I FSK 592/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia NSA Zbigniew Łoboda, Sędzia WSA del. Dominik Mączyński (spr.), po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej D. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 stycznia 2021 r. sygn. akt I SA/Bk 908/20 w sprawie ze skargi D. C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia 9 października 2020 r. nr 2001-IOA.603.36.2020 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w prawie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2011 r. oraz określenia obowiązku zapłaty podatku wynikającego z faktur wystawionych w trybie art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od D. C. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Skarga kasacyjna. 1.1. D.C., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia 5 marca 2021 r., wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 stycznia 2021 r., I SA/Bk 908/20. Wyrokiem tym Sąd pierwszej instancji oddalił skargę D.C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia 9 października 2020 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2011 r. oraz określenia obowiązku zapłaty podatku wynikającego z faktur wystawionych w trybie art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług. 1.2. Wyrok Sądu pierwszej instancji zaskarżono w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie: 1. art. 141 § 4 w związku z art. 134 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 1 oraz w związku z art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) poprzez brak sporządzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku dokładnego i szczegółowego uzasadnienia faktycznego i prawnego wyroku, co poddaje w wątpliwość i uniemożliwia sprawdzenie, czy Sąd dokonał dogłębnej kontroli legalności działalności administracji publicznej i wydanych przez te organy rozstrzygnięć, którą miał obowiązek przeprowadzić, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w praktyce uniemożliwia Skarżącemu ocenę i kontrolę toku rozumowania Sądu, a co za tym idzie, pozbawia Stronę możliwości polemizowania z jego oceną stanu faktycznego i prawnego sprawy, uniemożliwiając również kontrolę instancyjną wydanego rozstrzygnięcia, a w szczególności: a) bezzasadne stwierdzenie, że wyrok TSUE z dnia 16 października 2019 r., sygn. C-189/18 nie miał wpływu na treść decyzji ostatecznej z dnia 28 października 2015 r., a tym samym niezasadne uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej, podczas gdy tezy zawarte w wyroku TSUE C-189/18 nie odnoszą się jedynie do prawa węgierskiego, gdyż wyrok ten dotyczy ogólnego stosowania prawa do obrony w postępowaniach prowadzonych w całej Unii Europejskiej i obejmuje również prawa Skarżącego w prowadzonym przez organ podatkowy postępowaniu, w efekcie czego dokonana przez organy podatkowe odmowa zapoznania się Skarżącego z dokumentami dotyczącymi jego bezpośrednich kontrahentów, z uwagi na rzekomą "ochronę interesu publicznego" jest niezasadna, sprzeczna z treścią art. 178 § 1 Ordynacji podatkowej i art. 179 Ordynacji podatkowej i ww. orzecznictwem TSUE; 2. art. 141 § 4 w związku z art. 134 § 1 i art. 163 § 2 p.p.s.a. oraz w związku z art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (wersja skonsolidowana 2012 - Dz. Urz. U.E. z dnia 26 października 2012 r. Nr C 326/47; dalej: TFUE), poprzez brak szczegółowego wyjaśnienia w uzasadnieniu skarżonego wyroku faktycznych motywów i powodów odmowy uwzględnienia wniosku Skarżącego o skierowanie zawartych w treści skargi pytań prejudycjalnych do TSUE, w tym brak wskazania z jakich względów Sąd I instancji nie znalazł podstaw do wystąpienia do TSUE, w sytuacji gdy zagadnienia poruszone w zawartych pytaniach prejudycjalnych dotyczyły kwestii zasadniczych do właściwego rozpoznania niniejszej sprawy, tj. m.in. pozbawienia Skarżącego prawa do czynnego udziału w sprawie i prawa do obrony; 3. art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi na decyzję Dyrektora lAS w Białymstoku, pomimo tego, że organy I i II instancji naruszyły przepisy postępowania podatkowego, a mianowicie: a) art. 123 § 1 w związku z art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1 i 2, art. 188 Ordynacji podatkowej w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez: • niezapewnienie Skarżącemu możliwości skorzystania z prawa do czynnego udziału w postępowaniu i zgłaszania wniosków dowodowych, przejawiającego się w szczególności w uznaniu przez organ II instancji, iż na etapie postępowania wznowieniowego Strona nie może składać nowych wniosków dowodowych mających na celu wyjaśnienie sprawy, pomimo iż wnioskowane przez Skarżącego dowody pozwoliłyby na ustalenie prawidłowego stanu faktycznego oraz spełnienia wszystkich przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania i właściwe zakończenie sprawy, tj. uchylenie ostatecznej decyzji w podatku VAT za 2011 r., a przepisy działu IV Ordynacji podatkowej dotyczące postępowania dowodowego znajdują zastosowanie również w postępowaniu wznowieniowym; • uniemożliwienie Skarżącemu dostępu do wyłączonych z akt postępowania dokumentów stanowiących podstawę do sformułowania ustaleń zawartych w decyzji podatkowej, pomimo iż w świetle orzecznictwa TSUE Skarżący winien mieć zapewniony dostęp do całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (wyrok w sprawie C-189/18 z dnia 16 października 2019 r.). 1.3. W skardze kasacyjnej wniesiono o rozpoznanie niezaskarżalnego postanowienia WSA w Białymstoku z dnia 15 stycznia 2021 r., sygn. akt I SA/Bk 908/20 w zakresie pkt 2 postanowienia (oddalenia wniosku o skierowanie pytań prejudycjainych do TSUE). 1.4. Na podstawie art. 176 § 1 i 2 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a., wniesiono m.in. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi lub o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku, o uchylenie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 stycznia 2021 r., sygn. akt I SA/Bk 908/20 i rozpoznanie wniosku Skarżącego o wystąpienie z pytaniami prejudycjalnymi do TSUE oraz o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego za dwie instancje według norm przepisanych. 1.5. Ponadto wniesiono o skierowanie na podstawie art. 267 TFUE do Trybunału Sprawiedliwości następujących pytań prejudycjalnych dotyczących wykładni przepisów prawa unijnego o podanej w skardze kasacyjnej treści. 2. Odpowiedź na skargę kasacyjną. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia 5 marca 2021 r., stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz strony przeciwnej kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 4.1. Nie ulega wątpliwości, że w sprawie poddanej sądowej kontroli w tym postępowaniu spór koncentruje się na ustaleniu, czy wyrok TSUE w sprawie C-189/18 ma taki wpływ na kwestionowaną w postępowaniu nadzwyczajnym decyzję ostateczną, o jakim mowa w przepisie art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej. 4.2. Odnosząc się do tak zakreślonego zagadnienia spornego należy zauważyć, że wznowienie postępowania jest instytucją nadzwyczajną, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej. Dlatego też postępowanie wznowieniowe toczy się w ściśle określonych ramach prawnych, a jego przedmiotem nie może być ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, lecz jedynie zbadanie, czy wystąpiły wyjątkowe okoliczności, precyzyjnie wyliczone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Wznowienie postępowania, w ramach którego dopuszczalna jest weryfikacja decyzji ostatecznej w trybie nadzwyczajnym, nie może więc zastępować kontroli sprawowanej w postępowaniu zwykłym w ramach postępowania odwoławczego. Wyłącznym celem tego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zakończone ostateczną decyzją dotknięte było jedną z kwalifikowanych wad przewidzianych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, a następnie, w zależności od poczynionych ustaleń, wydanie jednego z możliwych rozstrzygnięć, przewidzianych w art. 245 § 1 Ordynacji podatkowej. 4.3. Rozgraniczenie zakresów obu rodzajów postępowań, a mianowicie postępowania zwykłego, w ramach którego wydana została ostateczna decyzja DIAS w przedmiocie podatku od towarów i usług od postępowania nadzwyczajnego, zakończonego zaskarżoną do sądu decyzją o odmowie uchylenia – w wyniku wznowienia postępowania – objętej wnioskiem strony decyzji ostatecznej, ma istotne znaczenie dla prawidłowej oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej. Instytucja wznowienia postępowania podatkowego nie może być bowiem wykorzystywana do ponownej pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, ponieważ nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego, a odrębne, nadzwyczajne postępowanie. Toczy się ono tylko w zakresie oceny, czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej i w takim też zakresie rozstrzygnięcie organu podatkowego podlega kontroli sądowej. 4.4. W tym kontekście należy zauważyć, że decyzja dotycząca wymiaru podatku została poddana sadowej kontroli. Z akt sprawy wynika bowiem, że decyzją z dnia 11 maja 2015 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Białymstoku orzekł o zobowiązaniu D.C. w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń-grudzień 2011 r. Następnie Dyrektor Izby Skarbowej w Białymstoku, decyzją z dnia 28 października 2015 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Skarżący wywiódł skargę od tej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 13 lipca 2016 r., I SA/Bk 1381/15, oddalił skargę, a Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 3 lipca 2018 r., I FSK 1944/16, oddalił skargę kasacyjną. 5.1. Skarżący, jako podstawę wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją, wskazał wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 16 października 2019 r. w sprawie C-189/18 Glencore, opublikowany dnia 16 grudnia 2019 r., zgodnie z którym dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zasadę poszanowania prawa do obrony oraz art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że co do zasady nie sprzeciwiają się one uregulowaniu lub praktyce danego państwa członkowskiego, zgodnie z którymi w trakcie weryfikacji wykonanego przez podatnika prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej (VAT) organ podatkowy jest związany ustaleniami faktycznymi i kwalifikacjami prawnymi dokonanymi już przez siebie w ramach powiązanych postępowań administracyjnych wszczętych przeciwko dostawcom tego podatnika, na których zostały oparte decyzje, które stały się ostateczne, stwierdzające istnienie oszustwa w zakresie VAT popełnionego przez dostawców, z zastrzeżeniem po pierwsze, że nie zwalniają one organu podatkowego z obowiązku zapoznania podatnika z dowodami, w tym z dowodami pochodzącymi z owych powiązanych postępowań administracyjnych, na podstawie których zamierza on wydać decyzję, oraz że podatnik ten nie zostaje w ten sposób pozbawiony prawa do skutecznego zakwestionowania w trakcie toczącego się przeciwko niemu postępowania owych ustaleń faktycznych i kwalifikacji prawnych, po drugie, że wspomniany podatnik może w trakcie tego postępowania uzyskać dostęp do wszystkich dowodów zebranych w trakcie owych powiązanych postępowań administracyjnych lub w jakimkolwiek innym postępowaniu, na których to dowodach wspomniany organ zamierza oprzeć swą decyzję lub które to dowody mogą zostać wykorzystane przy wykonywaniu prawa do obrony, chyba że cele leżące w interesie ogólnym uzasadniają ograniczenie tego dostępu, oraz po trzecie, że sąd rozpoznający skargę na tę decyzję może skontrolować zgodność z prawem uzyskania i wykorzystania owych dowodów oraz ustaleń, które mają decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia skargi, dokonanych w decyzjach administracyjnych wydanych względem wspomnianych dostawców. 5.2. Nie sposób w takiej sytuacji abstrahować od szczególnego charakteru wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 16 października 2019 r. C-189/18. Trybunał Sprawiedliwości w powołanym wyroku poddał kontroli przepisy węgierskiej Ordynacji podatkowej, a ściślej czynności węgierskiego organu podatkowego, który zapoznał podatnika w sposób pośredni tylko z częścią dowodów zgromadzonych w sprawie jego kontrahenta oraz przedstawił je podatnikowi w formie streszczenia. Taką praktykę organów podatkowych TSUE ocenił jako naruszającą m.in. zasadę poszanowania prawa do obrony i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. 5.3. Podkreślić jednak należy, podobnie jak uczynił to Sąd pierwszej instancji, że polskie regulacje prawne, co zasadniczo różnicuje stan obu spraw, nie przewidują związania organów prowadzących postępowanie względem podatnika decyzją wydaną w stosunku do jego kontrahenta (podobnie np. NSA w wyroku z dnia 20 października 2022, I FSK 468/20). 5.4. TSUE, uwzględniając prawne uwarunkowania wynikające z regulacji prawa węgierskiego, stwierdził w powołanym przez skarżącego orzeczeniu, że wśród praw gwarantowanych przez prawo Unii znajduje się poszanowanie prawa do obrony, jako podstawowa zasada Unii, która powinna być stosowana, gdy organ administracyjny ma podjąć w stosunku do danej osoby niekorzystną decyzję. Na podstawie tej zasady adresaci decyzji, powinni być w stanie skutecznie przedstawić swoje stanowisko wobec dowodów, na których organ zamierza się oprzeć. Obowiązek ten ciąży na organach administracyjnych państw członkowskich, gdy podejmują one decyzję należącą do zakresu zastosowania prawa Unii, nawet wówczas, gdy właściwe prawo Unii nie przewiduje wyraźnie takiej formalności (pkt 39 wyroku). Dalej Trybunał wskazał, że zasada poszanowania prawa do obrony nie ma bezwzględnego charakteru, lecz może podlegać ograniczeniom, pod warunkiem że ograniczenia te rzeczywiście odpowiadają celom interesu ogólnego zamierzonym przez dany przepis i nie stanowią z punktu widzenia realizowanego celu nieproporcjonalnej oraz niedopuszczalnej ingerencji w samą istotę zagwarantowanych w ten sposób praw (pkt 43 wyroku). W przypadku, gdy organ podatkowy zamierza oprzeć swoją decyzję na dowodach uzyskanych, tak jak w postępowaniu głównym, w ramach powiązanych postępowań karnych i postępowań administracyjnych wszczętych przeciwko dostawcom podatnika, zasada poszanowania prawa do obrony wymaga, aby podatnik ten miał możliwość dostępu w trakcie toczącego się przeciwko niemu postępowania do wszystkich tych dowodów oraz dowodów, które mogą być wykorzystane w jego obronie, chyba że cele leżące w interesie ogólnym uzasadniają ograniczenie tego dostępu (pkt 57 wyroku). Jednocześnie TSUE wyjaśnił, że zasada poszanowania prawa do obrony w postępowaniu administracyjnym, takim jak toczące się postępowanie główne, nie nakłada na organ podatkowy ogólnego obowiązku zapewnienia pełnego dostępu do akt będących w jego dyspozycji, lecz wymaga, aby podatnik miał możliwość uzyskania, na swój wniosek, informacji i dokumentów zawartych w aktach administracyjnych i uwzględnionych przez ten organ w celu wydania jego decyzji, chyba że cele leżące w interesie ogólnym uzasadniają ograniczenie dostępu do wspomnianych informacji i dokumentów. W tym ostatnim przypadku do organu podatkowego należy zbadanie, czy możliwy jest dostęp częściowy (pkt 56 wyroku). TSUE nie nakazuje więc, aby "wszystkie" dowody z powiązanych postępowań, niejako z urzędu, trafiły do sprawy głównej. Organ nie ma więc obowiązku gromadzenia dokumentacji, którą uznaje za zbędną w sprawie i nie zamierza na niej opierać swojej decyzji. 5.5. Jednak Ordynacja podatkowa w sposób odmienny niż prawo węgierskie, kształtuje sytuację procesową strony w postępowaniu podatkowym. Przepisy polskie nie przewidują związania organów decyzjami wydanymi wobec kontrahentów podatnika. Decyzje wydane wobec kontrahentów, jak i ewentualne dowody zgromadzone w toku powiązanego postępowania prowadzonego w stosunku do kontrahenta nie są wiążące dla organu prowadzącego postępowanie główne. Mają one moc dowodową równą innym środkom dowodowym oraz podlegają regułom swobodnej oceny. Dowody zaczerpnięte z innych postępowań mogą, w świetle art. 180 § 1 oraz art. 181 Ordynacji podatkowej, zostać wykorzystane w postępowaniu prowadzonym przez organy podatkowe, bowiem w postępowaniu podatkowym obowiązuje zasada otwartego katalogu środków dowodowych, dopuszczająca jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Organ nie ma jednak obowiązku włączać do materiału dowodowego sprawy wszystkich dowodów z innych postępowań podatkowych toczących się wobec kontrahentów podatnika, czy też w ramach postępowań karnych. Winien włączyć te materiały, które są istotne dla wyniku sprawy, a po włączeniu ich zapewnić dostęp do nich stronie, z zagwarantowaniem przestrzegania zasad tajemnicy skarbowej. 6.1. W świetle przedstawionych wyjaśnień, zasadnie zauważył Sąd pierwszej instancji, że w ramach postępowania wymiarowego organy podatkowe włączyły do akt sprawy materiały zgromadzone w innych postępowaniach, w zakresie w jakim to było niezbędne do dokonania ustaleń dotyczących bezpośrednio skarżącego i jej sytuacji prawnopodatkowej. W zaskarżonej decyzji DIAS wymienił postanowienia, w których wyłączono jawność dokumentów zawierających informacje dotyczące osób trzecich, nie będących stroną tego postępowania. Były to materiały zgromadzone w toku prowadzonych czynności kontrolnych i zawierają informacje dotyczące kontrahentów oraz innych osób niż kontrahenci skarżącego, których ujawnienie mogłoby narazić na szkodę interes publiczny wyrażający się ochroną interesów obywateli albo jednostek organizacyjnych. Dodatkowo dokumenty te objęte są tajemnicą skarbową. 6.2. Na szczególne podkreślenie zasługuje twierdzenie Sądu pierwszej instancji, że organy podatkowe – inaczej niż w sprawie poddanej ocenie TSUE w powołanym wyroku z 16 października 2019 r. – przeprowadziły wobec skarżącego, odrębne i samodzielne postępowanie dowodowe. Wyłączenie jawności niektórych dokumentów nie pozbawiło skarżącego prawa do skutecznego zakwestionowania w trakcie toczącego się postępowania ustaleń faktycznych i kwalifikacji prawnych. Skarżącemu zapewniono możliwość zapoznania się z dowodami zgromadzonymi w aktach. 6.3. Trafnie też zauważył Sąd pierwszej instancji, że z tezy wyroku TSUE w sprawie C-189/18, nie można wywieść, że organy podatkowe są obowiązane do zapewnienia stronie wglądu do pełnych akt z wszystkich postępowań toczących się wobec innych podatników, występujących na wcześniejszych, nawet odległych etapach obrotu, co do których strona nie tylko nie miała żadnej wiedzy, ale też żadnego nawet pośredniego kontaktu. 6.4. Zgodnie art. 178 § 1 Ordynacji podatkowej, strona ma prawo wglądu w akt sprawy, sporządzania z nich notatek, odpisów oraz sporządzania kopii przy wykorzystaniu własnych przenośnych urządzeń, które to prawo przysługuje również po zakończeniu postępowania. Prawo to doznaje ograniczenia określonego w art. 179 Ordynacji podatkowej. Realizacja tego prawa była możliwa w toku postępowania wymiarowego. Strona mogła domagać się sądowej kontroli zarówno postanowienia wydanego na podstawie art. 179 § 1 Ordynacji podatkowej, jak postanowienia, o którym mowa w art. 179 § 2 Ordynacji podatkowej. Nie była pozbawiona ani możliwości zapoznania się dowodami, na podstawie których zapadła decyzja podatkowa, ani poddania sądowej kontroli zasadności wyłączenia poszczególnych dokumentów z akt sprawy. Powołany przez skarżącego wyrok TSUE w sprawie C-189/18 nie wpłynął zatem za zakres uprawnień procesowych strony postępowania. 6.5. Odnosząc te uwagi do okoliczności faktycznych sprawy poddanej sądowej kontroli w tym postępowaniu, należy zauważyć, że skarżący wnosił o zapoznanie się z materiałem dowodowym, w tym dowodami, co do których ograniczono jawność. W odniesieniu do kwestii dostępu do dowodów z postępowania karnego prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową Poznań-Stare Miasto 2 o sygn. akt [...] organ wyjaśnił, że z tego postępowania organ podatkowy w sprawie zakończonej decyzją ostateczną uzyskał dowody w postaci protokołów przesłuchań świadków, a następnie włączył te dokumenty do akt sprawy prowadzonej względem skarżącego w wersji zanonimizowanej. W związku z tym uzyskane z akt tego postępowania dowody były jawne dla skarżącego po usunięciu danych dotyczących innych osób niebędących stroną w postępowaniu. W zakresie dowodów uzyskanych z postępowań podatkowych względem kontrahentów skarżącego, tj. W., B. i S., organ zauważył, że te dowody zostały włączone do akt postępowania względem skarżącego. Zasadne są więc wyjaśnienia organu, że strona miała możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym uzyskanym z innych postępowań podatkowych w zakresie, w jakim nie została wyłączona jawność tych dokumentów ze względu na interes publiczny. Ponadto stronie zapewniono dostęp do niektórych dokumentów w formie kserokopii po dokonaniu ich anonimizacji. Do akt sprawy włączone zostały także dokumenty uzyskane od łotewskiej administracji skarbowej dotyczące transakcji kontrahenta S. z L., a strona miała możliwość zapoznania się z tymi dokumentami, tym samym nie zostały naruszone prawa strony do poszanowania obrony. Także protokoły z zeznań świadków K.A. i M.R. zostały włączone do akt postępowania względem skarżącego, zaś skarżący mógł się z nimi zapoznać w wersji, w której usunięte zostały dane dotyczące osób niebędących stroną postępowania. 6.6. Odnosząc się do wniosków skarżącego o uzyskanie i włączenie akt postępowania karnego prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową Poznań-Stare Miasto 2 o sygn. akt [...] oraz wniosków dowodowych odnoszących się do kontrahentów skarżącego, tj. W., B i S., należy przyznać rację Sądowi pierwszej instancji, że przeprowadzenie powyższych dowodów wykracza poza ramy postępowania wznowieniowego. W postępowaniu wznowieniowym organ nie jest uprawniony do przeprowadzania ponownej kontroli instancyjnej. Postępowanie dowodowe w ramach wznowienia postępowania winno służyć jedynie zbadaniu zasadności wznowienia postępowania. W jego ramach organ nie może dokonać pełnego, merytorycznego rozpoznania sprawy zakończonej decyzją ostateczną. 7.1. W świetle przedstawionych wyjaśnień nie zasługują na uwzględnienie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty. 7.2. Sąd nie podziela stanowiska Autora skargi kasacyjnej, że naruszono art. 141 § 4 w związku z art. 134 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 1 oraz w związku z art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Zdaniem Autora skargi kasacyjnej przepisy te naruszono poprzez brak sporządzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku dokładnego i szczegółowego uzasadnienia faktycznego i prawnego wyroku. Przeciwnie, analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że precyzyjnie przedstawia ono okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał też na żadne kwestie, które Sąd pozostawiłby poza zakresem swojej oceny. 7.3. Wbrew twierdzeniom Autora skargi kasacyjnej, trafnie ocenił Sąd pierwszej instancji, że wyrok TSUE z dnia 16 października 2019 r., C-189/18 nie miał wpływu na treść decyzji ostatecznej z dnia 28 października 2015 r. 7.4. Odnosząc się do argumentacji skargi kasacyjnej, zgodzić się należy z zaprezentowanym tam poglądem, że tezy zawarte w wyroku TSUE C-189/18 nie odnoszą się jedynie do prawa węgierskiego. Wyrok ten dotyczy ogólnego stosowania prawa do obrony w postępowaniach prowadzonych w całej Unii Europejskiej i obejmuje również prawa skarżącego w prowadzonym przez organ podatkowy postępowaniu. Nie oznacza to jednak, że okoliczności faktyczne i prawne, stanowiące podstawę wystąpienia przez Sąd krajowy z odesłaniem prejudycjalnym, nie mają znaczenia dla stosowania orzeczenia TSUE. Raz jeszcze należy zatem wskazać, że wobec skarżącego przeprowadzone zostało odrębne i samodzielne postępowanie dowodowe, a wyłączenie jawności niektórych dokumentów nie pozbawiło skarżącego prawa do skutecznego zakwestionowania w trakcie toczącego się postępowania ustaleń faktycznych i kwalifikacji prawnych. Skarżącemu zapewniono możliwość zapoznania się z dowodami zgromadzonymi w aktach. 7.5. Nie można zgodzić się także z Autorem skargi kasacyjnej, że odmowa zapoznania się skarżącego z dokumentami dotyczącymi jego bezpośrednich kontrahentów, z uwagi na rzekomą "ochronę interesu publicznego" jest niezasadna, sprzeczna z treścią art. 178 § 1 Ordynacji podatkowej i art. 179 Ordynacji podatkowej i ww. orzecznictwem TSUE. 7.6. Przede wszystkim wniosek o udostępnienie dokumentów dotyczących bezpośrednich kontrahentów skarżącego wykracza poza granice sprawy w przedmiocie wznowienia postępowania. Instytucja wznowienia postępowania podatkowego nie może być bowiem wykorzystywana do ponownej pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, ponieważ nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego, a odrębne, nadzwyczajne postępowanie. Toczy się ono tylko w zakresie oceny, czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej i w takim też zakresie rozstrzygnięcie organu podatkowego podlega kontroli sądowej. 7.7. Należy jednak wskazać, że w toku postępowania wymiarowego skarżący dysponował środkami ochrony prawnej, które mógł wykorzystać do zakwestionowania zasadności wyłączenia z akt sprawy poszczególnych dokumentów. Zgodnie z art. 179 § 1 Ordynacji podatkowej, przepisów art. 178 nie stosuje się do znajdujących się w aktach sprawy dokumentów zawierających informacje niejawne, a także do innych dokumentów, które organ podatkowy wyłączy z akt sprawy ze względu na interes publiczny. Mimo wyłączenia z akt sprawy określonych dokumentów strona może domagać się zapoznania z tymi dokumentami, sporządzania z nich notatek, kopii i odpisów, uwierzytelniania odpisów i kopii lub wydania uwierzytelnionych odpisów. W takiej sytuacji, jeżeli nadal są spełnione przesłanki z art. 179 § 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy na podstawie art. 179 § 2 Ordynacji podatkowej odmawia stronie tego prawa. Odmowa umożliwienia stronie zapoznania się z dokumentami, o których mowa w art. 179 § 1 Ordynacji podatkowej, następuje w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Wobec faktu, że na postanowienie wydane na podstawie art. 179 § 1 in fine Ordynacji podatkowej, czyli postanowienie o wyłączeniu z akt sprawy ze względu na interes publiczny innych dokumentów niż zawierające informacje niejawne, ustawa zażalenia nie przewiduje, postanowienie w tym przedmiocie może zostać zaskarżone tylko w odwołaniu od decyzji, o ile jego wydanie będzie miało miejsce na etapie jurysdykcyjnego postępowania pierwszoinstancyjnego. Nie podlega więc ono samodzielnemu zaskarżeniu. W przypadku wydania na podstawie art. 179 § 1 in fine Ordynacji podatkowej postanowienia o wyłączeniu z akt sprawy ze względu na interes publiczny innych dokumentów niż zawierające informacje niejawne, skutkującego względem tych dokumentów pozbawieniem strony możliwości skorzystania z uprawnień przewidzianych w art. 178 § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej, sądowa weryfikacja prawnej zasadności tego rodzaju aktu oraz ocena znaczenia tej czynności procesowej dla wyniku sprawy podatkowej następuje w ramach zaskarżenia decyzji kończącej postępowanie w sprawie, w toku którego postanowienie o wyłączeniu zapadło. Postanowienie wydane w trybie art. 179 § 2 Ordynacji podatkowej w odniesieniu do dokumentów, o których mowa w § 1 in fine tego artykułu, ma charakter wtórny, następczy i zależny od zakresu treściowego postanowienia, które wcześniej podjęte zostało na podstawie art. 179 § 1 in fine Ordynacji podatkowej, posiadając jednocześnie odmienny przedmiot rozstrzygania. Postanowienie o wyłączeniu dokumentów z akt sprawy z uwagi na interes publiczny, mimo że determinuje konieczność wydania w ramach art. 179 § 2 Ordynacji podatkowej postanowienia odmownie załatwiającego wniosek strony żądającej zapoznania się z takimi dokumentami, nie podlega kontroli sądowej w sprawie ze skargi na tego rodzaju postanowienie odmowne. Kognicja sądu administracyjnego w takiej sprawie, tj. ze skargi na zaskarżalne postanowienie przewidziane w art. 179 § 2 Ordynacji podatkowej, jest ograniczona do oceny, czy dokumenty, których dotyczy odmowa umożliwienia stronie zapoznania się z nimi, są dokumentami objętymi zapadłym już postanowieniem o ich wyłączeniu z akt sprawy ze względu na interes publiczny, wydanym na podstawie art. 179 § 1 in fine Ordynacji podatkowej. Natomiast nie obejmuje ona badania zasadności samego wyłączenia (spełnienia przesłanki interesu publicznego), gdyż ta kwestia - jak już była o tym mowa - podlega weryfikacji podczas sądowej kontroli decyzji kończącej postępowanie, w którym doszło do tego rodzaju wyłączenia. 7.8. W rezultacie w ramach postępowania wznowieniowego nie można skutecznie domagać się udostępnienia dokumentów wyłączonych w toku odrębnego postępowania. Ponadto z wyroku TSUE z dnia 16 października 2019 r., C-189/18 nie można wywieść tezy, że stronie należy zapewnić dostęp do wszelkich dokumentów niezależnie od tego, czy dotyczą one rozpatrywanej sprawy czy nie, oraz niezależnie od tego, czy ich jawność została wyłączona z uwagi na interes publiczny, w szczególności w sytuacji gdy strona dysponuje środkami ochrony prawnej, w tym z uwzględnieniem ochrony praw przez sądami. 8.1. Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 134 § 1 i art. 163 § 2 p.p.s.a. oraz w związku z art. 267 TFUE. Zdaniem Autora skargi kasacyjnej przepisy te naruszono poprzez brak szczegółowego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku faktycznych motywów i powodów odmowy uwzględnienia wniosku skarżącego o skierowanie zawartych w treści skargi pytań prejudycjalnych do TSUE, w tym brak wskazania z jakich względów Sąd I instancji nie znalazł podstaw do wystąpienia do TSUE, w sytuacji gdy zagadnienia poruszone w zawartych pytaniach prejudycjalnych dotyczyły kwestii zasadniczych do właściwego rozpoznania niniejszej sprawy, tj. m.in. pozbawienia Skarżącego prawa do czynnego udziału w sprawie i prawa do obrony. 8.2. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odniósł się do wniosku o skierowanie zawartych w treści skargi pytań prejudycjalnych do TSUE. Wbrew stanowisku skarżącej Sąd wyjaśnił powody, które przesądziły, że nie znalazł podstaw do wystąpienia do TSUE z pytaniami prejudycjalnymi. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie narusza zatem art. 141 § 4 p.p.s.s. Sąd może naruszyć ten przepis, jeżeli pominie w uzasadnieniu jego elementy konieczne, tj. nie zawrze zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia. Wszystkie te elementy zawierało uzasadnienie zaskarżonego wyroku. Nie sposób natomiast polemizować z Autorem skargi kasacyjnej, czy uzasadnienie to charakteryzowało się odpowiednim – w ocenie Autora skargi kasacyjnej – poziomem "szczegółowości wyjaśnień". 9.1. Nie znajduje również uzasadnienia zarzut dotyczący naruszenia art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi na decyzję Dyrektora lAS w Białymstoku, pomimo tego że organy I i II instancji naruszyły przepisy postępowania podatkowego, a mianowicie art. 123 § 1 w związku z art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1 i 2, art. 188 Ordynacji podatkowej w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. Zdaniem Autora skargi kasacyjnej przepisy te naruszono poprzez niezapewnienie skarżącemu możliwości skorzystania z prawa do czynnego udziału w postępowaniu i zgłaszania wniosków dowodowych, przejawiającego się w szczególności w uznaniu przez organ II instancji, iż na etapie postępowania wznowieniowego strona nie może składać nowych wniosków dowodowych mających na celu wyjaśnienie sprawy, pomimo iż wnioskowane przez Skarżącego dowody pozwoliłyby na ustalenie prawidłowego stanu faktycznego oraz spełnienia wszystkich przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania i właściwe zakończenie sprawy, tj. uchylenie ostatecznej decyzji w podatku VAT za 2011 r., a przepisy działu IV Ordynacji podatkowej dotyczące postępowania dowodowego znajdują zastosowanie również w postępowaniu wznowieniowym. 9.2. Odnosząc się to przytoczonego zarzutu, należy podzielić stanowisko przedstawione przez Sąd pierwszej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Nie można zakwestionować co do zasady prawa do składania wniosków dowodowych i przeprowadzenia nowych dowodów w toku postępowania wznowieniowego. Trafnie stwierdził jednak Sąd pierwszej instancji, że przeprowadzenie wnioskowanych przez skarżącego dowodów stałoby w sprzeczności z regułami postępowania wznowieniowego oraz prowadziłoby do naruszenia podstawowej dla postępowania podatkowego zasady trwałości decyzji. W postępowaniu wznowieniowym strona wniosła o przeprowadzenie licznych dowodów, tj. m.in. o zapoznanie skarżącego z aktami postępowania karnego prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową Poznań-Stare Miasto 2 o sygn. akt [...] przeprowadzenie dalszych dowodów z akt tego postępowania, przedstawiła wnioski dowodowe odnoszące się do kontrahentów skarżącego, tj. W., B. i S., o przesłuchanie świadków K.A. i M.R., tj. przedstawicieli spółek W. i S. Wnioski te zmierzały do ustalenia okoliczności wykraczających poza ramy postępowania wznowieniowego i stały w sprzeczności z regułami tego postępowania. Ramy prawne postępowania wznowieniowego uniemożliwiają organowi ponowne rozpoznanie sprawy w pełnym zakresie, a tego w istocie domagał się skarżący. Nie sposób bowiem powiązań wniosku o wznowienie postępowania na podstawie wyroku TSUE z dnia 16 października 2019 r., C-189/18 z wnioskami o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków, o co wnioskował skarżący. Organ w postępowaniu wznowieniowym nie jest uprawniony do przeprowadzania ponownej kontroli instancyjnej. Celem wznowienia postępowania jest zbadanie, czy zaistniała jedna z przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. W związku z tym również postępowanie dowodowe w ramach wznowienia postępowania winno służyć jedynie urzeczywistnieniu tego celu. Trafnie w tym kontekście konkludował Sąd pierwszej instancji, że skarżący bezzasadnie oczekiwał, że organ w postępowaniu wznowieniowym dokona pełnego, merytorycznego rozpoznania sprawy zakończonej decyzją ostateczną. 9.3. Powołanych w skardze kasacyjnej przepisów, tj. art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 123 § 1 w związku z art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1 i 2, art. 188 Ordynacji podatkowej w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. nie naruszono także poprzez uniemożliwienie skarżącemu dostępu do wyłączonych z akt postępowania dokumentów stanowiących podstawę do sformułowania ustaleń zawartych w decyzji podatkowej, pomimo iż w świetle orzecznictwa TSUE Skarżący winien mieć zapewniony dostęp do całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w związku z wyrokiem w sprawie C-189/18 z dnia 16 października 2019 r. 9.4. Kwestia ta została szczegółowo wyjaśniona we wcześniejszej części uzasadnienia. W tym miejscu należy jedynie powtórzyć, że w ramach postępowania wznowieniowego nie można skutecznie domagać się udostępnienia dokumentów wyłączonych w toku odrębnego postępowania wymiarowego. Z wyroku TSUE z dnia 16 października 2019 r., C-189/18 nie można też wywieść tezy, że stronie należy zapewnić dostęp do wszelkich dokumentów niezależnie od tego, czy dotyczą one rozpatrywanej sprawy czy nie, oraz niezależnie od tego, czy ich jawność została wyłączona z uwagi na interes publiczny, w szczególności w sytuacji gdy strona dysponuje środkami ochrony prawnej, w tym z uwzględnieniem ochrony praw przez sądami. Takiego generalnego wniosku nie da się wyprowadzić z powołanego wyroku Trybunału, z którego wytycznych – wbrew twierdzeniom Autora skargi kasacyjnej – nie wynika, by organy podatkowe były zobowiązane do zapewnienia stronie wglądu do pełnych akt z wszystkich postępowań podatkowych karnych toczących się wobec innych podatników. Zasada poszanowania prawa do obrony w postępowaniu administracyjnym nie nakłada zdaniem TSUE na organ podatkowy ogólnego obowiązku zapewnienia pełnego dostępu nawet do akt będących w jego dyspozycji. Wymaga natomiast, aby podatnik miał możliwość uzyskania, na swój wniosek, informacji i dokumentów zawartych w aktach administracyjnych i uwzględnionych przez ten organ w celu wydania jego decyzji, chyba że cele leżące w interesie ogólnym uzasadniają ograniczenie dostępu do wspomnianych informacji i dokumentów. Tym bardziej nie można nakazywać organom udostępniania dokumentów, które nie znajdują się w ich posiadaniu i na których nie opierały wydanych przez siebie decyzji, czego w istocie oczekuje skarżąca spółka w realiach niniejszej sprawy. 10.1. W skardze kasacyjnej wniesiono także o "rozpoznanie niezaskarżalnego postanowienia WSA w Białymstoku z dnia 15 stycznia 2021 r., sygn. akt I SA/Bk 908/20 w zakresie pkt 2 postanowienia". W punkcie tym Sąd pierwszej instancji oddalił wniosek skarżącej o skierowanie pytań prejudycjalnych do TSUE. 10.2. Sposób zredagowania wniosku nie pozwala Sądowi na odniesienie się do niego merytorycznie. Autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnił bowiem, na czym miałoby polegać "rozpoznanie niezaskarżalnego postanowienia". Postanowienie oddalające wniosek o skierowanie pytań prejudycjalnych do TSUE – jak przyznał Autor skargi kasacyjnej – jest postanowieniem niezaskarżalnym, wobec czego nie podlega kontroli instancyjnej. Postanowienie to nie stoi także na przeszkodzie zwróceniu się do TSUE z odesłaniem prejudycjalnym przez Naczelny Sąd Administracyjny, gdyby Sąd uznał zasadność takiego wystąpienia. 11.1. Ponadto w skardze kasacyjnej wniesiono o skierowanie na podstawie art. 267 TFUE do Trybunału Sprawiedliwości pytań prejudycjalnych dotyczących wykładni przepisów prawa unijnego o podanej w skardze kasacyjnej treści. 11.2. W skardze kasacyjnej zaproponowano pytania o następującej treści: 1. Czy w świetle art. 47 zd. 1 i art. 48 ust. 1 i 2 Karty Praw Podstawowych UE możliwe jest, z uwagi na ochronę interesu publicznego (bez szerszego uzasadnienia w jaki sposób ten interes publiczny możne zostać naruszony), pozbawienie podatnika prawa zapoznania się z dokumentami wyłączonymi z akt sprawy, pomimo iż na treści tych dokumentów oparta została wydana wobec podatnika decyzja podatkowa? 2. Czy doręczenie podatnikowi negatywnej decyzji kończącej postępowanie opartej o kwestionowane przez podatnika ustalenia organu podatkowego, w celu obalenia których podatnik złożył stosowne wnioski dowodowe i równocześnie z tą decyzją lub po jej doręczeniu postanowienia o odmowie przeprowadzenia tychże dowodów stanowi naruszenie prawa do obrony i prawa do bycia wysłuchanym, o którym mowa art. 41 ust. 2 lit. a i art. 48 ust. 1 i 2 Karty Praw Podstawowych UE? 3. Czy w świetle art. 41 ust. 1 i 2 lit. c i art. 48 ust. 1 i 2 Karty Praw Podstawowych UE oraz art. 296 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (wersja skonsolidowana) z dnia 26 października 2012 r. (dalej jako: TFUE) odmowa przeprowadzenia dowodów lub dostępu do nich, może być uzasadniona jedynie poprzez ogólne stwierdzenia takie jak odwołanie się do ogólnych zasad ochrony interesu publicznego lub brak w ocenie organu możliwości udowodnienia w ten sposób przedstawianych przez podatnika okoliczności bez szczegółowego umotywowania owej odmowy przez organ podatkowy i bez szczegółowego odniesienia się do poszczególnych wniosków dowodowych? 4. Czy organ podatkowy w świetle art. 41 ust. 1 i 2 lit. c i art. 48 ust. 1 i 2 Karty Praw Podstawowych UE może zaniechać pozyskania dowodów będących w posiadaniu innych organów państwowych (w tym organów ścigania), w przypadku gdy podatnik wnioskuje o ich pozyskanie, mogą one być istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a podatnik samodzielnie, ze względu na ograniczenia prawne, nie ma możliwości ich pozyskania w celu włączenia do akt postępowania? 11.3. Przede wszystkim należy zauważyć, że przesłanki dopuszczalności pytania prawnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zostały określone w art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Są one następujące: pytanie prawne musi dotyczyć wykładni lub/i ważności przepisów prawa wspólnotowego, kwestia wykładni lub/i obowiązywania prawa wspólnotowego została podniesiona przed sądem lub trybunałem państwa członkowskiego oraz rozstrzygnięcie tej kwestii jest niezbędne do wydania przez sąd lub trybunał orzeczenia. Z użytego w art. 267 TFUE pojęcia "niezbędne" należy wnioskować, że ostatnio wymieniona przesłanka nie zachodzi w sytuacjach, gdy odpowiedź na pytanie prawne w żaden sposób nie wpłynie na wynik sprawy lub gdy wykładnia prawa wspólnotowego nie ma odniesienia do istoty sprawy lub przedmiotu skargi. 11.4. Odnosząc powyższe uwagi do sformułowanego w skardze kasacyjnej wniosku o wystąpienie do TSUE z odesłaniem prejudycjalnym, należy zaznaczyć, że wniosek ten został sformułowany w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 24 marca 2016 r. Postępowanie w zakresie wymiaru podatku zostało zakończone ostateczną decyzją, a wniesiona przez skarżącą skarga do sądu administracyjnego prawomocnie odrzucona postanowieniem WSA w Warszawie z 13 grudnia 2016 r., III SA/Wa 1745/16. Ramy postępowania wznowieniowego nie pozwalają na ponowne wszechstronne rozpoznanie sprawy, a jedynie na zbadanie w zakresie wynikającym z podstawy wznowieniowej. Nie istnieje zatem uzasadnienie, by na tym etapie postępowania strona ponownie kwestionowała ustalenia faktyczne przyjęte w ostatecznej decyzji. Zakres sformułowanego przez stronę pierwszego pytania wykracza zatem poza ramy postępowania wznowieniowego. W rezultacie zwrócenie się do TSUE z wnioskiem o wydanie orzeczenia prejudycjalnego nie jest niezbędne do wydania orzeczenia przez sąd. Dodatkowo należy zaznaczyć, że proponowane przez skarżącą pytanie opiera się na założeniu, które w żaden sposób nie zostało wykazane. Skarżąca nie wskazała bowiem, jakie konkretne okoliczności ustalone przez organ oparte zostały na dokumentach wyłączonych z akt sprawy. Nie sprecyzowano okoliczności, których nie da się wywieść z dowodów znajdujących się w aktach sprawy. Także proponowana treść pytania drugiego odnosi się do wniosków strony wykraczających poza ramy postępowania wznowieniowego. Niemniej należy zauważyć, że strona nie jest w tym zakresie pozbawiona ochrony prawnej. Jakkolwiek postanowienie o oddaleniu wnioskowanych dowód nie podlega zaskarżeniu i tym samym kontroli w odrębnym postępowaniu, to postępowanie dowodowe, także w zakresie nieprzeprowadzenia wniosków zgłaszanych przez stronę, stanowi przedmiot kontroli sądowej w ramach skargi na kończącą to postępowanie decyzję. Ponadto kolejne proponowane przez stronę pytania wykraczają poza zakres postępowania wznowieniowego. Formułując ich treść, strona zdaje się całkowicie pomijać fakt, że przedmiotem kontroli sądowej w tym postępowaniu nie jest decyzja wymiarowa, lecz decyzja wydana w postępowaniu wznowieniowym, którego ramy zasadniczo ograniczone. Dodatkowo w pytaniu trzecim strona zawarła także element ocenny, wskazując, że organ odmówił przeprowadzenia dowodów "bez szczegółowego umotywowania owej odmowy przez organ podatkowy i bez szczegółowego odniesienia się do poszczególnych wniosków dowodowych". W ocenie Sądu stanowisko takie nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. 11.5. Ponadto zgodzić się należy z Sądem pierwszej instancji, że w świetle art. 267 TFUE zwrócenie się sądu z pytaniem prawnym do TSUE jest obowiązkiem sądu jedynie w przypadku wątpliwości co do wykładni prawa Unii. Tymczasem tego rodzaju wątpliwości w sprawie nie powstały. 12. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny – uznając, że skarga kasacyjna nie dostarcza uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, działając na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. – Dz. U. z 2022 r., poz. 329) – orzekł, jak w sentencji wyroku. 13. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. - Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Sędzia WSA (del.) Sędzia NSA Sędzia NSA Dominik Mączyński Marek Kołaczek Zbigniew Łoboda