I FSK 57/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, Sędzia NSA Danuta Oleś (spr.), Sędzia WSA (del.) Alojzy Skrodzki, Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej H. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 29 października 2014 r., sygn. akt I SA/Go 425/14 w sprawie ze skargi H. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 30 kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług oddala skargę kasacyjną.

Zaskarżonym wyrokiem z 29 października 2014 r. sygn. akt I SA/Go 425/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę H.K.(dalej "skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z 30 kwietnia 2014 r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z 24 grudnia 2013 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej ze spółką z o.o. Z [...] z siedzibą w G. i drugim członkiem zarządu odpowiedzialności podatkowej skarżącej za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku od towarów i usług. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, wskazał na następujący stan faktyczny: W dniu 23 marca 2009 r. Z.[...] spółka z o.o. z siedzibą w G. (dalej "spółka") - złożyła wniosek o ogłoszenie upadłości z możliwością zawarcia układu. Postanowieniem z 15 maja 2009 r. sygn. akt [...] wniosek spółki został oddalony, gdyż sąd stwierdził brak funduszy na zaspokojenie kosztów postępowania upadłościowego. Z uwagi na zbieg egzekucji administracyjnej i sądowej tytuły wykonawcze w dniu 7 czerwca 2011 r. przekazano do realizacji komornikowi sądowemu. Postanowieniem z 14 września 2011 r. komornik sądowy umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie ww. tytułów wykonawczych wobec nieruchomości spółki. Nieruchomość położona w G. przy ul. S. [...] została sprzedana w drodze licytacji publicznej. Na rzecz wierzyciela – Naczelnika Urzędu Skarbowego - została przekazana kwota 1.049,17 zł tytułem kosztów poprzedniej egzekucji. Postępowanie egzekucyjne dotyczące lokalu położonego w G. przy ul S. [...] zostało również umorzone. W dniu 30 listopada 2011 r. odbyła się druga licytacja wymienionej nieruchomości, która z uwagi na brak licytantów okazała się bezskuteczna, wobec czego komornik sądowy wydał postanowienie z 12 lutego 2013 r. o zakończeniu postępowania egzekucyjnego. W pkt 2 tego postanowienia komornik umorzył postępowanie egzekucyjne wobec stwierdzenia bezskuteczności egzekucji. Postanowieniem z 5 listopada 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącej – członka zarządu spółki za zaległości tej spółki z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r. Organ ustalił, że funkcję członka zarządu w spółce skarżąca pełniła od 8 sierpnia 2005 r. do 24 września 2008 r. W tym czasie upłynęły terminy płatności i powstały zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za okres od kwietnia do lipca 2008 r. Decyzją z 24 grudnia 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącej ze spółką i drugim członkiem zarządu J. S. za zaległości podatkowe tej spółki w łącznej wysokości 20.836,37 zł z tytułu podatku od towarów i usług za kwiecień, maj, czerwiec i lipiec 2008 r., wraz z należnymi odsetkami za zwłokę naliczonymi od daty płatności podatku do wydania decyzji oraz kosztami postępowania egzekucyjnego. Skarżąca, składając odwołanie od powyższej decyzji, podniosła, że w toku postępowania dotyczącego orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki nie uczestniczyła w procesie gromadzenia materiału dowodowego oraz, że nie uczestniczyła w postępowaniu podatkowym zakończonym wydaniem przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. decyzji z 4 lutego 2010 r. o odpowiedzialności podatkowej spółki jako płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych za miesiące od stycznia do grudnia 2008 r., bowiem nie została o tym fakcie poinformowana. W czasie, kiedy nastąpiło wszczęcie postępowania w tym zakresie nie była już członkiem zarządu spółki wobec czego nie miała możliwości odnieść się do przedmiotu sprawy, natomiast w ocenie skarżącej, zawiadomienie o wszczęciu tamtego postępowania powinno zostać przesłane na jej prywatny adres. Następnie wskazała, że niepoinformowanie jej o fakcie wystawienia przez organ egzekucyjny w dniu 2 października 2009 r. tytułów wykonawczych na zaległości podatkowe spółki za okres od stycznia do grudnia 2008 r. wskazuje na celowe działanie Prezesa Zarządu J. S., które to polegało na zatajaniu prowadzonej korespondencji z Urzędem Skarbowym w G., jej odbioru i przekazywaniu do rąk J. S. Zdaniem skarżącej jest to wystarczający argument na brak jej winy w ponoszeniu odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w Z. decyzją z 30 kwietnia 2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy, stwierdził, że zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdzał zaistnienie przesłanek odpowiedzialności podatkowej skarżącej jako byłego członka zarządu spółki solidarnie ze spółką za zaległości ciążące na tej spółce z tytułu podatku od towarów i usług za kwiecień, maj, czerwiec i lipiec 2008 r. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 120, art. 122 w zw. z art. 180, art. 187 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej "O.p.") przez pobieżną, błędną i niepełną ocenę zebranego materiału dowodowego oraz przez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, a także przez nieprzeprowadzenie dowodów zawnioskowanych przez stronę; - art. 210 § 1 i 4 O.p. przez lakoniczne, pobieżne i niejasne sporządzenie uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonych decyzji, które nie wyjaśniły przesłanek jakimi kierowały się organy obu instancji, nie wykazały przyczyn, dla których odmówiły wiarygodności twierdzeniom strony skarżącej na okoliczność braku przesłanek odpowiedzialności strony; - art. 229 w zw. z art. 188, art. 120, art. 122, art. 180, art. 187 i art. 191 O.p. przez zaniechanie przez organ drugiej instancji przeprowadzenia dowodów w zakresie ustalenia braku przesłanek odpowiedzialności strony; - art. 116 § 1, 2 i 4, art. 107 § 1 i 2 pkt 2 i pkt 4, art. 108 § 1, 3, 4 oraz art. 109 O.p. przez ich bezzasadne zastosowanie w niniejszej sprawie, mimo braku ustawowych przesłanek do ich zastosowania; - art. 66 O.p. przez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie przy ocenie przesłanki wskazania mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uznał skargę za niezasadną. Uzasadniając rozstrzygnięcie wskazał, że okolicznością niesporną było to, że z dowodów zgromadzonych w sprawie wynikało, że funkcję członka zarządu skarżąca pełniła od daty zawiązania spółki, tj. od 8 sierpnia 2005 r. do 24 września 2008 r., - dnia złożenia przez nią rezygnacji z funkcji członka zarządu w spółce. Natomiast w okresie kiedy skarżąca pełniła obowiązki członka zarządu w spółce, upłynęły terminy płatności zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do lipca 2008 r. Egzekucja prowadzona przeciwko spółce została zakończona, a oddalenie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki z 23 marca 2009 r. przez Sąd Rejonowy w G., postanowieniem z 15 maja 2009 r., sygn. akt [...] dowodziło bezskuteczności egzekucji z majątku spółki. Przechodząc do dalszych rozważań Sąd podniósł, że skarżąca nie wykazała, że wniosek o ogłoszenie upadłości został złożony we właściwym czasie ani, że nie ponosi winy w nieterminowym złożeniu takiego wniosku. Wniosek o ogłoszenie upadłości został złożony 23 marca 2009 r. Organy obu instancji, odwołując się do danych wynikających z zeznań CIT-8 oraz do bilansów spółki wskazały, że przesłanki ogłoszenia upadłości spółki zaistniały już na koniec 2006 r. natomiast "czasem właściwym" do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, był termin dwóch tygodni liczony od dnia zapoznania się i podpisania sprawozdania finansowego spółki za 2006 r. Na sprawozdaniu nie było daty jego podpisania, jednak do organu podatkowego wpłynęło ono 2 kwietnia 2007 r. Z uwzględnieniem powyższego organ wskazał, że wniosek o ogłoszenie upadłości najpóźniej powinien być złożony w terminie dwóch tygodni od wskazanej daty, a Sąd uznał to stanowisko za prawidłowe. Odnosząc się do wniosku o ogłoszenie upadłości, Sąd wskazał, że spółka złożyła go dopiero 23 marca 2009 r., a Sąd Rejonowy w G. oddalając wniosek o ogłoszenie upadłości stwierdził, że dłużnik nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań. Najstarsze zobowiązania wobec pracowników stały się wymagalne w 2007 r., natomiast najstarsze zobowiązania cywilnoprawne stały się wymagalne jeszcze w 2006 r. Łączna wartość zobowiązań wraz z odsetkami przekraczała 775.000 zł, co w ocenie Sądu, potwierdziło że na koniec 2006 r. spółka stała się niewypłacalna i organy zasadnie wskazały, że "właściwy czas" do złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości upłynął po dwóch tygodniach od złożenia sprawozdania finansowego za 2006 r. w organie podatkowym. W tej dacie skarżąca była członkiem zarządu, a więc z uwagi na piastowaną funkcję miała wpływ na podjęcie kroków zmierzających do ogłoszenia upadłości spółki. Okoliczność, że skarżąca pełniąc funkcję członka zarządu nie miała wiedzy o stanie finansowym czy wręcz wiedza ta była ukrywana przez innego członka zarządu – nie zwalnia ją od solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe. W ocenie Sądu nie miała również znaczenia okoliczność, że skarżąca nie ponosi odpowiedzialności karnej za to, że pełniąc funkcję członka zarządu nie wpłacała w ustawowym terminie kwot należnego zadeklarowanego VAT. Wskazywane okoliczności dotyczące ukrywania przez J. S. sytuacji finansowej były istotne przy odpowiedzialności karnej, jednak nie stanowią przesłanki do wyłączenia odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe spółki. Przyjmując, że skarżąca nie miała możliwości zdobycia informacji, że spółka od końca 2006 r. stała się niewypłacalna, Sąd wskazał, że nie podjęła również działania w dacie kiedy taką wiedzę niewątpliwie zdobyła, a co najmniej powinna ją mieć. Bilans wraz z informacją dodatkową za 2007 r. skarżąca jako członek zarządu podpisała 31 marca 2008 r. Z dokumentów tych wynikało, że za 2007 r. spółka osiągnęła stratę bilansową w wysokości 96.918,69 zł. Przychody ze sprzedaży wyniosły 417.966,25 zł, natomiast koszty - 481.368,80 zł. Kapitał własny posiadał wartość ujemną w wysokości 231.187,07 zł. Zobowiązania ogółem przekroczyły wartość majątku trwałego o kwotę 276.523,01 zł. Tym samym nie ulega wątpliwości, że sytuacja majątkowa spółki była znana skarżącej co najmniej od 31 marca 2008 r. Zdaniem Sądu skarżąca nie wykazała również kolejnej przesłanki wyłączającej odpowiedzialność członka zarządu spółki, jaką jest wskazanie mienia spółki, którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Skarżąca wskazała na stanowiący własność spółki lokal położony w G. przy ul. S. [...]. Wskazanie nieruchomości lokalowej nie spełnia warunku co do realności możliwości egzekwowania. Majątek wskazany przez skarżącą był znany organom podatkowym. W ocenie Sądu nie mogło umknąć uwadze, że z przedmiotowej nieruchomości prowadzona była egzekucja, ale z uwagi na brak licytantów została umorzona. Podsumowując rozważania, Sąd stwierdził, że spełnione zostały wszystkie przesłanki określone w art. 116 O.p. pozwalające na orzeczenie o odpowiedzialności skarżącej jako byłego członka zarządu spółki, odpowiadającej solidarnie wraz ze spółką i drugim członkiem zarządu za zaległości z tytułu podatku od towarów i usług ciążące na spółce, wskazując, że skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek zwalniających ją z odpowiedzialności za te zaległości podatkowe. Odnosząc się do uniewinnienia skarżącej w postępowaniu karnoskarbowym, Sąd podkreślił, że uniewinnienie w postępowaniu karnym skarbowym nie stanowi przesłanki wyłączającej odpowiedzialność o którym mowa w art. 116 O.p. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca. Wyrok zaskarżyła w całości, zarzucając: - naruszenie prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "P.p.s.a.") w zw. z art. 118 § 1 O.p., poprzez to, że Sąd pierwszej instancji oddalił skargę skarżącej, zamiast uchylić decyzję Dyrektora Izby Skarbowej oraz poprzedzającą ją decyzję, które wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 118 § 1 O.p., mającym istotny wpływ na wynik sprawy; - naruszenie prawa procesowego, tj. art. 134 § 1 P.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez wydanie zaskarżonego wyroku bez rozważenia w granicach sprawy i bez prawidłowego rozpoznania sprawy, a przez to błędne przyjęcie, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, w sytuacji gdy decyzja ta została wydana po upływie przewidzianego w przepisie art. 118 § 1 O.p. 5-letniego terminu do wydania przez organ podatkowy decyzji o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki; - naruszenie prawa procesowego, tj. art. 11 P.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nieuwzględnienie przez Sąd pierwszej instancji ustaleń sądu karnego w zakresie odpowiedzialności karno-skarbowej Prezesa Zarządu J. S. za sytuację finansową spółki w okresie jej działalności oraz w zakresie dotyczącym uniewinnienia skarżącej od zarzutów karnoskarbowych, które to ustalenia wskazują na brak zawinienia skarżącej w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęciu postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego); - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 116 O.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu solidarnej odpowiedzialności skarżącej za zobowiązania podatkowe spółki, mimo braku podstaw do jej przyjęcia. Mając na uwadze powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim do ponownego rozpoznania i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Dyrektor Izby Skarbowej w Z. nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych zarzutów i dlatego podlega oddaleniu. Główne zarzuty skargi kasacyjnej dotyczą naruszenia art. 118 § 1 O.p., gdyż zdaniem strony skarżącej Sąd pierwszej instancji winien uchylić decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w G., z uwagi na wydanie ich po upływie przewidzianego w tym przepisie terminu przedawnienia. W myśl art. 118 § 1 O.p. nie można wydać decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat. Naczelny Sąd Administracyjny oceniając zarzuty związane z naruszeniem cytowanego przepisu, pragnie powołać się na uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 grudnia 2007 r., sygn. akt I FPS 5/07 (publ. ONSAiWSA 2008, nr 2, poz. 22), z której wynika, że w stanie prawnym obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2003 r. pojęcie wydania decyzji, określonej w art. 118 § 1 O.p. nie oznaczało jej doręczenia. W uzasadnieniu tej uchwały podkreślono, że przepis art. 118 § 1 O.p. bezpośrednio kształtuje uprawnienia organu podatkowego. Z tego względu należy uznać, że pojęcie to odnosi się do sporządzenia aktu zawierającego elementy, o których mowa w art. 210 O.p. Wyrazem sporządzenia decyzji jest m.in. jej podpisanie przez osobę upoważnioną i opatrzenie datą wydania (art. 210 § 1 pkt 2 i 8). Potwierdza to brzmienie art. 212 O.p., z którego wynika jednoznacznie odmienność instytucji wydania i doręczenia decyzji, a także sekwencja tych czynności, z których pierwszą jest wydanie poprzedzające doręczenie. Okoliczność, że zarówno w przepisach procesowych, jak i w materialnoprawnych zawartych w Ordynacji podatkowej jest mowa o wydaniu, ale i o doręczeniu decyzji, potwierdza (przy założeniu racjonalności ustawodawcy), że pojęcia te mają odmienne znaczenia i pełnią różne funkcje. W powołanej uchwale NSA wskazał także, iż przyjęcie, że wydanie decyzji, o której mowa w art. 118 § 1 O.p., obejmuje także jej doręczenie, oznacza zawężenie kompetencji przyznanych przez ustawodawcę organom podatkowym w wyniku skrócenia czasu działania określonego w tym przepisie, co przy dokonywaniu wykładni tego rodzaju przepisów jest niedopuszczalne. Ponadto wiązanie uprawnienia organów do wydania decyzji odnoszących się do odpowiedzialności osób trzecich z ich doręczeniem mogłoby także oznaczać naruszenie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa, gdy taka odpowiedzialność dotyczy kilku osób, wobec których doręczenie w jednym terminie okazałoby się niemożliwe, na skutek czego wobec niektórych z nich mogłoby dojść do przedawnienia prawa do orzekania. Powołana uchwała dotyczy stanu prawnego obowiązującego przed dniem 1 stycznia 2003 r., wobec czego w rozpatrywanej sprawie nie korzysta z mocy ogólnie wiążącej (art. 269 § 1 P.p.s.a.), jednak z uwagi na jej znaczenie dla stosowania prawa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrujący niniejszą sprawę w pełni zaakceptował dokonaną w niej wykładnię art. 118 § 1 O.p., który to przepis w zasadniczej części pozostaje w niezmienionym brzmieniu od chwili uchwalenia. Ponadto należy podkreślić, że wynikające z powołanej uchwały stanowisko jest konsekwentnie prezentowane w aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego odnoszącego się do art. 118 § 1 O.p. w brzmieniu obowiązującym po 1 stycznia 2003 r. (wyroki: z 23 lutego 2011 r., sygn. akt I FSK 292/10; z 4 listopada 2011 r., sygn. akt I FSK 1675/10; z 26 stycznia 2012 r., sygn. akt I FSK 556/11; z 26 lutego 2015 r., sygn. akt II FSK 61/13 i z 6 maja 2016 r., sygn. akt I FSK 1480/14 - dostępne w bazie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wynika z akt sprawy - i co podnosi strona skarżąca - decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z 24 grudnia 2013 r. orzekająca o odpowiedzialności H. K. solidarnie ze spółką z o.o. Z.[...] z siedzibą w G. oraz z drugim członkiem zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług, została doręczona skarżącej 13 stycznia 2014 r. Jednak w świetle powołanej uchwały nieprawidłowe jest stanowisko autora skargi kasacyjnej, że decyzja orzekająca o odpowiedzialności skarżącej jako byłego członka zarządu spółki za zaległości podatkowe została wydana po upływie 5-letniego terminu określonego w art. 118 § 1 O.p. Na powyższą ocenę nie ma wpływu powołane przez stronę skarżącą orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 stycznia 2006 r., sygn. akt II FSK 135/05, gdyż zapadło przed datą wydania uchwały w sprawie I FPS 5/07 i z tego względu stanowisko w nim zawarte nie może być uwzględnione. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest skuteczny zarzut naruszenia prawa procesowego w postaci art. 11 P.p.s.a. W ramach tego zarzutu strona skarżąca podnosi, że Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił ustaleń sądu karnego w zakresie odpowiedzialności karno-skarbowej Prezesa Zarządu J. S. za sytuację finansową spółki w okresie jej działalności oraz w zakresie dotyczącym uniewinnienia skarżącej od zarzutów karnoskarbowych, a ustalenia te zdaniem skarżącej wskazują na brak jej zawinienia w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęciu postępowania układowego. Przepis art. 11 P.p.s.a. stanowi, że ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 8 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FSK 2070/09 (publ. w internetowej bazie CBOSA), pod pojęciem "ustalenia prawomocnego wyroku" w rozumieniu art. 11 P.p.s.a. rozumieć należy ustalenia wynikające z sentencji wyroku karnego, dotyczące osoby sprawcy, strony podmiotowej i przedmiotowej przestępstwa, miejsca i czasu jego popełnienia Oczywiście związanie to ma sens jedynie w sytuacji, gdy ustalenia wyroku karnego dotyczą okoliczności faktycznych istotnych z punktu widzenia postępowania przed organami administracji publicznej, a następnie postępowania sądowoadministracyjnego (por. wyrok NSA z 6 czerwca 2013 r., sygn. akt I FSK 1996/11). Nie może być wreszcie skuteczny zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 116 O.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu solidarnej odpowiedzialności skarżącej za zobowiązania podatkowe spółki, mimo braku podstaw do jej przyjęcia. Podkreślenia wymaga, że poza samym sformułowaniem zarzutu, autor skargi kasacyjnej nie przedstawił w tym zakresie żadnego uzasadnienia. Tymczasem wynikające z art. 183 § 1 P.p.s.a. związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, oznacza, że sąd kasacyjny nie ma możliwości zastępowania strony skarżącej poprzez uzupełnianie czy doprecyzowywanie zarzutów kasacyjnych. Wobec niezasadności zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu, ponieważ przepisy art. 209 i 210 P.p.s.a., mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania pomiędzy stronami, zaś wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa, przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny według jego właściwości.