I FSK 712/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia NSA Zbigniew Łoboda, Sędzia NSA Marek Olejnik (sprawozdawca), Protokolant Marek Wojtasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2022 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej H. s.c. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 grudnia 2017 r. sygn. akt I SA/Łd 916/17 w sprawie ze skargi H. s.c. w B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 4 sierpnia 2017 r. nr UNP: [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2013 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od H. s.c. w B. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi kwotę 5.400 (słownie: pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wyrokiem z dnia 13 grudnia 2018 r., sygn. akt I SA/Łd 916/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę H. s.c. w B. (dalej jako "Spółka lub Skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 4 sierpnia 2017 r. nr UNP: [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2013 roku. 2. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. 2.1. Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Łodzi do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Skarżąca zaskarżając ten wyrok w całości. Sformułowała także wniosek o uchylenia zaskarżonej wyroku w całości, decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 4 sierpnia 2017 r. i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia 7 marca 2017 r. i w konsekwencji umorzenie postępowania w sprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przypisanych. 2.1.1. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła na podstawie na podstawie art. 153, art. 170, art. 173, art. 176 i 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a.") naruszenie : I. art. 145 § 1 pkt. 1 lit c p.p.s.a oraz art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i art. 1 § 2 ustawy z dnia 26 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez brak stwierdzenia naruszeń prawa i odmowę uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji w przypadku gdy zaskarżona decyzja została wydana z mogącymi mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniami prawa o postępowaniu tj. art. 122, art. 179, art. 187 § 1, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz.613 ze zm., dalej "o.p.") z uwagi na błędne ustalenie przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi stanu faktycznego i w następstwie czego Organ podatkowy: 1) dał wiarę zeznaniom świadków A. W. i P. L., uznając jedynie, iż ich zeznania " były pozbawione elementów ocennych, w sytuacji gdy są to osoby przez Podatnika zwolnione, tym samym byli negatywnie do niego nastawieni. 2) Nie danie wiary zeznaniom R. H., na skutek okoliczności, iż jego zeznania stały w opozycji do zeznań: i. M. B., gdy świadek ten od wielu lat prowadząc zakrojoną na szeroką skalę działalność gospodarczą zatrudniając wiele osób bez ich formalnego zgłoszenia i zarejestrowania jako pracowników mógł być zainteresowany ukryciem rzeczywistego zakresu prowadzonej działalności i uzyskiwanych przychodów nawet kosztem skazania w wyroku karnym; II. A. W. i P. L., mających żal do podatnika z uwagi na ich zwolnienie. 3) uznał, iż brak wiedzy ww. świadków co do współpracujących z Podatnikiem podwykonawców nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie, a jednoczesne przypisywanie istotnego znaczenia okoliczności, że świadkowie A. W. i P. L. nie potwierdzili wykonywania w badanym okresie prac przez M. B.; 4) Prace objęte zleceniami na rzecz M. B. nie były w rzeczywistości realizowane; 5) M. B. nie otrzymywał kwot opisanych w dokumentach KW; 6) Fakt noszenia koszulek z logo H. [...] przesądza o ich miejscu zatrudnienia 7) Błędnym ustaleniu, iż do prac powierzonych M. B. wymagane było posiadanie specjalistycznych maszyn i urządzeń w sytuacji, gdy w rzeczywistości do ich wykonania potrzebna była w rzeczywistości niskokwalifikowana siła robocza i podstawowe narzędzia takie jak łopaty dla rozrzucania utwardzenia, klucze do skręcania i rozkręcania elementów tymczasowych itp. a w przypadku gdy do niektórych prac czasowo potrzebne były maszyny cięższe możliwym było ich wypożyczenie z jednej z sieci wypożyczalni tego typu sprzętu w Polsce; 8) Niewiarygodnym przez przelewanie z rachunku firmowego kwot na rachunki prywatne w celu ich późniejszej wypłaty w sytuacji, gdy działanie takie jest powszechnie stosowane przez wielu przedsiębiorców w celu uniknięcia dodatkowych opłat bankowych za transakcje gotówkowe z rachunków firmowych; 9) Wątpliwości budzi wystawienie kilku KW w tym samym dniu w sytuacji, gdy obrazują one odrębne wypłaty. 2.2. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. 3. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną na rozprawie, zważył co następuje: 3.1. Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera jedynie ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w sytuacji, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zd. pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny może sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań oceniających zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji. 3.2. W zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji zaaprobował stanowisko organu podatkowego w zakresie braku możliwości odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 710, dalej "ustawa o VAT") z faktur wystawionych przez M. B.. W jego ocenie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że spornych robót na rzecz Spółki nie wykonał. Świadczą o tym po pierwsze, zeznania samego M. B.; po drugie, prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w R. z dnia 4 stycznia 2016r., sygn. akt [...] uznający M. B. winnym popełnienia przestępstwa polegającego na wystawieniu nierzetelnych 13 faktur VAT dotyczących usług ogólnobudowlanych, które w rzeczywistości nie miały miejsca, w tym 9 faktur na rzecz Skarżącej czym naruszył art. 62 § 2 kks i inne; po trzecie, decyzja wydana wobec niego w trybie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT potwierdzająca, że wystawiał on dla Spółki faktury niedokumentujące rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Mając powyższe WSA w Łodzi powołując się na art.11 p.p.s.a. (w zakresie prawomocnego wyroku skazującego) oraz na art.194 §1 o.p. (w zakresie związania dokumentem urzędowym jakim jest decyzja wydana dla M. B.) uznał, że faktury wystawione przez M. B. dla Skarżącej nie dokumentują rzeczywistych transakcji, a w konsekwencji, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. 3.3. W skardze kasacyjnej nie zarzucono naruszenia art.11 p.p.s.a., art.194 §1 o.p. jak również art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT – zatem nie zakwestionowano stanowiska Sądu pierwszej instancji w powyższym zakresie dlatego Sąd kasacyjny jest nim związany. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny zakreślają zarzuty skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny zwolniony jest z odnoszenia się do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia art.145§1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 179, art. 187 § 1, art. 191 o.p. zmierzających do wykazania, że zakwestionowane usługi zostały przez M. B. wykonane, ponieważ jak wskazano powyżej okoliczność ta została prawomocnie przesądzona przez Sąd pierwszej instancji. Zupełnie natomiast niezrozumiałe jest powoływanie się na art.153 oraz art.170 p.p.s.a. jako podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej. 4. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 209 w związku z art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 p.p.s.a. M. Olejnik J. Zubrzycki Z. Łoboda