I FSK 810/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Marek Kołaczek, , , po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku R. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawartego w skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 stycznia 2019 r. sygn. akt I SA/Po 394/18 w sprawie ze skargi R.G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 27 lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za październik-grudzień 2012 r., styczeń, kwiecień-sierpień 2013 r. oraz kwoty podatku podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego za październik-listopad 2012 r. i sierpień 2013 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Pełnomocnik R.G. (zwanego dalej: "podatnikiem" bądź "skarżącym") w skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 23 stycznia 2019 r., sygn. akt I SA/Po 394/18, wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z 27 lutego 2018 r. w przedmiocie określenia kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za październik – grudzień 2012 r., styczeń, kwiecień – sierpień 2013 r. oraz kwoty podatku podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego za październik – listopad 2012 r. i sierpień 2013 r. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki z uwagi na znaczną wysokość kwoty podlegającej egzekucji i brak wystarczających środków finansowych po stronie skarżącego do jej uiszczenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. tekst jedn. z 2018, poz. 1302; dalej "p.p.s.a."), Sąd może na wniosek skarżącego wydać na posiedzeniu niejawnym postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści powołanych na wstępie przepisów wynika, że uruchomienie postępowania wpadkowego w tym przedmiocie następuje dopiero po zasygnalizowaniu we wniosku, składanym przez stronę, wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skoro zaś to strona jest inicjatorem postępowania w tym przedmiocie, to na niej spoczywa obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Twierdzenia te powinny zaś zostać poparte stosownymi dokumentami. Do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie aktualnymi danymi o stanie majątkowym wnioskodawcy. W interesie strony leży zatem takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Istotne jest więc aby okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zostały należycie uzasadnione i wykazane przez stronę, gdyż rola sądu sprowadza się jedynie do weryfikacji złożonych oświadczeń. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego strona skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów na poparcie podnoszonej argumentacji. Wniosek skarżącej nie pozwalał zatem na dokonanie jakichkolwiek ustaleń odnośnie możliwości finansowych Spółki, a w szczególności tego czy jest w stanie wygospodarować bądź pozyskać środki pieniężne na ewentualną spłatę wymaganych zobowiązań publicznoprawnych. Jednocześnie z analizy wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonym na etapie postępowania przed Sądem I instancji (k. 21-24 akt sądowych) nie wynika, aby strona skarżąca posiadała jakikolwiek majątek, z którego mogłaby być prowadzona w sposób efektywny egzekucja, co raczej skłania do przyjęcia, że brak jest uzasadnionych podstaw do uznania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania nieodwracalnych skutków. Mając zaś na uwadze argumenty pełnomocnika strony zawarte w sformułowanym wniosku warto dogadać, że ustawodawca stworzył pewne mechanizmy zabezpieczające, choć w minimalnym zakresie, byt podmiotów, w stosunku do których prowadzone jest postępowanie egzekucyjne (art. 8 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. z 2018, poz. 1314/). Strona - w świetle obowiązujących przepisów - będzie zatem miała zapewnione, w przypadku ewentualnej egzekucji, środki wolne od zajęć zapewniające minimum egzystencji. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.