I FSK 725/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Danuta Oleś, Sędzia NSA Hieronim Sęk (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Agnieszka Jakimowicz, po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej D. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 grudnia 2017 r. sygn. akt I SA/Po 803/17 w sprawie ze skargi D.K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 4 maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od D.K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Agnieszka Jakimowicz Danuta Oleś Hieronim Sęk

1. Przedmiot skargi kasacyjnej oraz podmiot ją wnoszący 1.1. D. K. (dalej: Strona lub Skarżąca) wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 grudnia 2017 r., sygn. akt I SA/Po 803/17. Wyrokiem tym Sąd oddalił jej skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu (dalej: Dyrektor IAS) z dnia 4 maja 2017 r. utrzymujące w mocy - wydane po ponownym zbadaniu sprawy - postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. (dalej: Naczelnik US) z dnia 7 lutego 2017 r., nr [...], którym nadany został rygor natychmiastowej wykonalności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia 27 kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń, luty, kwiecień, maj, wrzesień, październik i listopad 2012 r. oraz styczeń i luty 2013 r. 1.2. Skarga została oddalona na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.). Sąd pierwszej instancji za prawidłowe bowiem uznał stanowisko organów, że w odniesieniu do Strony spełnione zostały przesłanki nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności. Przesłankami tymi było to, że Strona dokonała zbycia majątku znacznej wartości w postaci nieruchomości gruntowych o łącznej wartości 150.000 zł, a organ uprawdopodobnił, że zobowiązania wynikające z decyzji wymiarowej, skutkujące powstaniem zaległości podatkowych w łącznej kwocie 751.119 zł, nie zostaną wykonane (art. 239b § 1 pkt 3 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, Dz. U. z 2017 r. poz. 201, z późn. zm.; dalej: O.p.). 2. Skarga kasacyjna 2.1. Skarżąca zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. 2.2. W skardze kasacyjnej Sądowi zarzucono naruszenie: 1) art. 141 § 4 P.p.s.a. przez brak należytego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, tj. sporządzenia go w sposób ogólnikowy, przy pominięciu szeregu okoliczności podnoszonych przez Skarżącą i ograniczenia uzasadnienia do przytoczenia poglądów organów podatkowych; 2) art. 1 § 2 w związku z art. 1 § 1 P.p.s.a. przez orzeczenie na zasadzie tego, co zdaniem Sądu jest słuszne; 3) art. 133 w związku z art. 134 i w związku z art. 3 § 1 P.p.s.a. przez wydanie wyroku nie na podstawie akt sprawy, lecz na podstawie odpowiedzi na skargę, w konsekwencji nierozpoznanie istoty sprawy i zaniechanie przeprowadzenia prawidłowej kontroli legalności wydanego przez organ rozstrzygnięcia oraz brak samodzielności jurysdykcyjnej w sprawowaniu kontroli działalności administracji publicznej; 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. przez akceptację naruszenia przez organ obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego na skutek braku zgromadzenia dowodów uprawdopodabniających niewykonanie w przyszłości zobowiązań podatkowych oraz niewykonanie tego obowiązku w kontekście zebrania dowodów celem wykazania, iż Skarżąca nie posiada wymaganego majątku, co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia skargi; 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 124 i art. 210 § 1 pkt 5 O.p. przez akceptację faktu niedopełnienia przez organ obowiązku podjęcia czynności mających przekonać Stronę o zasadności wydanej "decyzji", a zatem wyjaśnienia jej, że "decyzja" poparta jest racjonalnymi i zasadnymi przesłankami; 6) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 127 O.p. przez uznanie, że organy nie naruszyły zasady dwuinstancyjności postępowania, które polegało na wywodzeniu negatywnych dla Strony konsekwencji z faktu skorzystania przez nią z prawa do wniesienia odwołania; 7) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 191 O.p. przez akceptację przekroczenia przez organ granic swobodnej oceny dowodów, w sytuacji braku zgromadzenia zupełnego i całościowego materiału dowodowego oraz braku wykazania okoliczności uprawdopodabniających, że zobowiązania wynikające z decyzji Dyrektora UKS nie zostaną wykonane; 8) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 217 § 2 O.p. przez uznanie, że brak uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonego postanowienia, które ma charakter wyłącznie sprawozdawczy, nie jest istotnym naruszeniem przepisów postępowania; 9) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 239b § 1 pkt 1, pkt 2 i pkt 3 w związku z art. 239b § 2 O.p. przez akceptację braku uprawdopodobnienia przez organ, że zobowiązania podatkowe nie zostaną wykonane; 10) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 180 § 1, art. 187, art. 191 i art. 217 § 2 O.p. przez akceptację uchybień organu w postaci nierozważenia całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz błędnej jego oceny i błędnego przyjęcia, że Strona dokonała zbycia majątku celem utrudnienia lub udaremnienia wykonania zobowiązań. 3. Odpowiedź na skargę kasacyjną W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor IAS wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4.1. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, zgodnie z art. 182 § 2 i § 3 P.p.s.a. Sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym wyznaczono zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału I Izby Finansowej NSA z dnia 28 października 2021 r., na podstawie art. 15zz4 ust. 3 w związku z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 z późn. zm.). W wyniku realizacji tego zarządzenia strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i tym samym miały możliwość zajęcia pisemnego stanowiska w tym zakresie oraz co do istoty sprawy. Żadnych wniosków i pism strony w tym zakresie nie złożyły. 4.2. W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego, wymienione w § 2 tego artykułu. Takich jednak przesłanek - na podstawie materiałów zgromadzonych w aktach niniejszej sprawy - z urzędu nie ujawniono. Podobnie w trybie tym nie stwierdzono podstaw do odrzucenia skargi, ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 P.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40) 4.3. Natomiast skarga kasacyjna Skarżącej zbadana według reguł zawartych w art. 183 § 1 ab initio P.p.s.a. okazała się niezasadna i dlatego podlegała oddaleniu. 4.4. Według art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł nie przedstawiać pełnej relacji z przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny postawionych zarzutów. 4.5. Stwierdzić należało, że w skardze kasacyjnej sformułowano szereg zarzutów zarówno ze sfery prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Pomimo takiego nagromadzenia zarzutów nie zdołano nimi jednak skutecznie wykazać, aby istniały takie naruszenia przepisów, które świadczyłyby o wadliwym wyrokowaniu Sądu pierwszej instancji co do oddalenia skargi. 4.6. Chybione były zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 122, art. 124, art. 180 § 1, art. 187, art. 191 i art. 210 § 1 pkt 5 O.p. zbudowane w szczególności na twierdzeniu o niedostrzeżeniu przez Sąd pierwszej instancji uchybień organów podatkowych związanych z niezebraniem i nierozpatrzeniem w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, niedopełnieniem przez organ obowiązku podjęcia czynności mających przekonać Stronę o zasadności wydanej "decyzji" i niedopełnieniem obowiązku zgromadzenia zupełnego materiału dowodowego, a także zaniechaniem rozważenia całokształtu materiału dowodowego, jak i błędnej jego oceny, w tym oceny stanu majątkowego Strony, co miało mieć istotny wpływ na wynik sprawy i w konsekwencji doprowadzić do błędnych ustaleń faktycznych oraz niezasadnego przyjęcia, iż wystąpiły w sprawie przesłanki, o których mowa w art. 239b § 1 pkt 1, pkt 2, pkt 3 i § 2 O.p. 4.6.1. Po pierwsze, przypomnienia wymagało, że w realiach tej sprawy podatkowej kontrolowanej przez Sąd pierwszej instancji podstawę materialną postanowienia Dyrektora IAS (a nie "decyzji", jak napisano w skardze kasacyjnej) i utrzymanego nim w mocy postanowienia Naczelnika US z dnia 7 lutego 2017 r., stanowiły przepisy art. 239b § 1 pkt 3 i § 2 O.p., a nie podane w petitum skargi kasacyjnej przepisy art. 239b § 1 pkt 1, pkt 2, pkt 3 i § 2 O.p. 4.6.2. Po drugie, dostrzec należało, że zastosowanie przepisów art. 239b § 1 pkt 3 i § 2 O.p. uzasadnione było dokonanymi przez organ ustaleniami na tle zgromadzonego materiału sprawy dotyczącymi oceny stanu majątkowego Skarżącej oraz okolicznością zbycia przez nią w dniu 30 sierpnia 2016 r. dwóch nieruchomości gruntowych za łączną kwotę 150.000 zł. Finalna ocena Dyrektora IAS o zaistnieniu przesłanek warunkujących możliwość nadania nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności opierała się na dowodach powołanych w zaskarżonym postanowieniu. Przede wszystkim chodziło o dowody w postaci: wykazu ksiąg wieczystych oraz poszczególnych ich wydruków oraz protokół o stanie majątkowym, spisany w dniu 7 listopada 2016 r. Organ odwoławczy ustalił, jakie Strona posiadała nieruchomości i na podstawie dokonanej analizy stwierdził, że łączna wartość szacunkowa nieruchomości obciążonych hipoteką wynosi 2.480.000 zł, natomiast łączna kwota obciążeń na tych nieruchomościach wynosi 4.867.140,15 zł. Ponadto, na podstawie dowodu w postaci: protokołu o stanie majątkowym spisanego w dniu 7 listopada 2016 r. oraz pisma Ministerstwa Cyfryzacji Departament Ewidencji Państwowych z dnia 17 października 2016 r., organ stwierdził również, że Strona posiada samochód osobowy marki T., którego wartość szacunkowa wynosiła 100.000 zł. Dodatkowo organ uwzględnił fakt, że dochody z działalności gospodarczej Strony w latach 2013-2015 spadały. W świetle złożonych zeznań podatkowych (PIT-36L) Strona: w 2013 r. osiągnęła dochód w kwocie 815.965,71 zł, w 2014 r. w kwocie 10.127,99 zł, natomiast w 2015 r. stratę w wysokości 119.823,94 zł i w 2016 r. stratę w wysokości 64.908,08 zł. Organ zwrócił przy tym uwagę, że do dnia wydania zaskarżonego postanowienia Strona nie uregulowała dobrowolnie, nawet częściowo, zaległości wynikającej z decyzji wymiarowej. Oprócz tego zauważył, że Strona ma na utrzymaniu trójkę dzieci, a w dniu 23 grudnia 2016 r. małżonkowie D. K. i P.K. ustanowili rozdzielność majątkową. Powołane dowody i wynikające z nich okoliczności ocenione w całokształcie doprowadziły organ do określonych, końcowych wniosków. Twierdzenia Strony o naruszeniu przepisów postępowania ze sfery gromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego były więc gołosłowne. 4.6.3. Wedle stanowiska Dyrektora IAS, zaakceptowanego w wyroku Sądu pierwszej instancji, biorąc pod uwagę wartość nieobciążonego majątku Strony w wysokości 100.000 zł oraz fakt, że dokonała ona w dniu 30 sierpnia 2016 r. sprzedaży dwóch nieruchomości gruntowych za łączną kwotę 150.000 zł, a także mając na uwadze wykazane wyniki finansowe z prowadzonej przez Stronę działalności gospodarczej, istniało duże prawdopodobieństwo, że nie wykona ona obowiązku zapłaty zaległości podatkowych w kwocie 751.119,00 zł, będących następstwem decyzji Dyrektora UKS z dnia 27 kwietnia 2016 r. Z oceną taką należy się zgodzić. Czynność zbycia dwóch nieruchomości za kwotę 150.000 zł w dniu 30 sierpnia 2016 r. niewątpliwie potwierdzała istnienie w sprawie przesłanki określonej w art. 239b § 1 pkt 3 O.p. Uzyskana przez Stronę kwota 150.000 zł z tytułu sprzedaży owych nieruchomości świadczyła, że zbyty majątek obiektywnie nie miał nieznacznej wartości, lecz wartość znaczną. Wprawdzie na tle innych składników majątkowych Strony kwota 150.000 zł mogła się jej wydawać jako nie istotna, to jednak przy uwzględnieniu łącznej wartości obciążeń na innych nieruchomościach przypisanych Stronie (razem: 4.867.140,15 zł) i kwoty ciążącej na niej zaległości: 751.119,00 zł, sprzedaż wolnych składników majątku za 150.000 zł stanowiło o zbyciu przez nią majątku o znacznej wartości. Wadliwie więc autor skargi kasacyjnej zarzucił, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności opierało się jedynie na stwierdzeniu o "sprzedaży przez stronę części swego majątku". O ile bowiem wartość majątku Strony znacznie przewyższała zobowiązania płynące z wydania decyzji wymiarowej, o tyle, jego składniki (nieruchomości) były obciążone hipotekami, zaś kwota osiągnięta ze sprzedaży nieruchomości gruntowych nie była niska. Ustalenia organu uprawdopodabniające, że zaległości podatkowe będące następstwem decyzji wymiarowej nie zostaną uiszczone, odpowiadały regułom art. 191 O.p. Kwota zaległości, którą winna uiścić Strona na dzień wydania postanowienia wynosiła 751.119 zł. Zestawiając tę kwotę z faktem nie posiadania przez Stronę wolnego majątku wystarczającego na pokrycie zaległości i jednocześnie dokonania czynności polegających na zbyciu majątku o łącznej wartości 150.000 zł przed uiszczeniem jakiejkolwiek kwoty na poczet zaległości, rodziło uzasadnioną obawę jej nieuregulowania, zwłaszcza gdy zważy się, że dochody z działalności gospodarczej Strony w latach 2013-2015 spadały [na podstawie złożonych zeznań podatkowych na formularzach PIT-36L stwierdzono, że: w 2013 r. wykazano dochód w kwocie 815.965,71 zł, w 2014 r. wykazano dochód w kwocie 10.127,99 zł, natomiast w 2015 r. wykazano stratę w wysokości 119.823,94 zł i w 2016 r. także stratę w wysokości 64.908,08 zł]. Potencjalne zatem zaspokojenie się z majątku Strony, wobec istniejących hipotek (nawet mimo spłacania przez Stronę rat kredytowych - co podniesiono w skardze kasacyjnej) byłoby utrudnione - nie dawało gwarancji zaspokojenia zaległości podatkowej wynikającej z decyzji wymiarowej. W skardze kasacyjnej Strona wskazała, że o braku zagrożenia wykonania zobowiązań świadczyło to, że wpłaciła na depozyt kwotę pieniężną celem zobowiązania wynikającego z decyzji z dnia 13 września 2016 r., nr [...]. Strona w tym zakresie abstrahuje jednak całkowicie od niezakwestionowanej przez Sąd pierwszej instancji oceny Dyrektora IAS wyrażonej na tym polu. Organ ten bowiem w zaskarżonym postanowieniu (str. 14) wyjaśnił, że w wyniku wydania decyzji z dnia 28 października 2016 r., nr [...], powstało zobowiązanie do zapłaty w kwocie 225.339 zł, co oznaczało, że wpłacony depozyt tylko w nieznacznym stopniu pokrył to zobowiązanie. W konsekwencji, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie były usprawiedliwione także te zarzuty kasacyjne, poprzez które Skarżąca kwestionowała uprawdopodobnienie, iż zaległości podatkowe wynikające z wydania decyzji nieostatecznej nie zostaną wykonane (art. 239b § 2 O.p.). Przewidziane w treści tego przepisu uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane, należy rozumieć jako obiektywny stan wiedzy, w świetle której istnienie faktu (w tym przypadku niewykonanie zobowiązania) jest wysoce prawdopodobne. Uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu w znaczeniu ścisłym. Nie daje pewności, a jedynie wiarygodność stwierdzenia faktów i stan taki - w odniesieniu do okoliczności sprawy - Dyrektor IAS w zaskarżonym postanowieniu wykazał. 4.6.4. Zupełnie chybionym okazał się zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 127 O.p. przez uznanie przez Sąd, że organy obu instancji nie naruszyły zasady dwuinstancyjności postępowania na skutek czynienia Stronie zarzutów z faktu wniesienia przez nią odwołania i wywodzenie z tego negatywnych dla niej konsekwencji. Naczelny Sąd Administracyjny dokonał analizy zaskarżonego postanowienia Dyrektora IAS oraz wyroku Sądu pierwszej instancji. W jej wyniku nie stwierdził, aby Dyrektor IAS lub Sąd z faktu wniesienia odwołania od decyzji wymiarowej wywiedli negatywne skutki dla Strony. Podstawa zastosowania rygoru nie była zasadniczo motywowana złożeniem przez Stronę środka zaskarżenia w postaci odwołania. Dyrektor IAS, jak również Sąd pierwszej instancji, jedynie wzmiankowali o złożeniu przez Stronę takiego środka zaskarżenia, co jawi się jako naturalne dla sprawy dotyczącej nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej, a więc takiej, której przymiot ten przysługuje, w sytuacji zaskarżenia jej odwołaniem. Nadto autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnił w sposób przekonywujący, dlaczego złożenie odwołania w sprawie wymiarowej przy założeniu, że z tego faktu wywiedziono niekorzystne skutki dla niniejszej sprawy, równoznaczne było z naruszeniem w tej sprawie zasady dwuinstancyjności. Przecież Strona w sprawie dotyczącej nadania rygoru natychmiastowej wykonalności skorzystała z zażalenia, a Dyrektor IAS, co ocenił Sąd pierwszej instancji (str. 8), respektując znaczenie zasady dwuinstancyjności, ponownie zbadał zasadność nadania rygoru natychmiastowej wykonalności z uwagi na zbywanie przez Stronę majątku. 4.7. Bezzasadny był sformułowany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 200 O.p. przez niezastosowanie instytucji nim uregulowanej. Jak kompleksowo wyjaśnił Sąd pierwszej instancji, odwołując się do przepisów art. 200 § 1 i § 2 oraz art. 165 § 5 O.p., obowiązku wyznaczenia stronie 7 dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego nie stosuje się między innymi w przypadku postępowania w sprawie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. 4.8. Oczywiście bezzasadnym okazał się zarzut naruszenia przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 217 § 2 O.p. na skutek uznania, że brak uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonego postanowienia, które ma charakter wyłącznie sprawozdawczy, nie jest istotnym naruszeniem przepisów postępowania. Zarzut ten sugeruje, że Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż brak uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonego postanowienia, które ma charakter wyłącznie sprawozdawczy, nie jest istotnym naruszeniem przepisów postępowania. Tymczasem Sąd ten uznał zarzut naruszenia art. 217 § 2 O.p. za bezzasadny dlatego, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia odpowiadało wymogom art. 217 § 2 O.p. 4.9. Podsumowując, skargą kasacyjną nie zdołano skutecznie podważyć prawidłowości ocen co do ziszczenia się przesłanek, które umożliwiały organowi podatkowemu zastosowanie art. 239b § 1 pkt 3 O.p. w związku z § 2 O.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalając skargę na postanowienie Dyrektora IAS, którym utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika US z dnia 7 lutego 2017 r. w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej, nie dopuścił się zarzucanych jemu naruszeń prawa. Uzasadnienie wyroku sporządził w sposób zgodny z art. 141 § 4 P.p.s.a., co przeciwnie i zarazem jedynie hasłowo kwestionowała Strona. Ponadto Sąd pierwszej instancji orzekał na podstawie akt, co również przeciwnie i zarazem wyłącznie hasłowo zarzuciła Skarżąca. Wbrew jej zatem ogólnym zapatrywaniom Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nie naruszył wskazanych w podstawach kasacyjnych przepisów art. 1 § 2 w związku z art. 1 § 1, art. 133 w związku z art. 134 oraz art. 3 § 1 i art. 141 § 4 P.p.s.a. 4.10. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma ona usprawiedliwionych podstaw, o czym stanowi art. 184 ab initio P.p.s.a. Skoro zaskarżony wyrok nie naruszał prawa w zakresie objętym zarzutami skargi kasacyjnej, to w myśl tego przepisu orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. 4.11. Natomiast w zakresie orzeczenia w przedmiocie kosztów z punktu drugiego sentencji, Naczelny Sąd Administracyjny wziął pod uwagę, że: - wyrok oddalał skargę, przy braku wartości przedmiotu zaskarżenia (skarga objęta wpisem stałym); - skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła Skarżąca; - odpowiedź na skargę kasacyjną sporządził radca prawny, który nie występował przed Sądem pierwszej instancji; - sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, bez udziału stron. Wobec takiego stanu faktycznego wskazać należało, że zgodnie z art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 w związku z art. 207 § 1 i art. 209 P.p.s.a. w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która ją wniosła, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ - jeżeli zaskarżono wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę; do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach; wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w orzeczeniu oddalającym skargę kasacyjną. Według natomiast § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265) stawka minimalna za sporządzenie i wniesienia skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienie skargi kasacyjnej - wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy w drugiej instancji ten sam radca prawny - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł. Stawka minimalna wynosi 480 zł, o czym stanowi § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia. Na podstawie wykładni systemowej § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a-c powołanego rozporządzenia przyjęto, że za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną przysługuje wynagrodzenie określone na zasadach wynikających z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b tego aktu prawnego (analogicznie jak przyjmowano to w poprzednim stanie prawnym na gruncie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. akt II FPS 4/12). O wysokości kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono zatem na podstawie tych przepisów, zasądzając kwotę 360 zł (75% z 480 zł). s. NSA D.Oleś s. NSA H. Sęk s. del. WSA A. Jakimowicz