I FSK 574/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zirk-Sadowski (sprawozdawca), Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek, Sędzia NSA Jan Rudowski, , po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 października 2019 r. sygn. akt I SA/Gd 1136/19 w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 12 kwietnia 2019 r. nr 2201-IOC.4103.18.2019.AW w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. M. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wyrokiem z dnia 30 października 2019 r., sygn. akt I SA/Gd 1136/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę A. M. (dalej: podatnik, strona, skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 12 kwietnia 2019 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu. 2. Zaskarżoną do WSA decyzją z dnia 12 kwietnia 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.) – dalej jako: O.p., art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1221 ze zm.) – dalej jako: ustawa o VAT, art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 2016 r. o zmianie ustawy – Prawo celne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r., poz. 1228), art. 211 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1948 ze zm.), w zw. z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 października 2018 r. sygn. akt I SA/Gd 1343/15, po rozpatrzeniu odwołania z dnia 15 maja 2015 r. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w G. z dnia 29 kwietnia 2015 r. w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. 3. W uzasadnieniu organ stwierdził, że agencja celna M. sp. z o.o. działając na podstawie upoważnienia w imieniu i na rzecz A. M. - prowadzącego działalność gospodarczą jako [...] R. - zgłosiła do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu towary na podstawie zgłoszeń celnych o numerach: 1. [...] z dnia 28 maja 2013 r. 2. [...] z dnia 23 sierpnia 2013 r. 3. [...] 2013 z dnia 3 października 2013 r. jako "worki raszlowe" (pkt. 1), "worki raszlowe na roli" (pkt 2 i 3), "rękawy siatkowe" (pkt 1 i 2) oraz "siatka do paletyzacji" (pkt 3) klasyfikując je do kodów TARIC 6305 32 90 99 ze stawką celną 7,2% i stawką podatku VAT 23%. Funkcjonariusze Urzędu Celnego w O. przeprowadzili w dniach 30.07 -22.08.2014 r. w przedsiębiorstwie strony kontrolę dokumentacji finansowo-księgowej, magazynowej i danych handlowych dotyczących procedury dopuszczenia do wolnego obrotu towarów przywożonych przez stronę oraz dalszych operacji handlowych związanych z przywiezionymi towarami. Powzięte ustalenia zostały szczegółowo opisane w protokole kontroli z dnia 25 sierpnia 2014 r. Kontrolujący zakwestionowali w szczególności klasyfikację taryfową worków ujętych w przywołanych na wstępie zgłoszeniach celnych. Protokół pokontrolny został przekazany, zgodnie z właściwością miejscową, Naczelnikowi UC. 4. Naczelnik UC, po przeprowadzeniu postępowania celnego wszczętego z urzędu, po połączeniu spraw w celu ich łącznego rozpoznania w trybie art. 90 ustawy - Prawo celne, wydał decyzję z dnia 27 marca 2015 r., w której określił: 1. klasyfikację taryfową przedmiotowych towarów w sposób następujący: - "worki na roli przeznaczonych do pakowania towarów o pojemności do 30 kg, wykonanych techniką dziania z taśm polietylenowych" do kodu TARIC 6305 33 10 00, - "rękaw siatkowy oraz siatka do paletyzacji wykonane techniką dziania, z taśm polietylenowych" do kodu TARIC 6005 90 90 00; 2. dla towarów wymienionych w pkt 1 stawkę celną dla krajów trzecich odpowiednio 12 % i 8%; 3. niezaksięgowaną kwotę należności celnych (A00) podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 18 211 zł; 4. orzekł o poborze odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo celne od kwoty należności celnych określonych w pkt 3. 5. Dyrektor Izby Celnej w G. decyzją z dnia 30 czerwca 2015 r. utrzymał w mocy decyzję w sprawie celnej organu celnego I instancji. 6. Postanowieniem z dnia 11 lutego 2015 r. Naczelnik UC wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia w prawidłowej wysokości podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów objętych zgłoszeniami celnymi nr jw. Konsekwencją bowiem zmiany klasyfikacji taryfowej sprowadzonego towaru i wymaganej kwoty należności celnych była konieczność określenia w prawidłowej wysokości podatku od towarów i usług należnego z tytułu importu towarów objętych ww. zgłoszeniami celnymi. Decyzją z dnia 29 kwietnia 2015 r. organ I instancji określił ten podatek w kwocie 105 860 PLN oraz orzekł o poborze odsetek. 7. Organ II instancji decyzją z dnia 6 czerwca 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w zakresie określenia podatku VAT. 8. Strona wniosła skargę do WSA w Gdańsku, który wyrokiem z dnia 3 grudnia 2015 r. sygn. akt III SA/Gd 656/15 oddalił skargę. Sąd podzielił ocenę faktyczną i prawną ustaleń dokonanych przez organy celne w toku postępowania, iż prawidłowym kodem taryfy celnej dla towarów odprawionych zgłoszeniami celnymi określonymi w decyzji Naczelnika UC jest kod TARIC 6305 33 10 00. 9. Skarżący wniósł skargę kasacyjną. 10. Wyrokiem z dnia 15 lutego 2018 r. o sygn., akt I GSK 113/16 Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za zasadną i uchylił wyrok Sądu I instancji przekazując sprawę do ponownego rozpoznania. 11. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po ponownym rozpoznaniu skargi wyrokiem z dnia 21 czerwca 2018 r. sygn. akt III SA/Gd 339/18 uchylił zaskarżoną decyzję utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika UC z dnia 27 marca 2015 r., w zakresie wskazanych zgłoszeń celnych. 12. Konsekwencją przytoczonego powyżej orzeczenia jest wyrok WSA w Gdańsku z dnia 24 października 2018 r. sygn. akt I SA/Gd 1343/15, którym po rozpoznaniu skargi uchylono zaskarżoną decyzję utrzymującą w mocy w decyzję Naczelnika UC z dnia 29 kwietnia 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu sprawy uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku stwierdził, iż nie jest przekonujące stanowisko organów co do możliwości wyciągnięcia wniosków w przedmiocie tożsamości importowanych przez skarżącego towarów objętych zgłoszeniami z 2014 r. Taki zabieg myślowy - nie poparty jakąkolwiek wnikliwą i szczegółową argumentacją, poza lapidarnym stwierdzeniem o odwołaniu się w tym zakresie do "dokumentów handlowych załączonych do zgłoszeń", bez dokonania przez organy jakiejkolwiek analizy tych dokumentów przez pryzmat wyprowadzanych wniosków - nie był w ocenie Sądu - dopuszczalny. Ponadto był on obarczony błędem polegającym na identyfikacji nazwy importowanego towaru "worek raszlowy" ("worek raszlowy na roli") z technologią jego wykonania (czyli dziania), co nie jest jednoznaczne. W tym zakresie Sąd orzekający w niniejszej sprawie podzielił stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 3 grudnia 2015 r. (sygn. akt III SA/Gd 656/15), w którym Sąd nie podzielił argumentacji organu, jakoby wg powszechnej wiedzy "worek raszlowy" i "worek dziany" stanowiły pojęcia identyczne, wskazując przy tym, że po pierwsze trzeba mieć podstawowe rozeznanie w tym temacie aby taką wiedzę mieć, a po wtóre - co wynika z artykułów w Internecie przedstawionych przez stronę - "workami raszlowymi" nazywane są również worki o splocie gazejskim, czyli worki wytwarzane przy zastosowaniu techniki tkania, a nie dziania. Dodatkowo o tożsamości importowanego towaru w 2013 r. z towarami sprowadzanymi z Chin przez skarżącego w 2014 r. nie może świadczyć ich zakup u tego samego chińskiego dostawcy oraz to, że skarżący zamawiał worki w różnych kolorach, rozmiarach oraz o dwóch różnych wymiarach oczek. Te okoliczności nie mogą świadczyć o identycznej technologii produkcji worków przez ww. producenta, a tym samym o tożsamości importowanych worków objętych zgłoszeniami celnymi z roku 2013 do worków objętych zgłoszeniami z roku 2014, co do których nie ma sporu odnośnie technologii ich wykonania tj. że wytworzone zostały techniką dziania. W ocenie Sądu to organy celne powinny zebrać i przedstawić dowody świadczące o tym, iż poprzednie partie importowanego towaru tj., z roku 2013 były wytworzone techniką dziania. Co więcej, w aktach sprawy znajduje się pewna poszlaka w postaci oświadczenia kontrahenta strony, tj. K. z dnia 19.08.2014 r., z której wynika, iż worki te były wykonane techniką tkania. Z uwagi na powyższe Sąd zgodził się ze stanowiskiem strony, iż uznanie wszystkich worków jako rodzajowo tożsamych tylko na podstawie użytego opisu "raszlowy", który nie widnieje nawet w słownikach, jest naruszeniem przepisów postępowania. 13. Ponownie rozpoznając odwołanie, Dyrektor IAS na wstępie zauważył, iż decyzją z dnia 27 marca 2019 r. Dyrektor IAS po ponownym przeprowadzeniu postępowania w trybie odwoławczym utrzymał w mocy decyzję Naczelnika UC z dnia 27 marca 2015 r. w przedmiocie określenia klasyfikacji taryfowej oraz określenia długu celnego spornych towarów. Organ II instancji w uzasadnieniu swojej decyzji odniósł się do wszystkich zarzutów sformułowanych przez stronę w odwołaniu dotyczących kwestii ustalenia klasyfikacji taryfowej przedmiotowych towarów. Zdaniem Dyrektora IAS decyzje wydane w postępowaniu celnym mają wpływ na wymiar podatku od towarów i usług. Skoro element podstawy opodatkowania, do którego zaliczyć należy należności celne, został ustalony przez organ celny w odrębnym postępowaniu, to nie ma żadnych przesłanek, aby organ podatkowy dokonał ponownie tych samych ustaleń w postępowaniu podatkowym, jak również weryfikował stan faktyczny sprawy istotny w postępowaniu celnym tj. dla ustalenia należności celnych. Bezzasadne jest wymaganie od organu podatkowego ponownego przeprowadzania postępowania w zakresie, w jakim zostało już ustalone w innym postępowaniu. Wykluczona jest w tym, odrębnym od celnego, postępowaniu podatkowym ponowna weryfikacja zgłoszenia celnego oraz ustalanie na nowo m.in. klasyfikacji taryfowej i w konsekwencji wysokość należnego cła. Zebrany w toku postępowania materiał dowodowy – zdaniem organu odwoławczego – jednoznacznie świadczy o tym, że klasyfikacja taryfowa przywiezionych towarów została zadeklarowana w wymienionych na wstępie zgłoszeniach celnych wadliwie. W konsekwencji kwota należności celnych została nieprawidłowo obliczona i wykazana przez zgłaszającego w ww. zgłoszeniach. Strona nie podjęła żadnych działań, które mogły doprowadzić do określenia prawidłowej klasyfikacji taryfowej i kwoty należności celnych zgodnie z przepisami prawa celnego. W szczególności nie wystąpiła z wnioskiem do właściwego organu celnego o sprostowanie zgłoszeń w części dotyczącej deklarowanej klasyfikacji taryfowej. W toku postępowania przed Naczelnikiem UC strona nie przedstawiła dowodów uzasadniających odstąpienie od poboru ww. odsetek. Wobec powyższego Dyrektor IAS uznał, że spełnione zostały przesłanki pobrania omówionych wyżej odsetek uregulowanych w art. 37 ust. 1a ustawy o VAT. 14. Strona wniosła skargę do WSA, który uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Sąd zauważył, że duża część zarzutów strony wobec zaskarżonej decyzji podatkowej, w istocie odnosi się do rozstrzygnięcia zapadłego w odrębnej sprawie celnej, tj. decyzji Naczelnika UC wydanej w przedmiocie określenia klasyfikacji taryfowej, zastosowanej stawki celnej i wymaganej kwoty należności celnych. Zarzuty strony dotyczące w zasadzie decyzji celnej, należy uznać za wykraczające poza granice niniejszej sprawy podatkowej i jako takie nie mogły zostać uwzględnione. Zdaniem WSA nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 180, art. 181, art. 187, art. 191, art. 197 oraz art. 210 § 4 O.p., poprzez błędną ocenę dowodów zgromadzonych w sprawie, a w szczególności rozpatrzenie zgromadzonego materiału dowodowego w sposób wybiórczy, nieustosunkowanie się do wszystkich dowodów i niedokonanie ich oceny w taki sposób, by prowadziły one do ustaleń faktycznych, a nie uprawdopodobnionych, a tym samym zastosowanie dowolnej oceny dowodów i bezzasadną zmianę przez organ stawki celnej z 7,2% na 12%. Organy podatkowe nie mogły prowadzić i nie prowadziły własnej ponownej oceny zgromadzonych w postępowaniu celnym dowodów, nie prowadziły też własnych ustaleń dotyczących klasyfikacji taryfowej i należności celnych, lecz zgodnie z prawem poprzestały na tym, co wynika z wiążącej ich decyzji celnej. Dopóki bowiem ww. decyzja w sprawie celnej pozostaje w obrocie prawnym, dotąd wynikające z niej ustalenia w zakresie elementów niezbędnych do ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem VAT z tytułu importu są wiążące i nie mogą być weryfikowane w postępowaniu podatkowym na potrzeby określenia prawidłowej kwoty tego podatku. 15. W skardze kasacyjnej podatnik zaskarżył ww. wyrok w całości, zarzucając: I. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 33 ust. 2 w zw. z art. 30b ust. 1 ustawy o VAT poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż dokonane przez skarżącego zgłoszenia były nieprawidłowe, w tym że kwota podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów została przez skarżącego określona w nieprawidłowej wysokości, a w konsekwencji nieprawidłowe określenie przez organ podstawy opodatkowania niezbędnej do określenia podatku od towaru i usług w imporcie towarów; II. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: P.p.s.a., poprzez oddalenie skargi i nieuchylenie zaskarżonej decyzji przez Sąd I instancji wskutek niewłaściwego zastosowania wskazanych przepisów oraz przyjęcia, że organ prawidłowo przeprowadził postępowanie w sprawie i prawidłowo ustalił stan faktyczny, podczas gdy stan faktyczny ustalono wadliwie w następstwie przeprowadzenia przez organ postępowania z naruszeniem przepisów postępowania, co uniemożliwia utrzymanie tej decyzji w porządku prawnym; 2. art. 151 w zw. z art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. poprzez niezawieszenie postępowania z urzędu w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie sprawy zależało od wyniku innego toczącego się postępowania przed WSA w Gdańsku, a dotyczącym określenia klasyfikacji towarowej spornego towaru, a skarżący nie był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, co w konsekwencji może spowodować uszczerbek majątkowy po stronie skarżącego; 3. art. 151 P.p.s.a. w zw. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 201 § 1 pkt 2, art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) O.p. poprzez powielenie oceny stanu faktycznego i wynikających z niej wniosków wywiedzionych przez organy celne mimo, iż decyzja określająca klasyfikację taryfową towarów, stawkę celną oraz kwoty niezaksięgowanych należności celnych i odsetek nie była prawomocna; wobec niezawieszenia postępowania mimo konieczności uzyskania rozstrzygnięcia zagadnienia istotnego dla określenia wysokości podatku VAT z tytułu importu towarów; brak zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, w rezultacie w rezultacie czego nie wyjaśniono w sposób pełny i niebudzący wątpliwości stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji wydanie wadliwego orzeczenia w sprawie ze względu na przyjęcie przez Sąd I instancji, że decyzje w sprawie niniejszej zostały wydane na podstawie prawidłowo zebranego materiału, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia w sprawie. Kasator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Gdańsku do ponownego rozpoznania; zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych; o zwolnienie skarżącego od kosztów sądowych, w tym opłat sądowych (wpisu od skargi) w całości; o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie do czasu rozpatrzenia skargi skarżącego na orzeczenie WSA w Gdańsku z dnia 10 września sygn. akt I SA/Gd 984/19. 16. W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów. 17. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 15 czerwca 2020 r. zawiesił postępowanie w sprawie, po czym podjął je w dniu 15 kwietnia 2024 r. ze względu na fakt, że NSA w dniu 13 marca 2024 r. rozstrzygnął sprawę o sygn. akt I GSK 524/20. 18. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 18.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 18.2. W skardze kasacyjnej sformułowano zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego, jednakże żadne z nich nie są – w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego – zasadne. Nie sposób przy tym nie zauważyć, że większość zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej stanowi de facto powielenie zarzutów przedstawionych w skardze na decyzję do Sądu I instancji. 18.3. Przede wszystkim, Naczelny Sąd Administracyjny pragnie odwołać się do wyroku tegoż Sądu z dnia 13 marca 2024 r., I GSK 524/20, którym to wyrokiem oddalono skargę kasacyjną A. M. od wyroku WSA w Gdańsku z dnia 10 września 2019 r., sygn. akt I SA/Gd 984/19, wydanego w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 27 marca 2019 r. nr 2201-IOC.4303.148.2018.AW w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego, którą to decyzją utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w G. z dnia 27 marca 2015 r., którą organ określił klasyfikację taryfową towaru, stawkę celną oraz należności celne związane z importem towaru objętego trzema zgłoszeniami celnymi. Jak wskazał NSA w postanowieniu z dnia 15 czerwca 2020 r., I FSK 574/20, ustalenia wynikające z ostatecznej decyzji w sprawie celnej z 27 marca 2019 r. stanowiły podstawę dla decyzji podatkowej z 12 kwietnia 2019 r., analizowanej obecnie. Ustalenia zawarte w decyzji w sprawie celnej wiążą w sprawie podatkowej wynikającej z weryfikacji zgłoszenia celnego, co wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyrok NSA z 29 października 2007 r., sygn. akt I FSK 125/07, CBOSA). Zatem rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy w zakresie podatku od towarów i usług z tytułu importu zależy od wyniku wskazanego postępowania kasacyjnego w sprawie celnej (I GSK 524/20). 18.4. Za nietrafne należy uznać zarzuty naruszenia art. 33 ust. 2 w zw. z art. 30b ust. 1 ustawy o VAT poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że dokonane przez skarżącego zgłoszenia były nieprawidłowe, w tym że kwota podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów została przez skarżącego określona w nieprawidłowej wysokości, a w konsekwencji nieprawidłowe określenie przez organ podstawy opodatkowania niezbędnej do określenia podatku od towaru i usług w imporcie towarów. Podkreślić trzeba, że w przedmiotowej sprawie do wydania decyzji podatkowej doszło w następstwie orzeczenia odrębną decyzją zmiany klasyfikacji taryfowej sprowadzonych towarów i zaksięgowania wymaganej kwoty należności celnych z tytułu ich importu. Decyzja w sprawie celnej wywołała zaś następstwa w postaci związania ustaleniami poczynionymi przez organ celny w niniejszym postępowaniu podatkowym. Jak bowiem słusznie podkreślił to Sąd I instancji, organy podatkowe nie mogły prowadzić i nie prowadziły własnej ponownej oceny zgromadzonych w postępowaniu celnym dowodów, nie prowadziły też własnych ustaleń dotyczących klasyfikacji taryfowej i należności celnych, lecz zgodnie z prawem poprzestały na tym, co wynika z wiążącej ich decyzji celnej. Dopóki bowiem ww. decyzja w sprawie celnej pozostaje w obrocie prawnym, dotąd wynikające z niej ustalenia w zakresie elementów niezbędnych do ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem VAT z tytułu importu są wiążące i nie mogą być weryfikowane w postępowaniu podatkowym na potrzeby określenia prawidłowej kwoty tego podatku. Ustalenia dotyczące klasyfikacji taryfowej towaru i kwoty długu celnego bezpośrednio wpłynęły na wysokość podstawy opodatkowania podatkiem VAT z tytułu importu i w konsekwencji na kwotę tego podatku (art. 30b ust. 1 ustawy o VAT). Z uwagi na zakres przedmiotowy, postępowania celne (dotyczące określenia elementów kalkulacyjnych i długu celnego) i postępowania podatkowe (dotyczące określenia podatku z tytułu importu), są to dwa niezależne, (odrębne) postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 maja 2022 r., sygn. akt I FSK 124/22, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, CBOSA). Jednakże w momencie orzekania o wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług z tytułu importu decyzja celna powoduje następstwa w zakresie związania organu podatkowego (celnego) co do podstawy opodatkowania tym podatkiem. Z tego względu, w ramach postępowania podatkowego organy są zobligowane prawem do uwzględnienia w skutkach podatkowych już uprzednio rozstrzygniętych okoliczności w postępowaniu dotyczącym sprawy celnej. Nie są więc uprawnione w postępowaniu podatkowym do ponownych ustaleń faktycznych oraz w zakresie klasyfikacji taryfowej. Mamy zatem do czynienia ze zdeterminowaniem rozstrzygnięcia podatkowego pierwotnie wydanym rozstrzygnięciem w przedmiocie klasyfikacji taryfowej towaru, stawki celnej oraz należności celnych związanych z importem towaru. W myśl art. 212 O.p., organ podatkowy jest związany decyzją doręczoną stronie przez cały okres pozostawania jej w obrocie prawnym, a więc do chwili jej zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności czy też wygaśnięcia. Mając na uwadze powyższe oraz brzmienie przepisu art. 33 ust. 2 ustawy o VAT, organ I instancji miał podstawę do wydania decyzji podatkowej. Tym samym zarzuty błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 30b ust. 1 ustawy o VAT należy uznać za bezzasadne. 18.5. Pozostałe zarzuty strony w istocie odnoszą się do rozstrzygnięcia zapadłego w odrębnej sprawie celnej, tj. decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w G. z dnia 27 marca 2015 r., nr [...] wydanej w przedmiocie określenia klasyfikacji taryfowej, zastosowanej stawki celnej i wymaganej kwoty należności celnych. Również treść uzasadnienia skargi kasacyjnej odnosi się do zagadnień i ustaleń faktycznych będących przedmiotem odrębnego postępowania celnego, zakończonego już wyżej wspomnianą decyzją organu I instancji wydaną w sprawie celnej. Tego rodzaju zarzuty, związane z kwestiami uregulowanymi prawem celnym, nie dotyczą niniejszej sprawy, która ogranicza się do kwestii podatkowych. Ustalenia dokonane przez organ I instancji w postępowaniu celnym doprowadziły do wydania decyzji określającej wyższą od deklarowanej w zgłoszeniu celnym stawki celnej wynikającej ze zmiany kodu TARIC i co za tym idzie, orzekającej o zaksięgowaniu wymaganej kwoty należności celnych. Jak wyżej wyjaśniono, w momencie rozstrzygania przez organ I instancji o podatku od towarów i usług z tytułu importu, decyzja ta funkcjonowała już w obrocie prawnym, powodując następstwa w zakresie związania organu podatkowego (celnego) co do podstawy opodatkowania tym podatkiem. Organ ten nie był zatem uprawniony do samodzielnego, ponownego ustalania kodu taryfy celnej i niezaksięgowanej kwoty długu celnego w toku postępowania podatkowego, lecz zgodnie z prawem podatkowym (art. 33 ust. 2 ustawy o VAT) obowiązany był przyjąć te wielkości na potrzeby określenia podatku VAT na podstawie decyzji celnej, co prawidłowo uczynił. Tym samym zawarte w skardze zarzuty, dotyczące w zasadzie sprawy celnej, należy uznać za wykraczające poza granice niniejszej sprawy podatkowej. 18.6. Nieuzasadnione są tym samym zarzut naruszenia art. 120, art. 121, art.122, art. 187, art. 191, art. 197 oraz art. 210 § 4 O.p. Jak już wyjaśniono, Naczelnik Urzędu Celnego w G., jak również Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku, działając w niniejszej sprawie jako organy podatkowe, nie mogły prowadzić i nie prowadziły własnej ponownej oceny zgromadzonych w postępowaniu celnym dowodów, nie prowadziły też własnych ustaleń dotyczących klasyfikacji taryfowej i należności celnych, lecz zgodnie z prawem poprzestały na tym, co wynika z wiążącej je decyzji celnej. Dopóki bowiem ww. decyzja w sprawie celnej pozostaje w obrocie prawnym, dotąd wynikające z niej ustalenia w zakresie elementów niezbędnych do ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem VAT z tytułu importu są wiążące i nie mogą być weryfikowane w postępowaniu podatkowym na potrzeby określenia prawidłowej kwoty tego podatku. 18.7. Dodatkowo należy wskazać, że nietrafiony jest zarzut braku wszczęcia postępowania w stosunku do przywołanych w skardze kasacyjnej zgłoszeń celnych z pierwszej połowy 2014 r. będących przedmiotem kontroli. To po stronie organu leży podjęcie decyzji o ewentualnym wszczęciu postępowania administracyjnego w konkretnej sprawie. Pod pojęciem postępowania administracyjnego rozumiany jest ogół przepisów regulujących władcze działanie organów administracji w rozstrzyganiu indywidualnych spraw osób fizycznych i prawnych. Każde postępowanie administracyjne stanowi odrębny proces czynności organu administracyjnego i stron, zmierzających do wydania aktu administracyjnego. Zatem jego przebieg i rozstrzygnięcie nie może być przedmiotem oceny w odrębnych postępowaniach. Różne bowiem mogą być przyczyny odstąpienia przez organ celny od wszczęcia postępowania w poszczególnych sprawach. Przyczyny odstąpienia od wszczęcia postępowania w sprawach niebędących przedmiotem niniejszego postępowania nie mogą być obecnie przedmiotem rozważań. 18.8. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela też zarzutu naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. poprzez niezawieszenie przez WSA postępowania, gdy rozstrzygnięcie sprawy zależało od wyniku innego toczącego się przed WSA postępowania, dotyczącego klasyfikacji towarowej spornego towaru. Po pierwsze, zawieszenie postępowania na podstawie art. 121 § 1 pkt 1 P.p.s.a. jest fakultatywne. Po drugie, Sąd wydał wyrok w sprawie podatkowej w dniu 30 października 2019 r., a więc już po zamknięciu przez WSA sprawy celnej, w której wyrok zapadł w dniu 10 września 2019 r. 18.9. W świetle poczynionych wyżej ustaleń, uznając skargę kasacyjną za pozbawioną uzasadnionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. Jan Rudowski Marek Zirk-Sadowski (spr.) Małgorzata Niezgódka-Medek sędzia NSA sędzia NSA sędzia NSA