I FSK 554/15

Dnia 25 czerwca 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Maria Dożynkiewicz po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej E. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 2145/14, odrzucające skargę E. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 29 kwietnia 2014 r., Nr: [...], w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego prezesa zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za październik, listopad, grudzień 2008 r. postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Zaskarżonym postanowieniem z 12 sierpnia 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 2145/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę E. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 29 kwietnia 2014 r., w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego prezesa zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za październik, listopad, grudzień 2008 r. Sąd pierwszej instancji powołując się na art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) wskazał, iż do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego konieczne jest zachowanie 30-dniowego terminu od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia administracyjnego zapadłego w sprawie oraz wniesienie skargi za pośrednictwem właściwego organu administracji. Sąd zauważył, iż zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej została doręczona pełnomocnikowi skarżącego, na wskazany przez niego w pełnomocnictwie procesowym adres kancelarii adwokackiej 5 maja 2014 r. Data ta wskazana została również przez doręczyciela. Decyzja powyższa zawierała prawidłowe pouczenie o możliwości, terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Termin na wniesienie skargi na decyzję doręczoną 5 maja 2014 r., rozpoczął bieg 6 maja 2014 r. i upłynął 4 czerwca 2014 r. (środa), zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 i 2 p.p.s.a. W efekcie powyższego, Sąd pierwszej instancji w związku z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a., na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. skargę odrzucił. W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżył powyższe postanowienie w całości zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odrzucenie skargi pomimo wniesienia skargi w przepisanym terminie. W związku z tak postawionym zarzutem wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie skargi kasacyjnej w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie to polegało i wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy na tyle istotny, że gdyby nie to uchybienie - to skarżone rozstrzygnięcie mogłoby być inne. Konstrukcja skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli sprawowanej przez sąd kasacyjny. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej, poza przypadkami nieważności, które w tej sprawie nie zachodzą (art. 183 § 1 p.p.s.a.), oznacza bowiem, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej podstawami, czyli że władny jest do badania tylko tych zarzutów, które zostały skonkretyzowane w tej skardze. Powyższe obliguje więc autora skargi kasacyjnej do prawidłowego konstruowania zarówno zarzutów, jak i ich uzasadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny, działający jako sąd kasacyjny, nie został bowiem wyposażony w kompetencje do konkretyzowania, uściślania czy też korygowania zarzutów strony skarżącej. Zgodnie z treścią art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Z akt sprawy wynika bezspornie i okoliczności tej w skardze kasacyjnej nie kwestionowano, że skarżący otrzymał decyzję Dyrektora Izby Skarbowej 5 maja 2014 r., zatem ostatnim dniem terminu do wniesienia skargi był dzień 4 czerwca 2014 r. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy skarga została złożona przez skarżącego w dniu 5 czerwca 2014 r., a więc po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia. Wprawdzie Sąd pierwszej instancji omyłkowo wskazuje, iż skarga została wniesiona 5 maja 2014 r. oraz 5 czerwca 2013 r., jednak należy to potraktować jako oczywistą omyłkę nie mającą wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, ponieważ, jak to już wyżej wskazano, bezspornie skarga została wniesiona 5 czerwca 2014 r. Odnosząc się do jedynego zarzutu podniesionego w skardze kasacyjnej należy podkreślić, że przedmiotem zaskarżonego postanowienia była wyłącznie kwestia zachowania ustawowego terminu do wniesienia skargi. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej nie doszło w tej sprawie do naruszenia art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W skardze kasacyjnej brak jest skutecznego podważenia tego, że skarga złożona została po terminie. Autor skargi kasacyjnej sformułował w niej jedynie zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odrzucenie skargi, uzasadniając przedmiotowy zarzut tym, że pismo Dyrektora Izby Skarbowej, nie stanowi rozstrzygnięcia w rozumieniu art. 53 § 1 p.p.s.a., który określa termin do wniesienia skargi, z uwagi na fakt, iż nie posiada wszystkich wymaganych prawem elementów tak, aby być traktowane jako decyzja, nie wskazując jednak przy tym jakich elementów decyzja nie zawiera i nie podając jaki w związku z tym przepis został naruszony, a także jaki ewentualny wpływ mogło to mieć na treść rozstrzygnięcia. Tak sformułowany zarzut nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Zauważyć też należy, iż dla zachowania terminu i dopuszczalności wniesienia skargi ewentualne wadliwości decyzji są bez znaczenia i nie podlegają badaniu na tym etapie postępowania. Słusznie więc Sąd pierwszej instancji ocenił, że skoro termin na wniesienie skargi upłynął 4 czerwca 2014 r., a skarga złożona została 5 czerwca 2014 r., to jako wniesiona po terminie określonym w art. 53 § 1 p.p.s.a. podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 tej ustawy. Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.