I FSK 845/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Izabella Najda-Ossowska po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. z dnia 30 października 2020 r. w sprawie ze skargi kasacyjnej S. Sp. z o.o. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19października 2021 r. sygn. akt I SA/Gd 749/21 w sprawie ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 29 marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu sprzedaży samochodu osobowego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. z dnia 30 października 2020 r.

Wyrokiem z 19 października 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 749/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę S. Sp. z o. o. z siedzibą w G. (dalej: Spółka lub Skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 29 marca 2021 r., w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu sprzedaży samochodu osobowego. Od powołanego wyroku Spółka złożyła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wraz z wnioskiem wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wraz z decyzją ją poprzedzającą, tj. z 30 października 2020 r. Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G.. W uzasadnieniu wniosku, Skarżąca podała, że za wstrzymaniem decyzji organów podatkowych przemawia niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków prawnych. Wysokość zaległości podatkowej i odsetek wynikających z decyzji organów obu instancji przekracza możliwości płatnicze Spółki. Skarżąca posiada zaległości podatkowe w podatku akcyzowym wynikające z kilku decyzji, które zaskarżyła do sądów administracyjnych. Pomimo złożenia wniosku o rozłożenie na raty zaległości podatkowych zostało wszczęte względem Skarżącej postępowanie egzekucyjne. Ponadto Skarżąca w uzasadnieniu wniosku wymieniła zaskarżone przez siebie decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku oraz wyroki Sądu pierwszej instancji od których wniosła skargi kasacyjne wskazując, że za wstrzymaniem wykonania decyzji przemawiają również okoliczności tej sprawy przedstawione w skardze i w skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wykonalności takiego aktu lub czynności mimo wniesienia skargi, którą wyraża art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.). Niemniej w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepisy te stosuje się odpowiednio w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, a to z uwagi na art. 193 zdanie pierwsze ab initio P.p.s.a. Podjęcie działań nakierowanych na skorzystanie z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania. Strona taka powinna mieć jednak świadomość tego, że analizowane uprawnienie wiąże się z obowiązkiem należytego uzasadnienia składanego wniosku, tak stosownymi twierdzeniami, wnioskowaniami, jak i dokumentami, aby w ten sposób wykazać spełnienie ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Konieczne jest zatem przedstawienie we wniosku szczegółowych informacji uzasadniających wystąpienie zdarzeń, które powodują ziszczenie się choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Odnosząc powyższe do materii rozpoznawanego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zauważyć należało, że przedstawiona w nim argumentacja nie została poparta stosownymi dokumentami, które pozwoliłyby dokonać pełnej oceny zasadności twierdzeń w nim stawianych. Motywy ograniczone zostały zasadniczo do ogólnikowego tylko powołania się na niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wymienione przez Spółkę zaskarżone decyzje oraz trwające postępowania sądowe z jej udziałem nie przemawiają same w sobie za zasadnością przyznania racji złożonemu przez nią wnioskowi. Skarżąca nie podała bowiem żadnych konkretnych i weryfikowalnych informacji oraz dowodów, na podstawie których można byłoby uznać, że wykonanie zaskarżonej decyzji będzie w rzeczywistości skutkowało podanymi przez nią konsekwencjami. Rozpoznając złożony wniosek Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił dodatkowo uwagę na oświadczenia złożone przez Spółkę w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy. Zabieg ten miał na celu ewentualne odnalezienie w nim okoliczności wpisujących się w przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca w postępowaniach dotyczących przyznania prawa pomocy o sygn. akt: I SPP/Gd 9/22 wielokrotnie była wzywana do uzupełnienia braków wniosków. Mimo skutecznie doręczanych wezwań braki nie były uzupełniane, co skutkowało pozostawieniem wniosków bez rozpoznania. We wnioskach Skarżącej stale brakowało dostatecznych informacji pozwalających określić jej materialną sytuację. W analizowanym przypadku Skarżąca nie uprawdopodobniła w dostateczny sposób ziszczenia się przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Sformułowany wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został poparty odpowiednimi twierdzeniami, tezami, a także stosownymi dokumentami. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.