I FSK 847/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Artur Mudrecki (sprawozdawca), Sędzia NSA Sylwester Golec, Sędzia NSA Mariusz Golecki, Protokolant Łukasz Biernacki, po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 11 lutego 2021 r. sygn. akt I SA/Go 421/20 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze z dnia 17 września 2020 r. nr 0801-IOA.4105.21.2020.13.RKR UNP: 0801-20-054323 w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze kwotę 3 600 (słownie: trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji Wyrokiem z dnia 11 lutego 2021 r., sygn. akt I SA/Go 421/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę A. S. (dalej: Strona lub Skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze (dalej: Dyrektor IAS) z dnia 17 września 2020 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym. 2. Stan sprawy przedstawiony przez Sąd pierwszej instancji 2.1. Na podstawie dokumentów przekazanych przez Komendę Wojewódzką Policji za pismem z 2 marca 2018 r., nr [...] i dostępnych rejestrów i ewidencji Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Z. ustalił, że Strona dokonała nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Porsche 911, nr VIN [...], jednakże nie złożyła deklaracji podatkowej i tym samym nie uiściła podatku akcyzowego należnego w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym samochodu. W związku z tym Naczelnik US postanowieniem z dnia 12 września 2019 r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego, po przeprowadzeniu którego decyzją z dnia 14 lutego 2020 r. nr [...] określił Stronie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym na kwotę 43.989,00 zł. Z dowodów zgromadzonych w toku postępowania wynika, że samochód był zarejestrowany w Republice Federalnej Niemiec od dnia 26 kwietnia 2010 r. do dnia 15 kwietnia 2016 r., a jego jedynym właścicielem w tym czasie była Strona z podanym adresem w N. Jak ustalono w toku postępowania Strona równolegle nieprzerwanie posiadała i posiada adres zamieszkania w kraju oraz prowadzi działalność gospodarczą pod różnymi adresami, zlokalizowanymi w województwie L. Według dokonanych ustaleń Strona dokonała nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowego pojazdu i sprzedała niezarejestrowany w kraju samochód J. R. (firma I.) na podstawie umowy sprzedaży, dokument wystawiony w dniu 31 marca 2016 r. we W. na kwotę 390.000 zł. J. R. pośredniczyła w zakupie tego samochodu na rzecz R. R., aktualnego właściciela pojazdu. W świetle dokonanych ustaleń i zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Organ I instancji uznał, iż to Strona dokonała nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Porsche model 911, nr nadwozia [...]. Za datę powstania obowiązku podatkowego przyjął dzień 13.04.2016 r., tj. datę pierwszej (po nabyciu samochodu przez Stronę) udokumentowanej czynności na terenie kraju - badania technicznego przedmiotowego samochodu, dokonanego w Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów A. Sp. z o.o. w Z. Z tym dniem zrealizowane zostały bowiem niewątpliwie przesłanki nabycia wewnątrzwspólnotowego - należący do Strony samochód znajdował się na terenie kraju, a więc nastąpiło jego przemieszczenie. W związku z tym, że była to pierwsza udokumentowana czynność w kraju, organ uznał tę datę za dzień przemieszczenia pojazdu i zgodnie z przepisami art. 101 ust.2 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2014 r., poz. 752 ze zm. dalej jako: ustawa o podatku akcyzowym) określił datę powstania obowiązku podatkowego na dzień 13 kwietnia 2016 r. 2.2. Na skutek wniesionego przez Stronę odwołania Organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Organu I instancji. Organ podatkowy twierdzenie Strony, że nie była właścicielem przedmiotowego pojazdu, ponieważ sprzedała go K. P. uznał za nieprawdziwe i nie znajdujące potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. W swoich zeznaniach zarówno nabywca przedmiotowego pojazdu R. R. jak i osoby pośredniczące w zakupie – J. R. i J. R. nie potwierdzają aby sprzedającym i ostatnim właścicielem przedmiotowego pojazdu był K. P. Świadkowie potwierdzają, że we wszystkich czynnościach związanych z zakupem przedmiotowego pojazdu brała bezpośrednio udział Strona. Organ zauważył jeszcze, że postać K. P. pojawiła się w aktach sprawy dopiero po wszczęciu postępowania podatkowego i zdaniem organu miała za zadanie wprowadzenia organów podatkowych w błąd i utrudnienie przeprowadzenia postępowania podatkowego w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym, powstałego w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym dokonanym przez A. S. samochodu marki Porsche 911 nr nadwozia [...]. 2.2.1. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził finalnie, że spójne zeznania świadków - osób biorących udział w transakcji, tj. R. R., J. R. i J. R. jednoznacznie potwierdzają, że właścicielem przedmiotowego samochodu w dniu jego sprzedaży była Strona, jak również potwierdzają fakt, iż to ona przemieściła przedmiotowy pojazd na teren kraju, a więc to ona dokonał jego nabycia wewnątrzwspólnotowego. Tym samym więc stała się, stosownie do art. 100 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym, podatnikiem akcyzy. 2.2.2. Ponadto, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zauważył, że nie jest prawdą, iż obowiązek podatkowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowego samochodu został spełniony przez P. Ł., który jak wskazywała Strona opłacił podatek akcyzowy w wysokości ustalonej przez Urząd Celny w Z. i że w aktach postępowania nie znajduje się żaden dokument, z którego wynikałoby, że podatek ten został zadeklarowany w nienależnej wysokości. Organ podatkowy podkreślił, iż jak to wynika z akt sprawy, akcyza zapłacona od przedmiotowego samochodu osobowego w kwocie wynikającej z deklaracji AKC-U złożonej przez P. Ł. nie jest podatkiem, gdyż kwota ta nie została zadeklarowana przez podatnika i nie dotyczy czynności podlegającej opodatkowaniu, tj. nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowego samochodu osobowego przez P. Ł. 3. Uzasadnienie wyroku 3.1. Sąd pierwszej instancji oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.). 3.2. W ocenie Sądu, ze zgromadzonych dokumentów wynika, że to Skarżący przemieścił ww. pojazd na terytorium kraju oraz sprzedał go J. R. Dowody, które organ uznał za wiarygodne tworzą logiczny i spójny obraz omawianej transakcji. Z kolei argumenty i dowody przedstawiane przez Skarżącego zawierały sprzeczności a ich treść jest modyfikowana w kolejnych etapach sprawy. 3.2.1. Jak wynika z umowy z dnia 31 marca 2016 r. (k. 57 akt podatkowych) sprzedającym auto był A. S. Okoliczność ta została potwierdzona w oświadczeniu J. R.(k. 67). Tożsame okoliczności wynikają z oświadczenia J. R. złożonego do protokołu z dnia 29 października 2018 r. (k. 71) i potwierdzonego przez J. R. J. R. oświadczył ponadto, że "w wyniku negocjacji przeprowadzonych w dniu 4 kwietnia 2016 r. we W., Pan A. S. nie zgodził się na obniżenie ceny samochodu o wartość należnej akcyzy, która miała wynosić ok. 50.000 zł i w związku z tym zobowiązał się ustnie do zrobienia przeglądu technicznego pojazdu oraz opłacenia akcyzy" oraz, że osobą, która ma zapłacić akcyzę jest A. S. "ze względu na adres zamieszkania w Polsce, wynikający z dowodu osobistego Pana A. S., którym się wylegitymował przed Panem J. R. w dniu 4 kwietnia 2016r.". J. R. dysponowała ponadto kopią dowodu osobistego A. S. Również R. R. jako świadek zeznał do protokołu w dniu 9 grudnia 2019r. (k.156), że "w dniu 31 marca 2016 r. umówiłem ze sprzedającym tj. Panem A. S. na dokonanie oględzin samochodu w salonie firmowym P. we W. na dzień 4 kwietnia 2016 r. [...] W dniu 4 kwietnia 2016 r. poprosiłem o pośrednictwo i pomoc przy zakupie auta Pana J. R. męża Pani J. R. [...] który zna się na zasadach handlu i sprawach technicznych samochodów. Z Panem J. R. i moim synem K. pojechaliśmy do W., gdzie na Centrum P. przyjechał ww. autem Pan A. S.. [...] Po tym przeglądzie zdecydowałem się na zakup samochodu, po czym Pan J. R. w moim imieniu sprawdził komplet dokumentów tego samochodu a Pan S. okazał polski dowód osobisty.[...] Pan S. na lawecie w dniach 14 lub 15.04.2016 r. dostarczył samochód [...] pod mój dom w J. gdzie mieszkam". Zdaniem Sądu przedstawiony ciąg zdarzeń znajduje odzwierciedlenie m.in. w: – dokumencie badania stanu auta z 4 kwietnia 2016 r. wystawionego przez P. C. W.; – potwierdzeniu przelewu kwoty 30.000 zł dokonanego 6 kwietnia 2016 r. (k. 12) przez J. R. na konto A. S. tytułem "wpłata od umowy kupna samochodu P. [...]"; – dokumencie zlecenia z 12 kwietnia 2016 r. (k.66) przez Firmę P. naprawy samochodu P.; – zaświadczeniu z 13 kwietnia 2016 r. (k. 37) o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu; – fakturze z 14 kwietnia 2016 r. wystawionej przez w E. sp. z o.o. Sp. Kom. (k.65) za przegląd i naprawę przedmiotowego auta; – potwierdzeniu przelewu kwoty 360.000 zł dokonanego 15 kwietnia 2016 r.(k. 11) przez J. R. na konto A. S. tytułem "zapłata końcowa do umowy kupna samochodu P.". Jak zauważył organ I instancji w stanowisku w sprawie odwołania z 23 marca 2020 r. wspólnikami spółki A. sp. z o.o. Sp. Kom. są A. D. oraz A. S. W aktach sprawy brak jest natomiast dokumentu potwierdzającego, że A. S., zgodnie ze zobowiązaniem wynikającym z oświadczeń J. i J. R., dokonał zapłaty akcyzy. Jak wynika natomiast z deklaracji AKC-U z 8 kwietnia 2016 r. (k. 23) P. Ł. zadeklarował kwotę podatku akcyzowego w wysokości 1.103 zł z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu Porsche nr VIN: [...] kupionego przez J. R. Na marginesie zauważyć należy, że dołączony do ww. deklaracji opis uszkodzeń (k.19) "dach", "szyby tył" oraz zdjęcie (k.19v) nie odpowiadają modelowi auta o ww. nr VIN tj. o nadwoziu cabrio. Wyżej wymienione dowody potwierdzają, że A. S. zaoferował sprzedaż samochodu, przyjął zaliczkę (6 kwietnia 2016 r.), poprzez powiązane z nim firmy zlecił naprawę samochodu w Niemczech (12-14 kwietnia 2016 r.), przekazał samochód nabywcy i odebrał resztę umówionej kwoty (15 kwietnia 2016 r.). Ponadto, jak wynika m.in. z dowodu rejestracyjnego przedmiotowy samochód był zarejestrowany na terytorium Niemiec od dnia 26 kwietnia 2010 r. do dnia 15 kwietnia 2016 r. Jego jedynym posiadaczem w tym czasie był A. S. Potwierdza to również P. w Ś. 3.2.2. W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo uznały, że ww. okoliczności stwierdzone są wystarczająco wskazanymi już dowodami i zgodnie z art. 188 O.p. odmówiły przeprowadzenia dowodów wskazanych w pismach Skarżącego z 22 października 2019 r. oraz 22 stycznia 2020 r. Zdaniem Sądu ewentualne zawarcie 16 stycznia 2015 r. pomiędzy K. P. a Skarżącym umowy sprzedaży samochodu nie oznacza, że w marcu 2016 r. Skarżący nie mógł być ponownie właścicielem auta i sprzedać go J. R. Tym bardziej, że okoliczność zmiany posiadacza/właściciela pojazdu nie została odnotowana w dowodzie rejestracyjnym i karcie pojazdu. Wbrew twierdzeniu Skarżącego umowa zawarta z K. P. pozostaje bez wpływu na ocenę kto dokonał, dostarczył i sprzedał J. R. przedmiotowy samochód. Sąd dostrzegł, że w postanowieniach z 9 stycznia 2020 r. oraz 27 sierpnia 2020 r. organy nie tylko odmówiły przeprowadzenia dowodów ale dokonały oceny wiarygodności części z nich. Ocena ta powraca w uzasadnieniach decyzji obu instancji. Zdaniem Sądu uchybienie to nie ma wpływu na wynik postępowania. Niezależnie od powyższego - to zdaniem Sądu - wersja zdarzeń przedstawiona przez Skarżącego jest niewiarygodna. Trafnie bowiem podniósł organ podatkowy, że K. P. pojawia się dopiero po wszczęciu postępowania podatkowego. O uczestnictwie takiej osoby w transakcji nie wspominają ani R. R. ani Państwo R. Osoby te legitymowały sprzedającego samochód i potwierdziły, że był to A. S. Jest to powszechna i racjonalna praktyka przy zawieraniu umów sprzedaży samochodów, nie tylko o tak znacznej wartości. Ponadto to na konto Skarżącego wpłynęły pieniądze. Niezgodne z logiką i doświadczeniem życiowym byłoby przelanie tak znacznej kwoty pieniężnej na konto osoby nie będącej stroną umowy sprzedaży. Sąd wskazał, że w oświadczeniu z 30 września 2019 r. (k.103) K. P. wskazał, że Państwo R. przelali Skarżącemu kwotę 390.000 zł z jego dyspozycji i był to zwrot części z 100.000 Euro, które Skarżący dał K. P. jako zaliczkę na zakup F. Takiej podstawie tej operacji przeczą tytuły przelewów oraz oświadczenia J. i J. R., z których jednoznacznie wynika, że pieniądze te stanowiły zapłatę za samochód Porsche kupiony od Skarżącego. Równocześnie w odwołaniu od decyzji I organu instancji Skarżący podniósł, że nr telefonu powiązany z zamieszczoną w Internecie ofertą sprzedaży auta należy do K. P. Wspomniane oświadczenie oraz przytoczona argumentacja odwołania sugerują, że to K. P. a nie A.. S sprzedał lub przynajmniej uczestniczył w sprzedaży samochodu J. R. To K. P. wystawił ogłoszenie oraz wydał dyspozycję J. R. o przelewie na konto A. S. Tymczasem w skardze do Sądu Skarżący powołuje się na zeznania K. P. złożone 5 października 2020 r. w Prokuraturze Rejonowej w Z. w charakterze świadka, w których oświadczył, że sprzedał auto P. Ł. i nigdy nie kontaktował się z J. R. i J. R. Powyższe potwierdza ocenę organu, że K. P. nie był stroną umowy sprzedaży ani nie uczestniczył w tej transakcji oraz świadczy o tym, że Skarżący zmienia wersję wydarzeń czyniąc ją niewiarygodną. W odwołaniu od decyzji organu I instancji sugerował bowiem, że "to K. P. był właścicielem spornego samochodu w dniu jego sprzedaży J. R.". Natomiast w skardze do Sądu powołuje się na zeznania K. P. wskazujące, że właścicielem tym był P. Ł. Jak wynika z treści odwołania i skargi, K. P. i A. S. znają się dobrze i współpracują na potrzeby postępowania od października 2019 r. Nie sposób zatem nie zwrócić uwagi na brak kompletnych i spójnych wyjaśnień Skarżącego, co wskazuje, że jego argumentacja nie jest ukierunkowana na pełne wyjaśnienie okoliczności sprawy. 3.2.3. Sąd nie podzielił tym samym zarzutów naruszenia art. 120, art. 121 § 1 i § 2, art. 122, art. 181 i art. 187 O.p. Za niezasadny Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 191 i art. 229 O.p. 3.2.4. Zdaniem Sądu prawidłowe jest stanowisko organu, zgodnie z którym właścicielem przedmiotowego samochodu w dniu jego sprzedaży był Skarżący oraz, że to on przemieścił przedmiotowy pojazd na teren kraju, a więc to on dokonał jego nabycia wewnątrzwspólnotowego. Skarżący, stosownie do art. 100 ust. 1 pkt 2 u.p.a., stał się podatnikiem akcyzy. Zatem to na Skarżącym ciążył obowiązek, bez wezwania organu, złożenia właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego deklaracji uproszczonej, obliczenia i zapłaty akcyzy z tego tytułu. Prawidłowo przyjęto datę powstania obowiązku tj. datę pierwszej udokumentowanej czynności na terenie kraju, czyli badania technicznego przedmiotowego samochodu, dokonanego w Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów w Z., zgodnie z przepisami art. 101 ust 5 ustawy o podatku akcyzowym. Zgodnie z przepisami ustalono średnią wartość rynkową samochodu korzystając z komputerowego systemu I., ustalając, iż w kwietniu 2016 r. wartość rynkowa pojazdu marki Porsche 911 z 2010 r. wynosiła 345.000,00 zł i określono rzeczywistą wysokość podstawy opodatkowania, a następnie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym w kwocie 43.989.00 zł. Na uwzględnienie nie zasługiwały zatem zarzuty naruszenia ww. przepisów prawa materialnego. 3.2.5. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 100 ust. 3 u.p.a. poprzez przyjęcie, że na Skarżącym ciąży obowiązek podatkowy z tytułu podatku akcyzowego pomimo, że w stosunku do samochodu powstał obowiązek podatkowy w związku z wewnątrzwspólnotowym nabyciem tego samochodu przez P. Ł., który opłacił podatek akcyzowy. Jak trafnie zauważył organ w odpowiedzi na skargę, P. Ł. nie jest podatnikiem a kwota przez niego zadeklarowana nie dotyczy czynności podlegającej opodatkowaniu, tj. nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowego samochodu osobowego przez P. Ł. 3.3. Na uwzględnienie nie zasługiwał sformułowany w skardze wniosek o przeprowadzenie dowodów. W sprawie brak było istotnych wątpliwości, które wymagałyby wyjaśnienia. 4. Skarga kasacyjna Skarżącego 4.1. W skardze kasacyjnej Skarżący zaskarżył w całości wyrok Sądu pierwszej instancji. Wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji. Wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania. 4.2. Sądowi pierwszej instancji Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 121 § 1 i § 2, art. 122, art. 187 § 1 oraz 229 O.p. poprzez oddalenie skargi w wyniku przyjęcia, że postępowanie prowadzone przez organy obu instancji prowadzone było w sposób prawidłowy, zaś zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy jest spójny i zupełny, w związku z czym brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, podczas gdy: a) w postępowaniu przed organami podatkowymi nie przeprowadzono postępowania w sposób umożliwiający wyjaśnienie wszelkich istotnych okoliczności niezbędnych dla rzeczowej i prawidłowej oceny stanu faktycznego mającego wpływ na wynik postępowania, w szczególności poprzez nie przeprowadzenie w sposób wyczerpujący postępowania dowodowego, b) w postępowaniu przed organami podatkowymi nie podjęto czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności nie przeprowadzono żadnych dowodów zawnioskowanych przez Skarżącego kasacyjnie, c) uniemożliwiono Skarżącemu kasacyjnie skorzystanie z zawartych w ww. regulacjach uprawnień poprzez odmowę przeprowadzenia przez Organ II instancji zawnioskowanych przez Skarżącego kasacyjnie dowodów, podczas gdy Organ zobowiązany był do przeprowadzenia tychże dowodów, gdyż zmierzały one do wykazania istotnych dla sprawy okoliczności, w szczególności w postaci wykazania, że Skarżący nie mógł być podatnikiem podatku akcyzowego od czynności wykonanych w kwietniu 2016 r., bowiem od 16 stycznia 2015 r. nie pozostawał ani właścicielem ani posiadaczem samochodu osobowego marki Porsche 911 nr nadwozia [...], d) naruszono podstawowe zasady postępowania administracyjnego jak zasada legalizmu, zasada prawdy obiektywnej, czy zasada budzenia zaufania; 2) art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 191 O.p. poprzez przyjęcie, że: - w sprawie prawidłowo ustalono okoliczności faktyczne na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, który nie pozostawiał wątpliwości co do stron i sposobu realizacji transakcji sprzedaży pojazdu marki Porsche 911 nr nadwozia [...]; - organy podatkowe prawidłowo uznały za wiarygodne zeznania świadków J. R., J. R. i R. R. w zakresie ustalającym okoliczności sprzedaży pojazdu marki Porsche 911 nr nadwozia [...], podczas gdy organy podatkowe przekroczyły zasadę swobodnej oceny dowodów w szczególności poprzez: uznanie, że dowodami przydatnymi dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy są wyłącznie dowody zebrane przez organy w toku postępowania administracyjnego, nie stanowią ich natomiast dowody przedstawione przez Skarżącego, gdyż przeczą one obrazowi staniu faktycznego jaki daje się wyinterpretować z dowodów zebranych przez organ, nieuzasadnioną interpretację wszelkich dowodów na niekorzyść Skarżącego i w konsekwencji nie dopuszczenie dowodów przedstawianych przez Skarżącego, ocenę dowodów niedopuszczonych w toku postępowania; 3) art. 3 § 1 w zw. z art. 106 § 3 P.p.s.a. poprzez oddalenie wszystkich zawnioskowanych przez Skarżącego w skardze wniosków dowodowych, pomimo wystąpienia i nieusunięcia w toku postępowania istotnych wątpliwości, o których mowa w ww. przepisie, a także, pomimo że zawnioskowane dowody były niezbędne dla dokonania prawidłowej oceny legalności zaskarżonych decyzji organów podatkowych; 4) art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 O.p. poprzez jego niezastosowanie skutkujące nieuchyleniem przez Sąd I instancji decyzji obu organów podatkowych i bezpodstawne przyjęcie, iż nie podlegają one uchyleniu, pomimo iż zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa; 5) art. 100 ust. 1 pkt. 2 ustawy o podatku akcyzowym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że Skarżący kasacyjnie jest podatnikiem podatku akcyzowego powstałego w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym samochodu osobowego marki Porsche 911 nr nadwozia [...], podczas gdy: a) z dokumentów i innych dowodów zaoferowanych przez Skarżącego jasno wynika, że nie może on być podatnikiem podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia ww. pojazdu, bowiem: - Skarżący nie dokonywał wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego marki Porsche 911 nr nadwozia [...], gdyż nigdy nie sprowadzał na terytorium kraju ww. samochodu osobowego z krajów Unii Europejskiej, - od dnia 16 stycznia 2015 r. Skarżący nie był właścicielem samochodu osobowego marki Porsche 911 nr nadwozia [...], nie był też w jego posiadaniu i nie miał żadnego prawa rozporządzania ww. samochodem, gdyż dokonał przeniesienia własności ww. samochodu oraz jego posiadania, w drodze zawarcia i wykonania umowy sprzedaży samochodu osobowego marki Porsche 911 nr nadwozia [...] w dniu 16 stycznia 2015 r. na rzecz K. P. na terenie N., - w aktach sprawy znajduje się dokument e-Zefir numer [...] potwierdzający zapłatę akcyzy na terytorium kraju od nabytego wewnątrzwspólnotowo samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju - dotyczący samochodu marki Porsche 911 nr nadwozia [...], z którego wynika, że akcyza od ww. pojazdu została zapłacona w dniu 11.04.2016 r., a zatem Skarżący kasacyjnie nie może być zobowiązany do zapłaty podatku akcyzowego, od którego została już zapłacona akcyza, 6) art. 100 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wobec przyjęcia, że na Skarżącym kasacyjnie ciąży obowiązek podatkowy z tytułu podatku akcyzowego pomimo, że w stosunku do samochodu osobowego marki Porsche 911 nr nadwozia [...] powstał obowiązek podatkowy w związku z wewnątrzwspólnotowym nabyciem tego samochodu przez P. Ł., który opłacił podatek akcyzowy w wysokości ustalonej przez Urząd Celny w Zielonej Górze (miejsce złożenia deklaracji uproszczonej nabycia wewnątrzwspólnotowego przez P. Ł.), a w aktach niniejszego postępowania nie znajduje się żaden dokument, z którego wynikałoby, że podatek ten został zadeklarowany w nienależnej wysokości, w związku z czym nie może być mowy o powstaniu obowiązku podatkowego z tytułu podatku akcyzowego na podstawie innej czynności podlegającej opodatkowaniu, w tym rzekomego wewnątrzwspólnotowego nabycia ww. samochodu przez Skarżącego, 7) art. 100 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym poprzez jego niezastosowanie - i przyjęciu, że podatnikiem podatku akcyzowego nie jest P. Ł. – obciążenie podatkiem akcyzowym Skarżącego, a nie J. R., pomimo że w okolicznościach sprawy bezspornym jest, że jeśli podatnikiem omawianego podatku nie jest P. Ł., to jest nim J. R., bowiem to J. R. dokonała czynności opodatkowanej podatkiem akcyzowym od samochodu osobowego marki Porsche 911 nr nadwozia [...], gdyż to ona dokonała sprzedaży na rzecz R. R. pojazdu, od którego - zdaniem organów podatkowych - nie została uiszczona akcyza, zaś zgodnie z ww. przepisem opodatkowaniem akcyzą objęta jest sprzedaż samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju, jeżeli akcyza nie została zapłacona w należnej wysokości, a w wyniku kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej albo postępowania podatkowego nie ustalono, że akcyza została zapłacona, 8) art. 106 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w uznaniu, że Skarżący dokonał nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Porsche 911 nr nadwozia [...] w sytuacji, gdy Skarżący kasacyjnie wykazał, że pojazd ten faktycznie zbył w dniu 16 stycznia 2015 r. na terenie Niemiec i wydał go nabywcy wraz z całą dokumentacją dotyczącą tego pojazdu, a co za tym idzie kto inny dokonał jego przemieszczenia na teren kraju i kto inny jest zatem obowiązany do zapłaty podatku akcyzowego. 4.3. W skardze kasacyjnej wniesiono również, 1) aby na podstawie art. 125 § 1 pkt 2 w zw. z art. 192 P.p.s.a., Sąd przeprowadził postępowanie uzupełniające z dokumentów: a) dokumentu w postaci protokołu z przesłuchania Skarżącego z dnia 5 października 2020 r. w toku postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w Z. pod sygn. akt [...], b) dokumentu w postaci protokołu przesłuchania K. P. z dnia 5 października 2020 r. w toku postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w Z. pod sygn. akt [...] wraz z umową sprzedaży samochodu marki Porsche 911 nr nadwozia [...] zawartej pomiędzy K. P., a P. Ł. w kwietniu 2016 r., c) postanowienia Prokuratury Rejonowej w Z. z dnia 10 marca 2021 r., d) wniosku pokrzywdzonego z dnia 30 marca 2021 r. o przeprowadzenie dowodu z okazania i konfrontacji na następujące fakty: - występowania w sprawie istotnych wątpliwości, o których mowa w art. 106 § 3 P.p.s.a., dotyczących niewyjaśnionych elementów stanu faktycznego, a w szczególności odnoszących się do rzeczywistego kręgu osób biorących w udział w spotkaniu we W. w dniu 4 kwietnia 2016 r. i osób składających podpis pod umowami sprzedaży samochodu marki Porsche 911 nr nadwozia [...]znajdujących się w aktach sprawy oraz wątpliwości odnoszących się do ustalenia rzeczywistego właściciela ww. pojazdu w dniu 4 kwietnia 2016 r. prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w Z. postępowania pod sygnaturą [...]., którego wynik może mieć wpływ na wynik niniejszego postępowania, a w konsekwencji zasadności zawieszenia postępowania; 2) aby Sąd zawiesił postępowanie z uwagi na wszczęcie przez Prokuraturę Rejonową w Z. dochodzenia w sprawie podrobnienia podpisów Skarżącego na umowach sprzedaży samochodu dotowanych na dzień 31 marca 2016 r. - w zakresie tego wniosku NSA postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2021 r., I FSK 847/21 rozstrzygnął o odmowie zawieszenia postępowania (postanowienie w aktach sprawy). 5. Odpowiedź na skargę kasacyjną W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor IAS wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. 6. Dalsze pisma procesowe W piśmie z dnia 26 maja 2021 r. Skarżący przedstawił uzupełnienie argumentacji odwołując się w niej do opinii kryminalistycznej z 22 marca 2021 r. dotyczącej podpisów pod umową sprzedaży z 31 marca 2016 r. Do pisma załączył opinię z 22 marca 2021 r. 7. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 7.1. W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Tego rodzaju przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani do umorzenia postępowania przed Sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 P.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40). Skarga kasacyjna zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio P.p.s.a.) okazała się niezasadna i dlatego podlegała oddaleniu. Sąd nie naruszył bowiem podanych w zarzutach przepisów prawa w sposób, który wymagałby uchylenia zaskarżonego wyroku. 7.2. Przede wszystkim Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 3 § 1 w zw. z art. 106 § 3 P.p.s.a. poprzez oddalenie wszystkich sformułowanych przez Skarżącego w skardze wniosków dowodowych. Skarżący w piśmie procesowym stanowiącym skargę na jego stronach od 3 do 6 wymienił szereg dokumentów z których jego zdaniem Sąd pierwszej instancji powinien przeprowadzić dowód. Wśród nich była m.in.: umowa najmu z 1 kwietnia 2010 r., umowa kupna-sprzedaży pojazdu z 16 stycznia 2015 r., dowody przelewu z 12 i 15 stycznia 2015 r., protokoły przesłuchania z 5 października 2020 r. A. S. i K. P. z postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w Z., oświadczenia K. P. z 30 września 2019 r., zaświadczenia o zameldowaniu i wymeldowaniu A. S. Wniosek o przeprowadzenie dowodów z tych dokumentów nie mógł zostać uwzględniony, gdyż w istocie zmierzał do dokonania przez Sąd administracyjny ustaleń sprawy, podczas gdy zasadniczą rolą Sądu była ocena legalności zaskarżonej w sprawie decyzji (na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu). Tę Sąd zobowiązany był dokonać w zestawieniu ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, a ewentualne jego niedostatki związane ze stwierdzeniem przez Sąd naruszenia przez organy przepisu prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, skutkować powinny uchyleniem kontrolowanego aktu. Jeżeli zatem Skarżący uważał, że w sprawie uchybiono przepisom poprzez zgromadzenie przez organy materiału dowodowego, którego nie można było uznać za zupełny, czy też w postępowaniu podatkowym odmówiono przeprowadzenia dowodów, to dla takich zapatrywań właściwe jest sformułowanie odpowiednich zarzutów, a nie żądanie przeprowadzenia dowodów przez sąd administracyjny. Zarzuty takie dotyczyć mogą naruszenia art. 187 § 1, czy art. 188 O.p., choć i tak przy ich braku kontrola Sądu pierwszej instancji, jako niebędącego związanym granicami skargi, powinna i tego rodzaju aspekty sprawy mieć na uwadze. Z lektury uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uznał materiał dowodowy za prawidłowo zgromadzony i oceniony (str. 13); organy podjęły bowiem wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy; zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy (str. 17); zasadnie odmówiły przeprowadzenia dowodów, które dotyczyły okoliczności stwierdzonych wystarczająco innym dowodem (str. 17); przy czym organy obu instancji prawidłowo uznały, że okoliczności stwierdzone są wystarczająco wskazanymi już dowodami i zgodnie z art. 188 O.p. odmówiły przeprowadzenia dowodów wskazanych w pismach Skarżącego z 22 października 2019 r. oraz 22 stycznia 2020 r. (str. 15). Sąd pierwszej instancji nie miał przy tym istotnych wątpliwości przy rozpoznaniu sprawy, co w zaskarżonym wyroku w odniesieniu do wniosku Strony wyjaśnił. W konsekwencji w realiach tej sprawy Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 106 § 3 P.p.s.a. 7.3. W skardze kasacyjnej Skarżący również sformułował wniosek o przeprowadzenie dowodów z załączonych pism. Tym razem jego oczekiwania dotyczyły kilku dokumentów, tj.: - protokołów przesłuchań z 5 października 2020 r. A. S. i K. P. z postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w Z.; - wniosku Skarżącego z 30 marca 2021 r. do Prokuratury Rejonowej o przeprowadzenie dowodów; - postanowienia o powołaniu biegłego z 10 marca 2021 r. i następnie efektu badań biegłego w postaci opinii kryminalistycznej z 22 marca 2021 r., w której stwierdzono, że podpis pod umową sprzedaży z 31 marca 2016 r. w miejscu "sprzedający" nie został nakreślony przez A. S., a został najprawdopodobniej nakreślony przez K. P. 7.3.1. Naczelny Sąd Administracyjny zapoznał się z wymienionymi dokumentami i nie stwierdził, aby w sprawie Sąd pierwszej instancji naruszył pozostałe (poza omówionym już zarzutem naruszenia art. 106 § 3 P.p.s.a.) przepisy powoływane w skardze kasacyjnej. Dokumenty w postaci ww. protokołów oraz wniosku z 30 marca 2021 r. zostały sporządzone już po zakończeniu postępowania przed organami podatkowymi (zaskarżoną w sprawie decyzję wydano 17 września 2020 r.). Dokumenty te nie wchodzą w skład materiału sprawy, w konsekwencji okoliczności z nich wynikające nie mogą obecnie dla Sądu kasacyjnego stanowić podstawy do formułowania ocen działania organu wydającego decyzję. Organ podatkowy ustalał bowiem stan faktyczny sprawy w oparciu o szereg okoliczności faktycznych wywodzonych na podstawie zgromadzonego w tej sprawie materiału dowodowego. Przepis art. 191 O.p. stanowi wyraźnie, że organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza to, że wymieniony organ według swojej wiedzy, doświadczenia, zasad logiki i wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych oraz wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne. W sytuacji więc, gdy organ dysponuje w ramach zgromadzonego materiału całym spektrum dowodów (przykładowo: dokumentami, informacjami uzyskanymi od innych organów, zeznaniami świadków), dopiero w ramach oceny tego materiału ustala okoliczności i przyjmuje je do podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu faktycznym decyzji wskazuje zaś na fakty, które zostały uznane przez niego za udowodnione, dowody, którym dał wiarę oraz przyczyny dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Z kolei treści o których zeznaje (co do których składa wyjaśnienia) określona osoba nie stanowią i nie mogą stanowić w postępowaniu sądowym okoliczności nadającej się do automatycznego i koniecznego zarazem przyjęcia do struktury stanu faktycznego danej sprawy. Tak pozyskiwane oraz wyrażane procesowo wypowiedzi i twierdzenia podlegają ocenie ale przed organem podatkowym jak każdy inny dowód; dopiero zaś po jej przeprowadzeniu mogą zostać uznane za wiarygodne albo niewiarygodne (w całości albo częściowo). Nieusprawiedliwione było zatem w realiach niniejszej sprawy założenie przyjęte przez Skarżącego, że okolicznościami świadczącymi o naruszeniu przez organy przepisów postępowania są te, które zdaniem Skarżącego miały wynikać bezspornie z treści zeznań złożonych w postępowaniu karnym po wydaniu w sprawie decyzji. 7.3.2. Z ustaleń organów niniejszej sprawy podatkowej zaś wynikało, że przedstawiona przez Skarżącego wersja zdarzeń co do obrotu spornym autem nie była wiarygodna. Organ i następnie Sąd pierwszej instancji wyjaśnili z jakich względów uznali opis zdarzeń Skarżącego za niewiarygodny; nadto przeciw temu organ i następnie Sąd pierwszej instancji zestawili zeznania trzech świadków (R. R., J. R. i J. R.), które ocenione przy uwzględnieniu art. 191 O.p. wskazują, że to Skarżący był właścicielem przedmiotowego auta w dniu jego sprzedaży J. R.i to on przemieścił towar na teren kraju. W łączności z zeznaniami tych osób w sprawie wskazano na fakty potwierdzające końcowy wniosek organów. Dla przypomnienia, wobec forsowanej wersji zdarzeń przez Skarżącego, wymienione osoby – uczestnicy transakcji zakupu samochodu spójnie podali, że właścicielem przedmiotowego samochodu w dniu jego sprzedaży był A. S.; J. R. oświadczył, że "był przekonany, że nabywcą wewnątrzwspólnotowym przedmiotowego samochodu, który powinien zapłacić za niego akcyzę jest A. S. ze względu na jego adres zamieszkania w Polsce, wynikający z dowodu osobistego tej osoby, która wylegitymowała się przed J. R. w dniu 4 kwietnia 2016 r. i którego fotokopię przesłał później na adres mailowy J. R."; J. R. świadoma odpowiedzialności karnej, wynikającej z art. 233 § 1 Kodeksu karnego oświadczyła w piśmie z 6 listopada 2018 r., że "W dniu 4 kwietnia 2016 mój mąż J. R. wraz z [świadkowie R. R. i K. R.] w salonie P., pierwszy raz spotkał A. S. legitymującego się dowodem osobistym o nr [...] (fotokopie dowodu dołączam)"; z kolei R. R. umówił się ze sprzedającym A. S. na dokonanie oględzin samochodu w salonie Porsche we W.; w dniu 4 kwietnia 2016 r. poprosił o pośrednictwo i pomoc w zakupie J. R. męża J. R. prowadzącej firmę w zakresie handlu samochodami; na spotkanie do W. R. R. udał się z J. R. i z synem K., gdzie A. S. przyjechał osobiście przedmiotowym samochodem, A. S. zadeklarował, że przeprowadzi dla R. R. całą procedurę sprzedaży samochodu wraz z badaniami technicznymi poprzez firmę J. R.. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego twierdzenia tych osób spójnie oddają obraz sprawy. W postępowaniu kasacyjnym powołano się na opinię kryminalistyczną z 22 marca 2021 r., w której stwierdzono, że "podpis pod umową sprzedaży z 31 marca 2016 r. w miejscu "sprzedający" nie został nakreślony przez A. S., a został najprawdopodobniej nakreślony przez K. P.". Ujawniona tą opinią okoliczność stanowi w istocie novum względem autentyczności złożonego pod umową z 31 marca 2016 r. podpisu, i jako taka nie mogła stanowić aspektu sprawy kasacyjnej w której kontrolą objęto zaskarżony wyrok bazujący na stanie faktycznym i prawnym z dnia orzekania przez organy podatkowe. Choć dostrzec należało, że dokument umowy sprzedaży samochodu Porsche 911 z 31 marca 2016 r. nie był jedynym dokumentem, na którym swe ustalenia oparły organy. Jak to trafnie już zauważono bowiem w postanowieniu NSA z 3 sierpnia 2021 r., sygn. akt I FSK 847/21 - o odmowie zawieszenia postępowania kasacyjnego z wniosku Skarżącego motywowanego wszczęciem przez Prokuraturę Rejonową w Z. dochodzenia (sygn. [...]) w sprawie podrobienia podpisów Skarżącego na datowanej na dzień 31 marca 2016 r. umowie sprzedaży samochodu marki Porsche 911 nr nadwozia [...] - ustalenia sprawy wykraczały poza okoliczności związane z kwestionowanym przez Skarżącego spotkaniem z nabywcami samochodu w salonie we W. gdzie miało dojść do podpisania spornej umowy. Oprócz spójnych twierdzeń świadków (odnośnie spotkania się ze Skarżącym, jego wylegitymowania, otrzymania od niego z jego skrzynki pocztowej dokumentów dot. auta, zlecenia przez Skarżącego dostawy auta), organy i następnie Sąd (str. 14 zaskarżonego wyroku) opisały ciąg zdarzeń dot. spornego auta z odwołaniem się do konkretnych dokumentów. Tu jaskrawo uwidacznia się to, że: - Skarżący otrzymywał przelewy na swój rachunek bankowy od J. R. tytułem "wpłata od umowy kupna samochodu Porsche [...]"; "zapłata końcowa do umowy kupna samochodu Porsche..."; - na dokumencie zlecenia naprawy samochodu Porsche z 12 kwietnia 2016 r. w E. widnieje firma Przetwórnia "S."; - fakturę z 14 kwietnia 2016 r. za przegląd i naprawę przedmiotowego auta wystawiono w E. K. dla A.sp. z o.o. Sp. Kom. Jak zauważył zaś organ I instancji w stanowisku w sprawie odwołania z 23 marca 2020 r. wspólnikami spółki A. sp. z o.o. Sp. Kom. są A. D. oraz A. S.. Z kolei w przypadku wskazanych przelewów, to jak słusznie ocenił Sąd pierwszej instancji, niezgodne z logiką i doświadczeniem życiowym byłoby przelanie tak znacznej kwoty pieniężnej na konto osoby nie będącej stroną umowy sprzedaży. Ponadto, jak wynika m.in. z dowodu rejestracyjnego przedmiotowy samochód był zarejestrowany na terytorium Niemiec od 26 kwietnia 2010 r. do 15 kwietnia 2016 r. Jego jedynym posiadaczem w tym czasie był A. S.. Potwierdziło to P. w Ś., które w odpowiedzi na wniosek organu I instancji o ustalenie w postępowaniu podatkowym danych ostatniego właściciela na terenie Niemiec samochodu marki Porsche 911, nr [...] wskazały, że w dniu wyrejestrowania przedmiotowego samochodu, tj. w dniu 15 kwietnia 2016 r., ostatnim jego właścicielem (czy posiadaczem jak wskazywał autor skargi) był A. S. 7.3. Naczelny Sąd Administracyjny w wyniku kontroli kasacyjnej (przy uwzględnieniu art. 183 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 176 i art. 174 P.p.s.a.) nie dopatrzył się wadliwej oceny Sądu pierwszej instancji podjętych przez organy czynności i ustalonego przez nie stanu faktycznego. Ukierunkowane na zwalczenie tej oceny wszystkie zarzuty naruszenia przepisów postępowania były bezzasadne. Organy obu instancji podjęły bowiem wszelkie niezbędne działania mające na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i usunięcie powstałych wątpliwości, zebrały kompletny materiał dowodowy. Ocena dowodów została dokonana w sposób wszechstronny, zaś rozstrzygnięcie sprawy - zostało w sposób logiczny i przekonujący uzasadnione. Przy czym Skarżący nie formułował w sprawie zarzutu naruszenia art. 188 O.p. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., stąd motywy ze skargi kasacyjnej "o nie przeprowadzeniu przez organy żadnych wnioskowanych dowodów" nie mogły zostać merytorycznie skomentowane, choć w tym obszarze Sąd pierwszej instancji przedstawił w zaskarżonym wyroku swoje stanowisko (str. 15). Podobnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie w zaskarżonym wyroku odniósł się do innych motywów skargi, jak tych ukierunkowanych na wykazanie, że Skarżący sprzedał auto K. P., a podatnikiem akcyzy od tego samochodu jest P. Ł. Z kolei, zdaniem tut. Sądu, skargą kasacyjną nie zdołano skutecznie podważyć podanej i w tym zakresie przez Sąd pierwszej instancji oceny. 7.4. Skoro zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego stanowiły konsekwencję wskazanych wcześniej naruszeń proceduralnych, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił, że w niepodważonym skutecznie zarzutami skargi kasacyjnej stanie faktycznym, nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego. Prawidłowo Sąd pierwszej instancji podał, że to na Skarżącym ciążył obowiązek, bez wezwania organu, złożenia właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego deklaracji uproszczonej, obliczenia i zapłaty akcyzy z tego tytułu. Prawidłowo również przyjęto datę powstania obowiązku, tj. datę pierwszej udokumentowanej czynności na terenie kraju, czyli badania technicznego przedmiotowego samochodu, dokonanego w Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów A. Sp. z o.o. w Z., zgodnie z przepisami art. 101 ust 5 ustawy o podatku akcyzowym. 7.5. Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny w tej sprawie nie uwzględnił żadnego z zarzutów skargi kasacyjnej, wobec takiej oceny, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia treść art. 204 pkt 1 P.p.s.a. s. NSA S. Golec s. NSA A. Mudrecki s. NSA M. Golecki