjnej nie wskazał, do jakich zarzutów organ odniósł się lakonicznie i jaki miało to wpływ na wynik sprawy. Tą samą wadą obarczona jest argumentacja wskazująca na zaniechanie odniesienia się przez organ odwoławczy do pozostałych zarzutów kierowanych wobec tej decyzji. Przy czym i w tym przypadku nie wskazano, jakie zarzuty Autor skargi kasacyjnej miał na myśli. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej uzupełniono jedynie, że "nie odniesienie się przez Dyrektora IAS do znacznego fragmentu odwołania z dnia 30 sierpnia 2021 r. wniesionego przez Stronę powoduje, że nie uczyniono zadość wymaganiu wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, naruszono zasadę dwuinstancyjności, zupełności postępowania podatkowego oraz zasadę prawdy obiektywnej." 7.4. Należy także zauważyć, że kwestionowanej w skardze kasacyjnej poprawności uzasadnienia organu odwoławczego nie można utożsamiać z zaniechaniem wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie. Organ zaniechałby wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, gdyby pominął zgromadzone w sprawie dowody. Tego jednak Autor skargi kasacyjnej nie wykazał, uzasadniając naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów. 8.1. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut dotyczący naruszenia art. 3 § 1, art. 141 § 4 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi, a także poprzez odniesienie się do zarzutów skargi w sposób skrótowy, niewyjaśniający przyczyn rozstrzygnięcia, co uniemożliwia dokonanie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku. 8.2. Odnosząc się do tego zarzutu, należy zauważyć, że zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Należy także wskazać, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Przy czym sąd ma obowiązek ustosunkowania się do wszystkich zgłoszonych zarzutów. A zatem, uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem, a zarzut uchybienia temu wymogowi jest uzasadniony w sytuacji, gdy sąd pierwszej instancji nie wyjaśni w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. 8.3. Jednakże należy także po raz kolejny zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił Sąd pierwszej instancji, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego, wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 8.4. Skuteczne podniesienie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. wymagało zatem nie tylko ogólnikowego wskazania przez Autora skargi, że Sąd pierwszej instancji odniósł się do zarzutów skargi w sposób skrótowy, niewyjaśniający przyczyn rozstrzygnięcia, co uniemożliwia dokonanie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku. Należało powołać konkretne zarzuty, do których Sąd się nie odniósł i wyjaśnić, jaki miało to wpływ na wynik sprawy. Tymczasem doprecyzowania takiego w skardze kasacyjnej brakuje. Formułując uzasadnienie tego zarzutu (s. 19-20 skargi kasacyjnej), Autor skargi kasacyjnej zawarł stanowisko, że "uzasadnienie wyroku WSA składa się z 17 stron z czego pierwsze 9 stron stanowi opis sprawy wraz z przedstawieniem stanowiska organów podatkowych. Następnie na stronach 10-13 Sąd wypowiada się ogólnie na temat przesłanek dotyczących prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego. Dalej na stronie 14 WSA przychyla się do zadania organów podatkowych, iż te prowadziły postępowanie podatkowe w sposób prawidłowy ustalając stan faktyczny w sposób dokładny i kompletny. Dopiero na stronach 15-17 Sąd odnosi się do konkretnie do przedmiotowej sprawy, jednakże czyni to w sposób lakoniczny - bez pogłębionego wywodu." W dalszej części powołano tezy z uzasadnień wyroków NSA, z którymi skład orzekający w tej sprawie się zgadza. Jednakże tak sformułowane uzasadnienie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie pozwala NSA na jego uwzględnienie, gdyż ze skargi kasacyjnej nie wynika, do jakich zarzutów Sąd pierwszej instancji się nie odniósł i jaki miało to wpływ na wynik sprawy. 8.5. Na marginesie wypada zauważyć, że we wcześniejszej części skargi kasacyjnej wskazywano wielokrotnie, że organ i WSA nie odniosły się do wskazywanych wątpliwości. Nie można jednak zarzucanego "nieodniesienia się do wątpliwości" utożsamiać z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. polegającym na nieodniesieniu się przez Sąd pierwszej instancji do zarzutu podniesionego w skardze. Zarzut taki musi być bowiem najpierw jasno i precyzyjnie wyartykułowany. Ponadto należy zauważyć, że Autor skargi kasacyjnej zwracał uwagę na "nieodniesienie się do wątpliwości" przez Sąd pierwszej instancji w argumentacji nie dotyczącej zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zatem i z tego powodu nie mogła być ona uwzględniona przy rozpatrywaniu zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. 9.1. Na uwzględnienie nie zasługują także podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego. 9.2. W skardze kasacyjnej zarzucono Sądowi pierwszej instancji naruszenie . art. 3 § 2 pkt 1, art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo tego iż istniały podstawy do Jej uwzględnienia polegające na naruszeniu art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a w zw. z art. 86 ust. 1 i 2 ustawy o PTU oraz art. 167, art. 168 i art. 178 Dyrektywy 112, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że faktury otrzymane przez podatnika są fakturami, które nie stwierdzają czynności faktycznie dokonanych, w sytuacji gdy wszystkie faktury dokumentują rzeczywiście wykonane dostawy opodatkowane VAT i winny być uznane przez Naczelnika UCS jako dokumenty stanowiące podstawę zwrotu podatku naliczonego. Autor skargi kasacyjnej upatruje zatem naruszeni przepisów prawa materialnego, w tym że zostały one niewłaściwie zastosowane na skutek wadliwie ustalonego stanu faktycznego. 9.3. W tej sytuacji uznanie za niezasadne zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania oraz stwierdzenie, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo zaaprobował ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe, czyni bezzasadnymi podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego. 9.4. Nie został naruszony także art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Jest to przepis określając zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, tj. zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne. Przepis ten zakreśla jedynie zakres sądowej kontroli działalności organów administracji, natomiast sposób przeprowadzania tej kontroli regulowany jest w dalszych przepisach ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bez powołania których nie można uznać zarzutów naruszenia art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. za umożliwiające przeprowadzenie pełnej kontroli kasacyjnej zaskarżonego orzeczenia. 9.5. Ponadto nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. W zakresie naruszenia art. 151 p.p.s.a., polegającego na oddaleniu skargi, podkreślić należy, że konstrukcja normy prawnej zawartej w tym przepisie składa się z hipotezy, zgodnie z którą "... w razie nieuwzględnienia skargi..'" oraz dyspozycji głoszącej, że "... Sąd skargę oddala". Zatem warunkiem zastosowania dyspozycji tej normy prawnej jest spełnienie hipotezy w postaci nieuwzględnienia skargi. Do naruszenia tego przepisu mogłoby więc dojść wówczas, gdyby Sąd pierwszej instancji uznał skargę za zasadną, a pomimo to skargę na decyzję lub postanowienie oddalił albo skargi nie uwzględnił, a mimo to uchylił zaskarżoną decyzję lub postanowienie. Te same uwagi odnoszą się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Przepis ten zostałby naruszony przez Sąd pierwszej instancji, powołując go w podstawie prawnej rozstrzygnięcia skargę oddalił lub uchylił zaskarżoną decyzję z powodu naruszenia przepisów postępowania nie powołując się jednocześnie na ten przepis. Żadna z tych sytuacji nie miała jednak miejsca w przypadku wyroku zaskarżonego w niniejszej sprawie. 10. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny – uznając, że skarga kasacyjna nie dostarcza uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, działając na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. – Dz. U. z 2022 r., poz. 329) – orzekł, jak w sentencji wyroku. 11. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. - Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Sędzia WSA (del.) Sędzia NSA Sędzia NSA Dominik Mączyński Marek Olejnik Sylwester Golec
Informacje o sprawie
- Data wpływu
- 13 czerwca 2022
- Symbol z opisem
- 6110 Podatek od towarów i usług
- Hasła tematyczne
- Podatek od towarów i usług
- Skarżony organ
- Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
- Sędziowie
- Dominik Mączyński /sprawozdawca/ Marek Olejnik /przewodniczący/ Sylwester Golec
Powołane przepisy
- Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
art. 3 § 2 pkt 1, art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 141 § 4 · Dz.U. 2019 poz. 2325
Inne orzeczenia w tej sprawie
Powiązane dokumenty
Sygnatura: III SA/Wa 1866/22 · 21 października 2022
Postanowienie WSA w Warszawie z 21 października 2022 r., III SA/Wa 1866/22 – podatek od towarów i usług
Sygnatura: III SA/Wa 827/22 · 21 października 2022
Wyrok WSA w Warszawie z 21 października 2022 r., III SA/Wa 827/22 – podatek od towarów i usług
Sygnatura: III SA/Wa 879/22 · 21 października 2022
Wyrok WSA w Warszawie z 21 października 2022 r., III SA/Wa 879/22 – podatek od towarów i usług
Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny