I FSK 576/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, Sędzia NSA Arkadiusz Cudak (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Paweł Dąbek, Protokolant Katarzyna Łysiak, po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej G. sp. z o.o. w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 listopada 2015 r., sygn. akt III SA/Gl 1504/14 w sprawie ze skargi G. sp. z o.o. w C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 17 stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń oraz okresy od kwietnia do grudnia 2007 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) uchyla zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 17 stycznia 2014 r., nr [...], 3) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. na rzecz G. sp. z o.o. w C. kwotę 9000 (słownie: dziewięć tysięcy) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonym wyrokiem z 10 listopada 2015 r., sygn. akt III SA/Gl 1504/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm.), dalej: p.p.s.a., oddalił skargę G. Sp. z o.o. (dalej: spółka lub skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. (dalej: organ lub organ odwoławczy) z 17 stycznia 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń oraz poszczególne miesiące od kwietnia do grudnia 2007 r. 1. Przebieg postępowania przed organami podatkowymi W wyniku przeprowadzonego wobec spółki przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. (dalej: Dyrektor UKS lub organ pierwszej instancji) postępowania kontrolnego w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatków stanowiących dochód budżetu państwa oraz innych należności za lata 2006 - 2009 stwierdzono nieprawidłowości w zakresie rozliczania podatku od towarów i usług, chociaż głównym przedmiotem działalności spółki w okresie objętym kontrolą było urządzanie gier na automatach, które w 2007 r. podlegało opodatkowaniu podatkiem od gier na zasadach określonych odrębnymi przepisami i było wyłączone z opodatkowania podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 6 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), dalej: ustawa o VAT. W toku postępowania stwierdzono, że w poszczególnych miesiącach 2007 r. spółka dokonywała wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów (dalej: WNT), od których to transakcji co do zasady nie uiściła podatku od towarów i usług i nie złożyła deklaracji. Ponadto ustalono, że strona dokonywała także importu usług, z tytułu którego również nie uiściła należnego podatku od towarów i usług (wyjątek stanowiły koszty przesyłki). Powyższe spowodowało zawyżenie w deklaracjach VAT-7 za poszczególne okresy rozliczeniowe 2007 r. podatku naliczonego. W konsekwencji Dyrektor UKS decyzją z 5 września 2013 r. dokonał rozliczenia spółki za ww. miesiące 2007 r. w sposób odmienny od zadeklarowanego. Po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji organ odwoławczy, decyzją z 17 stycznia 2014 r., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu w pierwszej kolejności wskazano, że 22 listopada 2011 r. nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych spółki, na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749, ze zm.), dalej: O.p., objętych postępowaniem kontrolnym prowadzonym w ramach postępowania karnego prowadzonego przez Prokuraturę Apelacyjną w Białymstoku. O powyższych okolicznościach spółka została powiadomiona przez doręczenie jej postanowienia Dyrektora UKS z 21 listopada 2011 r., mocą którego organ ten włączył do akt prowadzonego postępowania kontrolnego określone dokumenty z ww. postępowania karnego (m. in. postanowienie z 16 czerwca 2008 r. o wszczęciu dochodzenia, zarządzenie z 4 grudnia 2009 r. o powierzeniu śledztwa w części inspektorowi kontroli skarbowej). Wspomniane postanowienie zostało doręczone spółce (prezesowi zarządu) 22 listopada 2011 r. Uzasadniając zaś swoje stanowisko w zakresie odnoszącym się bezpośrednio do meritum sprawy organ odwoławczy wskazał, że spółka nabywała od A. [...] GmbH z Austrii (dalej: A. [...]) automaty do gier lub części do nich oraz usługi, a od zakupów tych nie rozliczała podatku od towarów i usług z tytułu WNT oraz importu usług, uznając, że nabycia te związane są z działalnością opodatkowaną podatkiem od gier, a zatem podlegają wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 6 pkt 3 ustawy o VAT. Tymczasem, zdaniem organu, w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych nabywanie przez spółkę automatów do gier oraz części zamiennych do tych automatów w kraju Unii Europejskiej i sprowadzenie ich do Polski, a następnie wykorzystanie w działalności wyłączonej z opodatkowania podatkiem od towarów i usług należało traktować jako WNT, podlegające opodatkowaniu tym podatkiem na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT. Wyłączona z opodatkowania była bowiem tylko część działalności w zakresie gier na automatach objęta podatkiem od gier (tj. czynności składające się na grę, takie jak: wypłacanie wygranych, sprzedaż losów, wypłacanie kwot odsetek). Organ odwołał się także do informacji austriackich organów podatkowych o tym, że kontrahent spółki (A. [...]) potraktował wszystkie dostawy na jej rzecz jako transakcje wewnątrzwspólnotowe i rozliczył je w ten sposób w składanych deklaracjach podatkowych. Zwrócono także uwagę na adnotacje na fakturach potwierdzających zakup ("nieopodatkowana dostawa wewnątrzwspólnotowa", "wysyłka w granicach UE wolna od podatku") i zastosowanie stawki podatku 0%. Organ stwierdził też, że na konieczność opodatkowania ww. transakcji zakupu nie ma wpływu okoliczność, iż spółka - ze względu na prowadzenie działalności wyłączonej z opodatkowania podatkiem od towarów i usług - nie ma możliwości odliczenia podatku w związku z nabyciem tych urządzeń. Tożsame stanowisko organ odwoławczy zajął w zakresie importu usług. Zwrócono także uwagę, że zmiana kwoty do przeniesienia z grudnia 2006 r. (dokonana w odrębnej decyzji) rzutowała na zmianę wysokości zobowiązania za styczeń 2007 r. Zdaniem organu, wydaniu zaskarżonej decyzji nie stał na przeszkodzie fakt zwrotu - na wniosek spółki -nadpłaty w podatku od towarów i usług za pierwsze trzy kwartały 2006 r., gdyż w dacie zwrotu organ podatkowy oparł się na informacjach spółki, które zostały zweryfikowane na jej niekorzyść w postępowaniu kontrolnym. 2. Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skardze na powyższą decyzję organu odwoławczego skarżąca zarzuciła naruszenie art. 70 § 1 i § 6 pkt 1 O.p. (przez prowadzenie postępowania w stosunku do zobowiązań przedawnionych, gdyż nie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia), art. 6 ust. 3 ustawy o VAT (przez jego niezastosowanie i uznanie, że skarżąca posiada zobowiązanie w podatku od towarów i usług), art. 121 i art. 122 O.p. (przez prowadzenie postępowania podatkowego sprzecznie z zasadami, po uprzednim dokonaniu zwrotu zapłaconego podatku jako nienależnego, błędne ustalenie stanu faktycznego co do ciążącego na spółce obowiązku podatkowego z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów i importu usług, naliczenia odsetek mimo prowadzenia postępowania kontrolnego powyżej 6 miesięcy oraz z naruszeniem zasady czynnego udziału strony w postępowaniu). W odpowiedzi na skargę organ, podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko, wniósł o jej oddalenie. 3. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach podzielił przede wszystkim stanowisko organu, że w sprawie zostały spełnione przesłanki zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego we wszystkich miesiącach 2007 r., które zostały objęte zarzutem naruszenia art. 70 § 1 O.p. Za bezsporne Sąd uznał w szczególności to, że w aktach sprawy znajduje się m. in. pismo Prokuratora Apelacyjnego w Białymstoku zawierające informacje o objęciu postępowaniem karnym czynów, w tym karnoskarbowych, uchylania się od opodatkowania lub zaniżania zobowiązań podatkowych przez skarżącą w latach 2006 - 2009. O skutkach podatkowoprawnych wszczęcia tego postępowania spółka została w sposób wystarczający, odpowiadający przesłankom zastosowania art. 70 § 6 O.p. wspomnianym w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012 r., P 30/11, powiadomiona przed upływem terminu przedawnienia (tj. 22 listopada 2011 r.). Stosowna informacja zawierała się bowiem w uzasadnieniu postanowienia Dyrektora UKS dotyczącego włączenia do akt postępowania określonych dokumentów pochodzących z postępowania karnego. Następnie - po przedstawieniu ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych i przeanalizowaniu treści zastosowanych przez organy podatkowe przepisów prawa materialnego - Sąd podzielił pogląd występujący w orzecznictwie i piśmiennictwie, że wyłączeniem z art. 6 pkt 3 ustawy o VAT objęta jest jedynie wymieniona w tym przepisie działalność przedsiębiorców, czyli tylko działalność podlegająca opodatkowaniu podatkiem od gier. Brak jest podstaw, by stosować to wyłączenie do czynności, które nawet jeśli są bezpośrednio związane z prowadzeniem gry, to nie mieszczą się w jej zakresie i nie są objęte podatkiem od gier. W konsekwencji, zdaniem Sądu, zarówno WNT (automatów do gier, czy części do nich), jak i import usług nie stanowią czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od gier, ale podatkiem od towarów i usług. W ocenie Sądu, w świetle definicji podatnika i działalności gospodarczej zawartych w uregulowaniach krajowych, jak i wspólnotowych, fakt wyłączenia działalności gospodarczej w zakresie gier z zakresu opodatkowania podatkiem od towarów i usług ze względu na opodatkowanie tej działalności podatkiem od gier nie oznacza, że nabycie towarów służące tej działalności nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zatem organy podatkowe prawidłowo określiły spółce zobowiązanie w podatku od towarów i usług z uwzględnieniem transakcji WNT (automatów i części do nich), jako transakcji opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. W konsekwencji, jako import usług należało opodatkować także transakcje zakupu usług naprawy automatów i ich podzespołów od A. [...], gdyż wszelkie warunki określone w art. 2 pkt 9 oraz art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT zostały spełnione. Zdaniem Sądu, dla wydanego rozstrzygnięcia nie ma istotnego znaczenia przekonanie spółki o braku podstaw do opodatkowania spornych transakcji podatkiem od towarów i usług, wynikające z faktu wcześniejszego pozytywnego rozpatrzenia wniosku o zwrot nadpłaty tego podatku za I, II i III kwartał 2006 r., gdyż odmienne ustalenia postępowania podatkowego, niż czynności sprawdzających w związku ze złożonym wnioskiem o zwrot nadpłaty, skutkowały koniecznością określenia zobowiązania spółki za wskazane miesiące 2007 r. w prawidłowej wysokości. Zarzut długotrwałości postępowania i naliczania odsetek Sąd uznał zaś za przedwczesny, bowiem nie wynika z treści zaskarżonej decyzji. 4. Skarga kasacyjna Powyższy wyrok został zaskarżony w całości przez spółkę, a w skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie: – art. 70 § 1 O.p., poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy doszło do przedawnienia, – art. 70 § 6 pkt 1 O.p., polegające na uznaniu, iż zostały spełnione przesłanki z tego przepisu i tym samym zawieszony został bieg terminu przedawnienia, – art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez przedstawienie w uzasadnieniu wyroku stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym oraz poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu Sądu do wszystkich zarzutów przedstawionych przez skarżącą - w zakresie, w jakim skarżąca podnosiła zarzut, iż wszczęcie postępowania, na które powoływał się organ, w ogóle nie dotyczyło skarżącej i sprawy objętej orzeczeniami organu, tj. brak było związku pomiędzy prowadzonym - wszczętym postępowaniem - w zakresie przestępstwa określonego w art. 107 ustawy z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 186, ze zm.), dalej: K.k.s., a prowadzonym postępowaniem zakończonym zaskarżoną decyzją, która w ogóle nie dotyczyła sytuacji z art. 107 K.k.s. W tym miejscu należy wskazać, iż przestępstwo z art. 107 K.k.s. dotyczy urządzania lub prowadzenia gier hazardowych wbrew przepisom ustawy, a zatem chodzi o tzw. prowadzenie działalności "hazardowej" bez odpowiedniego zezwolenia, co w ogóle nie miało miejsca. – art. 6 ust. 3 ustawy o VAT, poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, iż strona posiada zaległości podatkowe w sytuacji gdy zgodnie z ww. przepisem strona zwolniona była od podatku - przepisów VAT się do niej w zakresie określonym w decyzji nie stosuje, albowiem działalność prowadzona przez skarżącą z tytułu urządzania gier na automatach podlegała wyłączeniu do 31 grudnia 2008 r. z opodatkowania podatkiem od towarów i usług, na mocy ww. art. 6 pkt 3 ustawy o VAT; – art. 9 ust. 2 pkt 1 lit. a oraz art. 15 ustawy o VAT, poprzez przyjęcie, iż skarżąca jest podatnikiem w sytuacji, gdy warunki przewidziane w art. 9 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT nie są spełnione i wówczas nie występuje WNT i obowiązek rozliczenia podatku VAT. Zdaniem skarżącej, aby dana czynność przywozu do Polski automatów do gier lub oprogramowania mogła być uznana za WNT, nabywane automaty muszą być wykorzystywane przez spółkę do działalności opodatkowanej podatkiem VAT. W obecnej sytuacji tak nie jest, bowiem z tytułu organizowania gier na automatach hazardowych skarżąca spółka rozlicza wyłącznie podatek od gier. – art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), dalej: p.u.s.a., w zw. z art. 121 art. 122 O.p., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie przez Sąd wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz oddalenie skargi, pomimo że w toku postępowania administracyjnego m. in. nie odniesiono się do kryteriów pozwalających na obiektywną ocenę sytuacji skarżącej w kontekście materialnoprawnych przepisów oraz stanu faktycznego, – art. 121 O.p., poprzez jego niezastosowanie przez organ oraz Sąd w sytuacji, gdy naruszenie zasad wynikających z ww. przepisu - postępowanie prowadzone przez organ było całkowicie w sprzeczności z ww. przepisem - m. in. poprzez fakt, iż raz organ dokonał zwrotu VAT uzasadniając to tym, iż nabycie jest zwolnione z VAT, a później wszczyna postępowanie kontrolne i zarzucił niezapłacenie VAT; – art. 122 O.p., poprzez nieprzeprowadzenie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego ustalenia stanu faktycznego; – art. 151 p.p.s.a., poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji gdy istniały przesłanki do uchylenia decyzji; – błędne ustalenie stanu faktycznego - m. in. błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, iż nie doszło do przedawnienia oraz że dołączone przez organ do sprawy dokumenty, o których mowa w postanowieniu z 21 listopada 2011 r., jak również samo ww. postanowienie, stanowi podstawę zawieszenia biegu terminu przedawnienia; – bezpodstawne przyjęcie, iż istnieje podstawa do wydania decyzji określających wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług w kwotach wyższych, niż wykazano w złożonych deklaracjach VAT za miesiące wyszczególnione w zaskarżonej decyzji; – bezpodstawne przyjęcie, iż przeciwko spółce wszczęto postępowanie związane z uszczupleniem podatku VAT. W kontekście tak sformułowanych podstaw kasacyjnych skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, ewentualnie - o uchylenie wyroku i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie wcześniejszych decyzji i umorzenie postępowania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5.1. Skarga kasacyjna ma uzasadnione podstawy. 5.2. Przyczyną uchylenia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach oraz decyzji organu jest błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że w sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązań podatkowych oraz że postanowienie z 21 listopada 2011 r. wraz z dołączonymi dokumentami może stanowić podstawę do zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie przepisu art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Sąd pierwszej instancji swoje rozważania w sprawie rozpoczął właśnie od przeanalizowania najdalej idącego zarzutu skargi, tj. obrazy art. 70 § 1 O.p., który to zarzut został przez Sąd uznany za niezasadny. W opinii Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można podzielić powyższego stanowiska. Zgodzić się w tym zakresie należy ze skarżącą, która podnosi, że postanowienie Dyrektora UKS z 21 listopada 2011 r. (k. 2561 akt administracyjnych), mocą którego organ włączył do akt postępowania kontrolnego prowadzonego wobec spółki: pismo z Prokuratury Apelacyjnej w Białymstoku z 14 października 2011 r., zarządzenie o powierzeniu śledztwa w części z 4 grudnia 2009 r., postanowienie o wszczęciu dochodzenia z 16 czerwca 2008 r., postanowienie o zmianie zarządzenia o powierzeniu śledztwa w części z 7 grudnia 2009 r., nie może być uznane za podstawę spełnienia przesłanek z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Postanowienie z 16 czerwca 2008 r. o wszczęciu dochodzenia o przestępstwo określone w art. 107 § 1 K.k.s. (k. 2565 akt administracyjnych) nie jest powiązane z przedmiotem niniejszego postępowania, w związku z czym nie mogło ono wywoływać wpływu na zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Zarządzenie o powierzeniu śledztwa w części z 4 grudnia 2009 r. (k. 2566 akt administracyjnych) dotyczy powierzenia Urzędowi Kontroli Skarbowej w K. śledztwa w zakresie przestępstwa skarbowego z art. 61 § 1 K.k.s. w części dotyczącej nierzetelności prowadzenia ksiąg w związku z nadzorowanym przez Wydział V do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Apelacyjnej w Białymstoku śledztwem w sprawie urządzania i prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych wbrew przepisom ustawy o grach i zakładach wzajemnych, tj. o czyn z art. 107 K.k.s. Również w bezpośrednim związku z postępowaniem o czyn z art. 107 K.k.s. pozostawało znajdujące się na k. 2567 akt administracyjnych postanowienie z 7 grudnia 2009 r. o zmianie zarządzenia o powierzeniu śledztwa w części. Z akt sprawy nie wynika, aby organ poinformował skarżącą o innym toczącym się postępowaniu mającym ścisły związek z przedmiotem niniejszej sprawy. Przepis art. 107 K.k.s. dotyczy nielegalnego (wbrew przepisom ustawy lub warunkom koncesji lub zezwolenia) urządzania lub prowadzenia gier losowych, gier na automatach lub zakładów wzajemnych, a zatem nie ma on związku z opodatkowaniem sprowadzanych automatów do gier, części do nich czy oprogramowania. Należy zgodzić się z trafnością przywołanego przez kasatora prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 11 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 989/12 (wyrok dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), w którym sąd stwierdził, że "kwestionowany art. 70 § 6 pkt 1 O.p., po jego wprowadzeniu do systemu prawnego był dwukrotnie nowelizowany. Potrzeba jego zmiany wynikała z faktu zbyt szerokiego ujęcia uregulowanej w nim przesłanki zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Istotne zawężenie zakresu zastosowania tej przesłanki, dokonane ustawą zmieniającą z 2005 r., motywowane było koniecznością ochrony interesu indywidualnego podatnika. Uznano, że skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego powinno powodować nie każde postępowanie, ale tylko takie, które ściśle wiąże się z niewykonaniem zobowiązania podatkowego zagrożonego przedawnieniem." W świetle przedstawionych wyżej rozważań niesłusznie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przyjął, że w sprawie spełnione zostały przesłanki zastosowania art. 70 § 6 O.p., o których mówił Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11. Powyższe względy powodują trafność podniesionych w skardze kasacyjnej spółki zarzutów naruszenia art. 70 § 1 O.p. - poprzez jego niezastosowanie, art. 70 § 6 pkt 1 O.p. - poprzez uznanie, że zostały spełnione przesłanki z tego przepisu i tym samym został zawieszony bieg terminu przedawnienia oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. - poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Aadministracyjnego w Gliwicach do wszystkich zarzutów w zakresie, w jakim skarżąca podnosiła zarzut, iż wszczęcie postępowania, na które powoływał się organ w ogóle nie dotyczyło skarżącej i sprawy objętej orzeczeniami organu, tj. brak było związku pomiędzy prowadzonym – wszczętym postępowaniem – w zakresie przestępstwa określonego w art. 107 K.k.s. a prowadzonym postępowaniem zakończonym zaskarżoną decyzją, która w ogóle nie dotyczyła sytuacji z art. 107 K.k.s. Wobec tego należy uznać, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług nie uległ zawieszeniu, a w konsekwencji zobowiązanie podatkowe uległo przedawnieniu. 5.3. Biorąc pod uwagę skuteczność zarzutów dotyczących przedawnienia zobowiązań podatkowych, Naczelny Sąd Administracyjny nie dokonywał merytorycznej oceny zaskarżonych decyzji organów obydwu instancji. 5.4. Z tego też względu Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. 5.5. O kosztach postępowania sądowego, na które składają się koszty postępowania kasacyjnego oraz koszty postępowania przed sądem pierwszej instancji, orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. i art. 200 p.p.s.a., art. 205 § 2 p.p.s.a. Na sumę tych kosztów składa się wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej za obie instancje, przy czym wysokość wynagrodzenia za udział w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji określono na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.), a wysokość wynagrodzenia za udział pełnomocnika skarżącej w postępowaniu kasacyjnym - na podstawie § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804, ze zm.), w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1667).