I FSK 55/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Rudowski po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu o sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2023 r. sygn. akt I FSK 55/20 w sprawie skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 sierpnia 2019 r. sygn. akt I SA/Wr 565/18 w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 29 marca 2018 r. nr 0201-IOV1.4103.94.2017 w przedmiocie podatku od towarów za styczeń 2014 r. postanawia odmówić sprostowania wyroku. NSA/post.1 - postanowienie "ogólne"

1. Wyrokiem z 24 marca 2023 r., Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 7 sierpnia 2019 r., I SA/Wr 565/18, uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Dodatkowo Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od J. J. (dalej: "skarżący") na rzecz organu kwotę 10 800 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Jako podstawę orzeczenia o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego od skarżącego na rzecz organu administracji orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2, art. 205 § 2 oraz art. 207 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: "p.p.s.a.") w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 lit. a oraz § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265). 2. Pismem z 17 maja 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej wspominanego wcześniej wyroku z 24 marca 2023 r. W ocenie organu w sentencji orzeczenia wystąpiła oczywista omyłka – błąd rachunkowy polegający na wpisaniu w orzeczeniu kwoty 10 800 zł zamiast kwoty 12 583 zł, zasadzonej od skarżącego na rzecz organu tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Jako uzasadnienie złożonego wniosku wskazano, że w wyroku nie uwzględniono uiszczonej przez organ kwoty wpisu od skargi kasacyjnej w wysokości 1 783 zł, poprzestając jedynie na zasądzeniu kosztów zastępstwa procesowego. Organ natomiast zarówno w skardze kasacyjnej, jak również na rozprawie, wniósł o zasądzenie od strony kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz wartości wpisu od skargi kasacyjnej. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawą zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w rozpoznawanej sprawie był art. 203 pkt 2, art. 205 § 2 oraz art. 207 p.p.s.a. Zgodnie z art. 203 pkt 2 p.p.s.a. stronie, która wniosła skargę kasacyjną, należy się zwrot poniesionych przez nią niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego od skarżącego – jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę. W myśl natomiast art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Należy jednak podkreślić, że jako podstawę zasądzenia w niniejszej sprawie kosztów wskazano również art. 207 p.p.s.a. Przepis ten w § 2 stanowi, że w przypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości lub w części. Sąd na podstawie tego przepisu działa w sposób uznaniowy, dokonując na tle konkretnej sprawy oceny, czy występują w niej szczególnie uzasadnione względy pozwalające na odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów w całości lub w części. W piśmiennictwie to rozwiązanie, wzorowane na art. 102 k.p.c., określane jest jako zasada słuszności (zob. H. Knysiak-Molczyk [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie..., 2004, s. 383–384). H. Knysiak-Molczyk zwróciła uwagę, że Naczelny Sąd Administracyjny, stosując art. 207 § 2 p.p.s.a., powinien uwzględnić całokształt okoliczności konkretnej sprawy, biorąc pod uwagę zarówno fakty związane z przebiegiem postępowania, jak i fakty spoza postępowania, w szczególności odnoszące się do stanu majątkowego i sytuacji życiowej strony. Niewątpliwie skoro wspominany wcześniej przepis został wskazany jako podstawa zasądzenia kosztów należy uznać, że w niniejszej sprawie nie doszło do błędu rachunkowego, jak twierdzi organ, a Naczelny Sąd Administracyjny dokonał miarkowania kosztów. Wskazując na powyższe, wobec braku podstaw do sprostowania omyłki pisarskiej wyroku, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 a contrario w zw. z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.