I FSK 574/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Arkadiusz Cudak (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 21 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej L.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 grudnia 2024 r., sygn. akt I SA/Wr 402/24 w sprawie ze skargi L.P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 1 marca 2024 r., nr 0201-IOV-13.4103.56.2023, w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od czerwca do października 2016 r. oraz od lutego do czerwca 2017 r. postanawia: 1) umorzyć postępowanie kasacyjne, 2) nakazać zwrot ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na rzecz syndyka masy upadłości L.P. kwoty 1.000 (słownie: jeden tysiąc) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej.

Wyrokiem z 5 grudnia 2024 r., sygn. akt I SA/Wr 402/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę L.P. (dalej "skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z 1 marca 2024 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od czerwca do października 2016 r. oraz od lutego do czerwca 2017 r. Od powyższego wyroku skarżący wniósł skargę kasacyjną. W toku postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu powziął informację o ogłoszeniu przez Sąd Rejonowy w Wałbrzychu, VI Wydział Gospodarczy (dalej "sąd upadłościowy"), postanowieniem z 5 maja 2025 r., sygn. akt [...], upadłości osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej, którą jest skarżący. Mając na uwadze, że w związku z treścią art. 144 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. — Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2026 r. poz. 913, ze zm.), skutkiem powyższego orzeczenia sądu upadłościowego w sprawie doszło do podstawienia procesowego, tj. w miejsce skarżącego jako strony postępowania kasacyjnego z mocy prawa wstąpił syndyk masy upadłości, Naczelny Sąd Administracyjny pismem z 28 lipca 2026 r. zwrócił się do wyznaczonego przez sąd upadłościowy syndyka masy upadłości skarżącego o zajęcie stanowiska w sprawie, w szczególności o wyjaśnienie czy ten podtrzymuje wniesioną przez skarżącego skargę kasacyjną. W odpowiedzi na wezwanie w piśmie procesowym z 5 sierpnia 2026 r. syndyk masy upadłości skarżącego poinformował, że nie podtrzymuje skargi kasacyjnej oraz że postępowanie upadłościowe znajduje się na końcowym etapie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w piśmie syndyka masy upadłości skarżącego z 5 sierpnia 2026 r. stwierdzenie "(...) Nie podtrzymuję skargi kasacyjnej (...)" należy odczytywać jako równoznaczne z oświadczeniem o cofnięciu skargi kasacyjnej wniesionej uprzednio przez samego skarżącego. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, ze zm.), dalej "p.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd, jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Na podstawie art. 193 p.p.s.a. przepis ten ma odpowiednie zastosowanie w postępowaniu kasacyjnym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, przy czym "odpowiednie zastosowanie" oznacza, że strona może cofnąć wniesioną uprzednio skargę kasacyjną, a sąd jest tym wnioskiem związany. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi jakakolwiek z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., a cofnięcie skargi kasacyjnej przez syndyka masy upadłości — w świetle prawa jedynego podmiotu legitymowanego do występowanie w niniejszej sprawie po stronie skarżącej kasacyjnie — oznacza w istocie rezygnację tej strony postępowania sądowoadministracyjnego z kontynuowania tego postępowania. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł o umorzeniu przedmiotowego postępowania. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.