I FSK 693/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Artur Mudrecki, Sędzia NSA Marek Zirk-Sadowski, Sędzia NSA Zbigniew Łoboda (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. sp. z o.o. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 stycznia 2020 r., sygn. akt I SA/Gd 1982/19 w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 9 sierpnia 2019 r., nr 2201-IOV-1.4033.31.2019/20/06 w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za lipiec 2018 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od P. sp. z o.o. z siedzibą w G. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdzisiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 9 stycznia 2020 r., sygn. akt I SA/Gd 1982/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 9 sierpnia 2019 r. w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług naliczonego nad należnym za lipiec 2018 r., na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej - "p.p.s.a."), oddalił skargę. Z uzasadnienia wyroku wynika, że w dniu 10 sierpnia 2018 r. do Naczelnika Pomorskiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku wpłynęła złożona przez P. sp. z o.o. z siedzibą w G. deklaracja VAT-7 za lipiec 2018 r. z wykazaną nadwyżką podatku naliczonego nad należnym w wysokości 309.422 zł do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 25 dni. Termin zwrotu przypadał na dzień 4 września 2018 r. Na podstawie upoważnienia z dnia 3 września 2018 r. Naczelnik Zachodniopomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Szczecinie wszczął wobec spółki kontrolę celno-skarbową w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania podatku od towarów i usług za okres od 1 stycznia 2017 r. do 31 lipca 2018 r. Spółka, korzystając z uprawnień wynikających z art. 62 ust. 4 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r., poz. 508 ze zm.), w dniu 7 września 2018 r. złożyła korektę deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 za lipiec 2018 r., która rzutując na obrót z tytułu wewnątrzwspólnotowych dostaw pozostawiała bez zmiany kwoty podatku, a w konsekwencji kwotę zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Naczelnik Pomorskiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku przedłużył termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za lipiec 2018 r. następującymi postanowieniami: z dnia 3 września 2018 r. - do dnia 30 listopada 2018 r. (zażalenie na to postanowienie zostało oddalone postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 22 listopada 2018 r.), z dnia 13 listopada 2018 r. - do dnia 28 sierpnia 2019 r., z dnia 5 lutego 2019 r. - do dnia 31 maja 2019 r. Następnie postanowieniem z dnia 13 maja 2019 r. Naczelnik Pomorskiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku, działając na podstawie art. 87 ust. 2 zd. drugie i trzecie oraz ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r. poz. 1221 ze zm., dalej - "u.p.t.u.") w związku z art. 216 § 1, art. 274b i art. 277 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm., dalej - "O.p."), przedłużył termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za lipiec 2018 r. do dnia 30 sierpnia 2019 r. Spółka złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, zaś po jego rozpatrzeniu, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2019 r. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Zdaniem organu odwoławczego, Naczelnik Pomorskiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku zasadnie przedłużył termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanej w deklaracji VAT-7 za lipiec 2018 r. do dnia 30 sierpnia 2019 r. Organ odwoławczy wskazał, że istnieją wątpliwości co do zasadności zwrotu wykazanej przez spółkę nadwyżki podatku od towarów i usług za lipiec 2018 r. Z pisma Naczelnika Zachodniopomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Szczecinie z dnia 9 maja 2019 r., informującego o przebiegu prowadzonej w spółce kontroli celno-skarbowej, wynika, że organ ten podjął wobec spółki szereg czynności mających na celu ustalenie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania podatku od towarów i usług za kontrolowany okres. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na uczestnictwo spółki w karuzelowym obrocie nowymi samochodami osobowymi. Organ prowadzący kontrolę wyjaśnił, że podejrzenie karuzelowego charakteru transakcji dotyczy zaewidencjonowanych przez spółkę w kontrolowanym okresie faktur zakupu samochodów od podmiotów krajowych: A. sp. z o.o., A.1 s.c., S. sp. z o.o., S. sp. z o.o. sp. k. oraz B. i F. sp. z o.o., w związku z którymi spółka odliczyła łącznie ponad 4,8 mln zł podatku naliczonego. W opinii organu odwoławczego, w rozpatrywanej sprawie zachodzi konieczność sprawdzenia rzeczywistego charakteru transakcji, a zatem konieczne jest zweryfikowanie nie tylko dokumentów podatnika ubiegającego się o zwrot, ale również kontrahentów występujących w transakcjach. Działania organu zmierzają do ustalenia, czy wykazany przez spółkę podatek do zwrotu wynikał z faktur dokumentujących rzeczywiste transakcje. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdański stwierdził, że wbrew zarzutom strony, zaskarżone postanowienie zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. W tym kontekście organ podkreślił, że w świetle treści art. 87 ust. 2 u.p.t.u., przesłanką do przedłużenia terminu zwrotu bezpośredniego jest powzięcie przez organ podatkowy podejrzeń czy też wątpliwości co do zasadności tego zwrotu. Na tym etapie postępowania organ decyduje wyłącznie o konieczności dalszego badania zasadności zwrotu, a nie o samej zasadności zwrotu. Organ odwoławczy zgodził się ze spółką, że Naczelnik Pomorskiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku powinien był staranniej wyartykułować swoje wątpliwości, jednak uznał, biorąc pod uwagę zgromadzony materiał dowodowy, że uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku spółka zarzuciła, że organ odwoławczy powinien był uchylić postanowienie organu pierwszej instancji, skoro nie zawierało ono należytego uzasadnienia co do zaistnienia potrzeby dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu nadwyżki podatku, w szczególności nie zawierało wskazania, jakie konkretnie wątpliwości uzasadniają przedłużenie terminu do zwrotu podatku i dlaczego organ podatkowy uznał, że takie wątpliwości wystąpiły. Ponadto spółka zarzuciła, iż nie istniała podstawa do przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług za lipiec 2018 r., gdyż podjęte w toku kontroli czynności w postaci wystąpień do administracji podatkowych innych państw członkowskich Unii Europejskiej oraz do kontrahentów spółki, przedłużają się od wielu miesięcy, zaś przedłużenie terminu do zwrotu podatku jest już czwartym z kolei. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, oddalając skargę powołanym na początku wyrokiem z dnia 9 stycznia 2020 r., uznał, że skarga nie była zasadna. Sąd pierwszej instancji podniósł, że zaskarżone postanowienie w sposób dostateczny wskazuje powody zastosowania instytucji przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego, albowiem odwołuje się do okoliczności związanych z uczestnictwem spółki w karuzelowym obrocie nowymi samochodami osobowymi, a przy tym wskazuje na czynności podejmowane w toku kontroli celno-skarbowej, mające na celu ustalenie stanu faktycznego, między innymi wystąpienie z wnioskami do właściwych organów podatkowych innych państw członkowskich oraz do kontrahentów spółki w celu uzyskania informacji w zakresie objętym kontrolą. Zdaniem Sądu, powzięta przez organ wątpliwość dotycząca zasadności zwrotu jest wystarczająca, aby odsunąć przysługujący podatnikowi zwrot w czasie. Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku, wobec uznania uzasadnienia postanowienia organu pierwszej instancji za zbyt lakoniczne, powinien był to postanowienie uchylić. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła P. sp. z o.o. z siedzibą w G., wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 p.p.s.a., poprzez uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 9 sierpnia 2019 r. oraz poprzedzającego je postanowienia Naczelnika Pomorskiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku z dnia 13 maja 2019 r., oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie, a także o zasądzenie zwrotu kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 pkt 2 lit. b) O.p. w zw. z art. 217 § 2 O.p. i art. 124 O.p. oraz art. 210 § 1 pkt 6 i 4 w zw. z art. 219 oraz art. 121 O.p., art. 122 O.p., art. 187 § 1, art. 191 O.p. w zw. z art. 87 ust. 2 i ust. 6 u.p.t.u., poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, co doprowadziło do zaniechania uchylenia postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 9 sierpnia 2019 r. utrzymującego w mocy postanowienie Naczelnika Pomorskiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku z dnia 13 maja 2019 r. w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za lipiec 2018 r. w kwocie 309.422 zł do dnia 30 sierpnia 2019 r, które to postanowienie nie zawierało należytego uzasadnienia co do powstania wymogu dodatkowego zweryfikowania zasadności zwrotu nadwyżki podatku, w szczególności nie zawierało wskazania, jakie konkretnie wątpliwości uzasadniają przedłużenie terminu do zwrotu podatku i dlaczego organ podatkowy uznał, że takie wątpliwości wystąpiły, podczas gdy organ podatkowy powinien w przedmiotowym postanowieniu zawrzeć uzasadnienie faktyczne i prawne, które odpowiadałoby prawdzie i dałoby się zweryfikować za pomocą materiałów zgromadzonych w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego, jawnych i możliwych do udostępnienia stronie, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca, co zdaniem podatnika miało istotny wpływ na wynik sprawy, oraz poprzez dowolne uznanie, że w chwili wydania zaskarżonego postanowienia zaistniała przesłanka do przedłużenia terminu do zwrotu podatku od towarów i usług opierająca się na okoliczności, że Naczelnik Zachodniopomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Szczecinie prowadzi kontrolę celno-skarbową w zakresie sprawdzenia rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania podatku od towarów i usług za okres od 1 lipca 2017 r. do 31 lipca 2018 r., która ma na celu zweryfikowanie zasadności zwrotu podatku, podczas gdy czynności zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w postaci wystąpień do administracji podatkowych innych państw członkowskich Unii Europejskiej oraz do kontrahentów spółki przedłużają się od wielu miesięcy, zaś przedłużenie terminu do zwrotu podatku jest już czwartym z kolei, co prowadzi wyłącznie do wielokrotnego przedłużania postępowania bez pojawienia się w sprawie nowego materiału dowodowego; - art. 145 § 1 pkt) 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 127 O.p poprzez jego niewłaściwą wykładnię, polegająca na przyjęciu, że rozbudowanie argumentacji uzasadnienia przez organ odwoławczy, przy jednoczesnym utrzymaniu w mocy postanowienia organu pierwszej instancji, nie narusza zasady dwuinstancyjności postępowania wyrażonej w przepisie art. 127 O.p. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Stosownie do zarządzenia Przewodniczącej Wydziału I Izby Finansowej sprawa skierowana została do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie była zasadna. Przede wszystkim nie był zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w powiązaniu z art. 127 O.p., statuującym zasadę dwuinstancyjności postępowania podatkowego. W uzasadnieniu zarzutu spółka podnosi, że naruszeniem przywołanej zasady było utrzymanie w mocy przez organ odwoławczy postanowienia Naczelnika Pomorskiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku, które nie zawierało dostatecznego uzasadnia przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług przy równoległym rozbudowaniu motywów mających przemawiać za przedłużeniem zwrotu w postanowieniu drugoinstanycyjnym. W konsekwencji Sąd przeoczył konieczność uchylenia postanowień wydanych z naruszeniem prawa. Nie można zgodzić się ze spółką, że nakreślona sytuacja świadczy o naruszeniu zasady dwuinstancyjności postępowania. W najprostszym ujęciu zasada ta oznacza, ze strona niezadowolona z rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji może – w wyniku zaskarżenia tego rozstrzygnięcia – doprowadzić do ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia jej sprawy przez organ odwoławczy. Przyjmuje się przy tym, że istota dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego (podatkowego) sprowadza się do ponownego rozstrzygnięcia tej samej sprawy i nie może ograniczać się jedynie do kontroli zaskarżonego orzeczenia. W świetle zarysowanej perspektywy, zasada dwuinstancyjności została w przedmiotowej sprawie zrealizowana. W postępowaniu zażaleniowym sprawa została rozpoznana ponownie co do jej istoty, o czym świadczy uzasadnienie zaskarżonego postanowienia Dyrektora izby Administracji Skarbowej w Gdańsku, które w pełnym zakresie odnosi się do przesłanek przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i co sama strona dostrzega – prezentuje rozbudowane motywy, mające przemawiać za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku. Wbrew zatem przekonaniu skarżącej kasacyjnie strony, uzupełnienie argumentacji przez organ odwoławczy nie świadczy o złamaniu zasady dwuinstancyjności postępowania. Wręcz przeciwnie, to procedowanie według schematu wskazywanego przez kasatora świadczyłoby o uchybieniu przedmiotowej zasadzie, skoro postulowany model działania miałby sprowadzać się do weryfikacji przez organ odwoławczy sposobu zredagowania uzasadnienia postanowienia, a więc ograniczałby się się do kontroli samego rozstrzygnięcia, podjętego w pierwszej instancji. Jak zasadnie podnosi się w orzecznictwie, uchylenie w postępowaniu zażaleniowym prawidłowego postanowienia organu pierwszej instancji tylko po to, aby organ ten (organ pierwszej instancji) mógł uzupełnić uzasadnienie, naruszałoby nie tylko zasadę dwuinstancyjności postępowania, ale także godziłoby w zasadę szybkości postępowania, wynikającą z art. 125 O.p. (por. wyrok NSA z dnia 18 lipca 2018 r., sygn. akt I FSK 598/18). Nie zasługiwał na uwzględnienie kolejny zarzut, a mianowicie naruszenia art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 pkt 2 lit. b) O.p. w zw. z art. 217 § 2 O.p. i art. 124 O.p. oraz art. 210 § 1 pkt 6 i 4 w zw. z art. 219 oraz art. 121 O.p., art. 122 O.p., art. 187 § 1, art. 191 O.p. w zw. z art. 87 ust. 2 i ust. 6 u.p.t.u. Także w tych ramach strona podnosi, że z naruszeniem prawa utrzymane zostało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, które nie zawierało w pełni umotywowanego uzasadnienia ("lakoniczne uzasadnienie"), a ponadto, że w sprawie nie zaistniały wątpliwości, które uzasadniałyby dodatkową weryfikację rozliczenia i przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego. Spółka uważa, że również postanowienie organu drugiej instancji nie wskazywało konkretnych wątpliwości jakie powzięły organy co do prawidłowości rozliczenia transakcji. Przypomnieć należy, że według art. 87 ust. 2 u.p.t.u., zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6 i ust. 6a, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju albo na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazany w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach, lub na wskazany przez podatnika rachunek banku mającego siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, jako zabezpieczenie udzielanego przez ten bank lub przez tę kasę kredytu, na podstawie złożonego przez podatnika do naczelnika urzędu skarbowego, w terminie do złożenia deklaracji podatkowej, pisemnego, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową udzielających kredytu, do przekazania tego zwrotu. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. Z powyższego wynika, że przedłużenie terminu zwrotu podatku od towarów i usług (nadwyżki podatku naliczonego na należnym) jest możliwe, gdy zasadność zwrotu wymaga dodatkowej weryfikacji (sprawdzenia). Mechanizm ten ma służyć zabezpieczeniu interesów budżetu Państwa i unikania dokonywania zwrotów, które w wyniku późniejszych działań administracji podatkowej (w następstwie ustalenia stanu faktycznego) mogłyby okazać się niezasadne. Przepis art. 87 ust. 2 u.p.t.u. nie zawiera konkretnych przesłanek nakazujących weryfikację zasadności zwrotu podatku od towarów i usług. Wystarczy więc powzięta przez organ podatkowy wątpliwość co do zasadności zwrotu (wyrok NSA z dnia 18 maja 2021 r., sygn. akt I FSK 641/21). Z treści zaskarżonego postanowienia wynika, że w stosunku do spółki prowadzona jest kontrola celno-skarbowa w ramach której podejmowane są czynności zmierzające do ustalenia rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2017 r. do lipca 2018 r. W ocenie prowadzącego kontrolę Naczelnika Zachodniopomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Szczecinie zgromadzony dotąd materiał dowodowy wskazuje na uczestnictwo P. sp. z o.o. w karuzelowym obrocie nowymi samochodami osobowymi. Podejrzenie karuzelowego charakteru transakcji dotyczy zaewidencjonowanych przez kontrolowaną spółkę faktur zakupu samochodów od firm: A. sp. z o.o., A.1 s.c., S. sp. z o.o., S. sp. z o.o. sp. k. oraz B. i F. sp. z o.o., w związku z którymi P. sp z o.o. odliczyła łącznie ponad 4,8 mln zł podatku naliczonego. Ponadto Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał w swoim postanowieniu, że kontrolujący nie otrzymali dotychczas odpowiedzi na pytania skierowane do administracji innych państw członkowskich Unii Europejskiej, właściwych dla kontrahentów strony, a także, że konieczne jest pozyskanie dowodów z innych kontroli celno-skarbowych prowadzonych przez Naczelnika Zachodniopomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Szczecinie, a także kontroli podatkowej prowadzonej przez Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego Warszawa-Śródmieście. Zauważył także, że przeprowadzane są inne jeszcze czynności w postaci kierowania wezwań do kolejnych kontrahentów oraz w celu przesłuchania w charakterze świadka. W świetle powyższego, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadnie uznał Sąd pierwszej instancji, że przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego za lipiec 2018 r. było usprawiedliwione. Nie można zgodzić się z kasatorem, że zaskarżone postanowienie nie wskazywało wątpliwości co do prawidłowości rozliczeń spółki. Podzielenie przez organy orzekające o przedłużeniu terminu zwrotu, podejrzeń o udział spółki w obrocie karuzelowym, stanowiło dostateczny powód do podjęcia kwestionowanych przez stronę postanowień w sytuacji biegu kontroli celno-skarbowej zmierzającej do weryfikacji prawidłowości rozliczeń podatkowych spółki. Dla przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług nie ma znaczenia, czy przedstawione przez organ wątpliwości ostatecznie się potwierdzą i znajdą wyraz w stosownej decyzji podatkowej, albowiem w ramach przedmiotowego postępowania (czynności) organ nie decyduje o prawidłowości (nieprawidłowości) zwrotu podatku, lecz tylko o przedłużeniu terminu zwrotu z uwagi na potrzebę dodatkowej weryfikacji. Odnosząc się do argumentacji strony, że w sprawie doszło do kolejnego już przedłużenia terminu zwrotu podatku w warunkach oczekiwania na odpowiedzi administracji podatkowych państw członkowskich, to można zwrócić uwagę, że gdy strona pozostaje w przekonaniu, że kontrola trwa zbyt długo, przez co naruszona zostaje zasada proporcjonalności, może podjąć odpowiednie środki prawne zwalczające potencjalną przewlekłość organu. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 p.p.s.a. Z kolei postanowienie o zwrocie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego miało umocowanie w art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Zbigniew Łoboda Artur Mudrecki Marek Zirk-Sadowski Sędzia NSA Sędzia NSA Sędzia NSA