I FSK 551/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku H. M. o dokonanie wykładni postanowienia zawartego w pkt 2 sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2016 r., sygn. akt I FSK 551/15, oddalającego skargę kasacyjną H. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 1068/14 w sprawie ze skargi H. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 3 lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009 r. postanawia uwzględnić wniosek o dokonanie wykładni postanowienia zawartego w pkt 2 sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2016 r., sygn. akt I FSK 551/15.

W piśmie z 22 lutego 2017 r. skarżąca - H.M. - zwróciła się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o wyjaśnienie dlaczego w wyrokach z 6 grudnia 2016 r., sygn. akt I FSK 550/15 i I FSK 551/15, Naczelny Sąd Administracyjny zasądził w każdej ze spraw od skarżącej na rzecz organu kwotę 1.800 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z uwagi na fakt, że strona wyraźnie nie określiła charakteru wniesionego pisma Naczelny Sąd Administracyjny postanowił potraktować je jako wniosek o wyjaśnienie wątpliwości co do treści postanowienia zawartego w pkt 2 wyroku NSA z 6 grudnia 2016 r., sygn. akt I FSK 551/15. Należy przypomnieć, że stosownie do art. 158 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718; dalej w skrócie "p.p.s.a.") sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Zgodnie z ugruntowanym poglądem zarówno orzecznictwa, jak i doktryny konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać. (por. postanowienie NSA z dnia 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1133/10, postanowienie NSA z dnia 17 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1287/09 orzeczenia dostępne w bazie CBOSA, postanowienie NSA z dnia 21 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 123/09, T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 652). Odnosząc się do wniosku strony we ww. zakresie stwierdzić należy, że wysokość zasądzonych kosztów postępowania kasacyjnego związana była z przyjętą w sprawie wartością przedmiotu zaskarżenia. W sprawie III SA/Wa 1067/14, Przewodniczący Wydziału WSA w Warszawie w zarządzeniu z 2 kwietnia 2014 r. (k. 1 akt sądowych) przyjął jako wartość przedmiotu zaskarżenia kwotę 19.662 zł i od tej kwoty wyliczał należne w sprawie wpisy sądowe. Natomiast w sprawie III SA/Wa 1068/14 wartość przedmiotu zaskarżenia była ustalona przez Przewodniczącego Wydziału na kwotę 10.584 zł (k. 1 akt sądowych). Przyjęte w obu wskazanych wyżej sprawach kwoty stanowiące wartość przedmiotu zaskarżenia, niezakwestionowane zresztą przez stronę w toku prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego, determinowały zarówno wysokość ustalonych wpisów sądowych (od skargi i skargi kasacyjnej), jak też wysokość zasądzonych kosztów postępowania kasacyjnego. Wartość przedmiotu zaskarżenia ma bowiem wpływ na wysokość kosztów należnych stronie reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika. Naczelny Sąd Administracyjny, mając na uwadze tak ustaloną przez Sąd I instancji wartość przedmiotu zaskarżenia, wyliczył wysokość zasądzonych kosztów postępowania kasacyjnego w obu wskazanych wyżej wyrokach. Wyjaśnić przy tym należy, że zgodnie z art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 w związku z art. 207 § 1 i art. 209 p.p.s.a. w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ - jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę; do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się w szczególności jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach; wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w orzeczeniu oddalającym skargę kasacyjną. Według natomiast § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490, ze zm.) stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy w drugiej instancji ten sam radca prawny, nie sporządził i nie wniósł kasacji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W myśl natomiast § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a/ stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 6. Z kolei § 6 pkt 5 stanowi, że stawki minimalne przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 10.000 zł do 50.000 zł wynoszą 2.400 zł. Stawka minimalna wynosi dla zatem dla każdej ze spraw 1.800 zł - co odpowiadało treści § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c/ w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a/ w zw. z § 6 pkt 5 ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. Na podstawie wykładni systemowej § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a - c powołanego rozporządzenia przyjęto, że za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną oraz udział w rozprawie przysługuje wynagrodzenie określone na zasadach wynikających z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c/ tego aktu prawnego, co znajduje potwierdzenie w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 listopada 2012 r., sygn. akt II FPS 4/12. Zastosowanie przepisów powołanego rozporządzenia uzasadniał § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804). Zgodnie z nim do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem 1 stycznia 2016 r. stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W związku z powyższym rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 sentencji wyroku z 6 grudnia 2016 r., sygn. akt I FSK 551/15, ma swoje uzasadnione w powołanych wyżej przepisach, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 158 w zw. z art. 193 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.