I FSK 756/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Maria Dożynkiewicz (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej S. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 listopada 2013 r. sygn. akt I SA/Kr 1394/13 w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 5 czerwca 2013 r. nr ... w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia zwrócić skargę kasacyjną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w celu usunięcia dostrzeżonych braków.

W wyniku wstępnego badania skargi kasacyjnej S. K. wniesionej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 21 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 1394/13, Naczelny Sąd Administracyjny dostrzegł, że nie spełnia ona wszystkich wymagań z art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Skarga kasacyjna, podpisana przez profesjonalnego pełnomocnika - adwokata L. S., nie zawiera zaś wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. W skardze kasacyjnej zawarty jest jedynie wniosek o uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Skarga kasacyjna, co wynika z art. 173 p.p.s.a., przysługuje od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, a nie od rozstrzygnięć organów podatkowych. W wyroku z 8 kwietnia 2014 r., sygn. akt SK 22/11 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 180 w zw. z art. 178 i art. 176 p.p.s.a. w zakresie, w jakim przewiduje odrzucenie, bez wezwania do usunięcia braków, skargi kasacyjnej niespełniającej wymogu zamieszczenia w niej wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia wraz z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany jest niezgodny z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz z art. 78 Konstytucji, a także z wywodzoną z art. 2 Konstytucji zasadą ochrony zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa (Dz. U. nr 102, poz. 643 ze zm.). Wskazany brak skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie, uniemożliwiający nadanie jej prawidłowego biegu, może ulec konwalidacji w trybie określonym w art. 49 § 1 w zw. z art. 176 p.p.s.a. poprzez wezwanie pełnomocnika do uzupełnienia skargi kasacyjnej w podanym zakresie. Wobec powyższego stosownie do art. 180 p.p.s.a. należało zwrócić wskazaną powyżej skargę kasacyjną Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie celem wezwania strony do uzupełnienia dostrzeżonych braków.